กลร้ายเล่ห์รัก

ตอนที่ 40 : 11.2 เยื่อใยที่ยังค้างคา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

                เมื่อนาถนารีกับนายกิติศักดิ์เดินกลับไปที่โต๊ะของพวกเขาแล้ว ชินานางก็ไม่สบเนตรสวามีเลย เธอคุยแต่กลับกรวิกและวฤกไม่สนใจท่านชายแต่เมื่อทรงรับสั่งด้วยเธอก็ตอบสั้น ๆ และเลิกสนใจท่านอีกนำมาซึ่งความหงุดหงิดพระทัยแก่ท่านชายตลอดมื้ออาหาร


                “พี่วุล์ฟมีเวลากลับบ้านพร้อมนายวิกด้วยเหรอคะนี่” ชินานางถามพี่ชายเพื่อน


                “ช่วงนี้เคลียร์งานเรียบร้อยแล้ว เลยว่าง แต่ก็คงอยู่ได้แค่ไม่กี่วันหรอก” วฤกยักไหล่


                “พระนางอยากไปด้วยจัง ไม่ได้เข้าทีมกับพี่วุล์ฟซะนาน เสียดายจัง” ชินานางทำริมฝีปากยื่นนิด ๆ


                “หึหึ ลองขออนุญาตท่านสิ ถ้าไปด้วยกันได้พี่จะได้แวะรับ” วฤกหมายถึงท่านชายนัฏ


“ท่านชายไม่ทรงห้ามหรอกพี่วุล์ฟ แต่พี่กับนายวิกไปกะทันหันแบบนี้พระนางเตรียมตัวไม่ทันต่างหาก”   

ชินานางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ


                “ถ้าคุณอยากไป พรุ่งนี้เราตามไปก็ได้นะ” ท่านชายทรงรับสั่งเสียงเรียบ


                “ฝ่าบาททรงไปได้เหรอเพคะ” ชินานางเลิกคิ้วพร้อมเปิดยิ้มน้อย ๆ มุมปากคล้ายตั้งใจเยาะหยันสวามี


                “ถือว่าไปฮันนีมูนไง” ท่านตรัสเสียงเรียบไม่ใส่พระทัยกับรอยยิ้มของเธอ


                “ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งถ้า กรวิก แอ็ดเวนเจอร์ พอยท์จะได้ต้อนรับฝ่าบาทอีกครั้ง” กรวิกกล่าว


                “ว่าไงครับพระนาง จะไปหรือเปล่า” ท่านชายทรงหันมารับสั่งถามเธอ


                “ไปเพคะ” เธอตอบรับและหันกลับมาคุยกับเพื่อน ๆ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของท่านชายดังขึ้น เธอเหลือบสายตามองท่านนิดเดียวก่อนจะไม่ใส่ใจเมื่อท่านชายรับสั่งขอองค์ออกไปคุยโทรศัพท์ สายตาของเธออดที่จะเหลือบมองไปยังโต๊ะนายกิติศักดิ์ซึ่งเป็นไปอย่างที่เธอคิด เมื่อไม่เห็นนาถนารีนั่งอยู่กับคู่หมั้นของเธอ


                “ดูเหมือนยัยนาถจะตื้อน่าดูนะพระนาง” กรวิกกล่าว


                “นิสัยเขาเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่” ชินานางยักไหล่


                “แล้วเราไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง” วฤกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ พร้อมมองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มขำ ๆ


                “ถ้าไม่ทำให้พระนางเสียหน้านัก พระนางก็ไม่รู้สึกหรอกพี่วุล์ฟ พระนางไม่ได้รักท่านซะหน่อย”


                “แล้วถ้าเราเกิดตกหลุมรักสวามีตัวเองเข้า เราจะทำยังไงยัยพระนาง” วฤกถาม


                “แหมพี่วุล์ฟ พระนางก็ระวังตัวอยู่นะ รู้ว่าเขารักใครอยู่แล้วจะยังเซ่อไปตกหลุมรักเขาอีกได้ยังไงล่ะ” ชินานางค้อน


                “ผัวเมียนะครับน้อง อยู่ด้วยกันทุกวันทุกคืนมันก็อาจเผลอใจกันได้” วฤกหัวเราะเบา ๆ


                “นั่นสิ ถ้าแกเกิดรักท่านขึ้นมา แกไม่ต้องแพ้ยัยนาถเหรอฮะพระนาง”


                “บ้าสิ ใครจะแพ้ยัยปลิงนาถ เกิดฉันหลงรักท่านจริง ท่านก็ต้องหลงฉันบ้างแหละน่า” ชินานางทำริมฝีปากเชิด


                “หึหึ พี่ว่าเราควรทำให้ท่านหลงรักเราก่อนจะดีกว่า ไม่ต้องรอให้เราหลงรักท่านก่อนหรอกพระนาง”


                “ใช่ ฉันเห็นด้วยกับพี่วุล์ฟนะพระนาง แกทั้งเก่งและสวยครบสูตรขนาดนี้ เสียชื่อตายชักถ้าทำให้สามีหลง สามีรักไม่ได้จนต้องแอบออกไปหานาถนารีน่ะ” กรวิกพยักหน้า


                “หรือแกไม่กล้า เพราะกลัวแพ้ไอ้นาถ” กรวิกกระตุ้น


                “ทำไมต้องกลัว” ชินานางเริ่มอารมณ์ขึ้นเมื่อถูกท้าทาย


                “อย่างนั้นเรามาพนันกัน” วฤกกระตุกยิ้มเย้าหญิงสาว


                “พนันอะไร” ชินานางเม้มริมฝีปาก


                “ถ้าเราทำให้ท่านชายหลงจนลืมนาถได้ภายในหนึ่งปี พี่จะยอมทำตามคำสั่งของเราสามข้อโดยไม่มีข้อแม้ แต่ถ้าเราทำไม่สำเร็จก็ต้องทำงานให้พี่สามชิ้นเหมือนกัน”


                “งานอะไรล่ะพี่วุล์ฟ เผื่อเป็นงานที่เกินความสามารถของพระนางล่ะ”


                “ไม่เกินหรอกน่า พระนางซะอย่าง ว่าไง รับคำท้ามั้ย”


                “ก็ได้...ไม่เห็นจะยากสักหน่อย”


                ชินานางเริ่มขมวดคิ้วน้อย ๆ ครุ่นคิดตามคำพูดของสองหนุ่ม หรือบางทีอาจถึงเวลาหว่านเสน่ห์แย่งหัวใจของท่านชายกับนาถนารีซะที ยิ่งเงยหน้าขึ้นสบตาสองหนุ่มที่พากันยักคิ้วให้เป็นเชิงท้าทาย ยุให้เธอลงมือแย่งหัวใจพระสวามีมาจากอริสาวก็ในเมื่อตัวท่านอยู่กับเธอแล้วนี่นะเรื่องอะไรจะต้องยอมให้ใจท่านอยู่กับคนอื่นด้วยล่ะ...ในขณะที่หม่อมของท่านกำลังรับคำท้าจากสองหนุ่มท่านชายกำลังรับโทรศัพท์จากอดีตคนรักที่โทร.เข้ามาทั้งที่เธอมากับคู่หมั้นเช่นกัน


                “มีอะไรครับนาถ”


                “นาถคิดถึงฝ่าบาทเหลือเกินเพคะ ได้พบกันก็ไม่สามารถคุยกับฝ่าบาทได้แบบนี้ นาถปวดใจเหลือเกินเพคะ”


                ทรงรู้สึกเห็นใจคนรักแต่กลับไม่สามารถรับสั่งตอบใด ๆ ได้


                “ฝ่าบาทเสด็จไปหานาถที่บ้านบ้างได้มั้ยเพคะ หรือไม่ก็ออกมาพบนาถบ้าง นาถคิดถึงฝ่าบาทเหลือเกิน”


                “ผมคงไปหาคุณที่บ้านไม่ได้ มันไม่เหมาะ แต่คงพบกันได้ตามประสาเพื่อน เพราะถึงอย่างไรเราก็เป็นเพื่อนกันได้”


                “เพื่อน! เจ็บเหลือเกินเพคะกับคำ ๆ นี้ทั้งที่นาถเคยเป็นคนรักของฝ่าบาท คิดเสมอว่าวันหนึ่งจะได้ยืนข้าง ๆ ฝ่าบาทอย่างถูกต้องแต่นาถไร้วาสนาเหลือเกินถึงทำได้แค่แอบคิดถึงและแอบมองฝ่าบาทแบบนี้” เสียงเธอสั่นมาตามสาย


                “อย่าร้องไห้เลยครับ ผมไม่อยากให้คุณเสียน้ำตาอีกแล้ว” ทรงรับสั่งอย่างอาทรด้วยเยื้อใยที่ยังตัดไม่ขาด


                “ฝ่าบาทยังรักนาถอยู่ใช่ไหมเพคะ พระทัยของฝ่าบาทยังเป็นของนาถใช่ไหม”


                “นาถ...”


                “ฝ่าบาทเพคะ ทรงรับสั่งให้นาถฟังอีกครั้งเถอะเพคะ แม้ว่านาถจะไร้วาสนาได้เคียงคู่กับฝ่าบาท แต่ขอแค่เพียงได้อยู่เคียงพระหทัยตลอดไป นาถขอแค่นี้ได้ไหมเพคะ” นาถนารีถนัดนักเรื่องเรียกร้องความสนใจและทำตัวให้น่าสงสาร เธอรู้ว่าต้องทำเช่นไรจึงจะเรียกร้องในสิ่งที่ต้องการจากท่านชายได้


                “คุณอยู่ไหนครับนาถ ผมจะไปหา” ท่านชายรับสั่งถามอย่างอาทรห่วงใยเพียงได้ยินเสียงร่ำไห้ทั้งสะอื้นของเธอ


                “ไม่ได้หรอกเพคะ วันนี้นาถมาพร้อมคุณศักดิ์ส่วนท่านก็มากับหม่อม ขืนเราแอบพบกัน พระนางคงไม่พอใจและอาจต่อว่านาถแน่ ๆ เพคะ” นาถนารีคร่ำครวญใส่ร้ายชินานางอีกครั้ง


                “งั้นคุณก็หยุดร้องไห้เถอะยอดรัก จะเกิดอะไรขึ้นผมก็ยังปรารถนาดีกับคุณเสมอนาถ” ทรงตรัสตามความคุ้นเคยกับคนรัก


                “ฝ่าบาท...ฝ่าบาทจะรักและปรารถนาดีกับหม่อมฉันเช่นนี้ตลอดไปจริง ๆ นะเพคะ” รอยยิ้มสมหวังกระจายทั่ววงหน้านวล


                “ครับ” ทรงรับสั่ง


                ความสมหวังทำให้นาถนารีมีใบหน้าอิ่มเอมมีรอยยิ้มกระจายไปทั่ว เธอเติมแป้งเล็กน้อยกับใบหน้าที่ไร้รอยน้ำตาเหมือนกับเสียงที่พยายามแสร้งให้สั่นคล้ายกำลังร้องไห้ เมื่อเดินออกจากห้องน้ำเธอจึงแกล้งส่งสายตาเยาะหยันให้กับคู่อริสาว เธอทราบว่าชินานางต้องรู้ว่าท่านชายลุกออกไปรับโทรศัพท์ของเธอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,509 ความคิดเห็น