ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 7 : 2.4 เพราะใจรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    29 มี.ค. 63

“มิน่าล่ะนะ ว่าทำไมพี่จันทร์ถึงรักคุณอาทิตย์ขนาดนั้น เพราะครอบครัวปลูกฝังมาแต่เล็ก แล้วพี่จันทร์ก็หัวอ่อนด้วยถ้าเป็นไอ้รุ้งนะ ไม่มีทางผูกพันกับใครง่ายดายเพียงแค่ได้ยินคำบอกเล่าแน่”ปวิตารำพัน

 

“ใช่ ถ้าเป็นรุ้งนะ หางตาก็จะไม่แลมองเลยทีเดียว” ทอรุ้ง สนับสนุนคำพูดของปวิตาอย่างเห็นด้วย

 

“แล้วเราจะช่วยจันทร์ยังไงล่ะรุ้ง” อรปรียาถาม

 

“นี่แล่ำค่ะ สาเหตุที่รุ้งรวมตัวกันและให้พี่จันทร์โทรตามพี่เค้กมาเป็นแนวร่วมด้วย” ทอรุ้งบอกแผน

 

“ปอยว่าบางทีต้องให้พี่จันทร์ได้คบเพื่อนผู้ชายคนอื่น ๆ แบบ ควงกันไปไหน ๆ บ้าง” ปวิตาแนะนำ

 

“ทำไมต้องทำแบบนั้น” อรปรียาอดถามไม่ได้

 

“ก็พี่จันทร์เอาแต่เรียนและทำงานไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเลย ถึงยึดติดกับเรื่องราวรักในวัยเด็กมากไป ถ้าได้เจอหนุ่ม ๆ ที่นิสัยดี เอาใจใส่ และสุภาพมากกว่า บางทีพี่จันทร์อาจตัดใจได้บ้าง”     ปวิตาอธิบาย

 

“นี่เราไม่ใช่จะทำให้คุณอาทิตย์มารักจันทร์เหรอ หรือจะทำให้จันทร์เลิกรักคุณอาทิตย์” อรปรียาสงสัย

 

“ทั้งสองอย่าง” สามสาวพูดพร้อมกัน

 

“หมายความว่าไง” อรปรียาขอคำอธิบาย

 

“ก็ให้พี่จันทร์รักคุณอาทิตย์น้อยลงและให้ อีกฝ่ายกลับมาเป็นฝ่ายตามพี่จันทร์บ้าง” รริสาบอก

 

“พี่ว่าน่าจะเป็นเรื่องยากทีเดียวแล่ำ”

 

อรปรียารำพันพร้อมมองเพื่อนสาวที่นั่งมองชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ด้านล่างด้วยท่าทางเศร้า ๆ เธออดที่จะถอนหายใจด้วยความสงสารเพื่อนสาวไม่ได้

 

          ฝ่ายสามหนุ่มที่อยู่ชั้นล่างก็ปรึกษากันถึงวิธีที่จะทำให้อาทิตย์และจันทิมา ไม่ต้องแต่งงานกันเพราะอาทิตย์เองก็ไม่ได้รักจันทิมา และตะวันเองก็แอบรักจันทิมาอยู่ ส่วนที่ปรึกษาอย่างภูผาก็ได้แต่นั่งฟังคำรำพันของสองหนุ่ม

 

“พี่ภูคิดดูนะครับว่ามันบ้าแค่ไหนที่ผมต้องทำตามคำพูดตอนเด็ก ที่ผมจำแทบไม่ได้เลย”

 

“พี่เข้าใจ แต่จันทร์ก็ไม่ใช่คนผิดนี่ บางทีจันทร์เองก็อาจจะไม่อยากทำตามใจผู้ใหญ่ก็เป็นได้”

 

“ผมไม่รู้ ทำไมเขาไม่ปฏิเสธเหมือนที่ผมปฏิเสธล่ะ” อาทิตย์หงุดหงิด

 

“แล้วถ้าเป็นเพราะเขารักนายล่ะ” ภูผาแกล้งถามหยั่งเชิง

 

“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ คนเพิ่งเจอกัน จะรักกันได้ยังไง” อาทิตย์ปฏิเสธ

 

“นายไม่เคยติดต่อกับจันทร์เลยเหรอหลังจากไปอยู่ฝรั่งเศสแล้ว”ภูผาถาม

 

“ครับ เคยโทรถามคุณพ่ออยู่ไม่นาน พอนานไปผมก็ลืมหล่อน หน้าตายังจำไม่ได้เลย”

 

“สรุปว่านายเพิ่งได้เจอกับจันทร์ไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาสินะ เพราะจันทร์ก็เพิ่งจะกลับมาไม่นาน”

 

“ครับ เขาเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่อาทิตย์นี่แล่ำ แต่ผมว่าความจริงไม่น่ากลับมาเลยมากกว่า”

 

“ไอ้บ้าอาทิตย์ คุณจันทร์เพิ่งกลับมาเป็นดาวสังคม มันดันบอกว่าเธอไม่น่ากลับมา” ตะวันเอ่ยเดือด ๆ ชักจะหมั่นไส้เพื่อนรักที่มองจันทิมาอย่างมีอคติเกินเหตุ

 

“ฮึ สร้างภาพ น่ะสิ กลับมาปุ๊บก็อยากดัง” อาทิตย์ว่าประชด

 

“นายไม่สมควรพูดถึงผู้หญิงที่นายยังไม่เคยรู้จักดีในแง่ร้ายนะอาทิตย์ เพราะบางทีมันอาจทำให้นาย กลืนไม่เข้าคลายไม่ออกในอนาคตได้” ภูผาเตือน

 

“จริง ๆ ถ้าหล่อนไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับผม ๆ ก็คงไม่พูดแบบนั้น”

 

“เธอก็อาจไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับนายนักก็ได้ เพราะคนหล่อกว่า รวยกว่านายตามจีบเธอเยอะไป พี่ว่าถ้าไม่เป็นเพราะเธอรักครอบครัวมาก หางตาเธออาจไม่ชำเลืองแลแกเลยก็ได้” ภูผากล่าวเตือน

 

“ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอก็น่าจะเลือกแต่งกับคนอื่นไปซะ” อาทิตย์กล่าวเสียงขรึม

 

          “แล้วทำไมต้องเป็นจันทร์ที่เป็นฝ่ายหนี เธอไม่สนใจนายและไม่เดือดร้อนถ้าต้องแต่งงานกับนายเพื่อครอบครัว เพราะอย่างนั้นนายน่าจะเป็นฝ่ายที่ต้องหาทางปฏิเสธผู้ใหญ่เอง เธออยู่ของเธอเฉย ๆนะอาทิตย์”

 

“ฮึ ก็คงต้องเป็นแบบนั้น”อาทิตย์ประชด

 

“นายก็ไปคุยกับจันทร์บอกเธอให้แค่หมั้นกับนายเอาใจผู้ใหญ่ไปก่อนสิ แล้วค่อยเลิกกันอาจบอกเข้ากันไม่ได้ ประมาณนี้ จันทร์ก็จะได้ไม่ลำบากใจถ้าต้องขัดใจพ่อของเธอ” ภูผาวางแผน

 

“จริงสิ ผมลืมนึกไป” อาทิตย์เริ่มยิ้มออก

 

“แต่ผมไม่อยากให้คุณจันทร์หมั้นกับอาทิตย์เลยนะ” ตะวันโอดครวญเสียงออดแทรกขึ้นมาทันที

 

“ก็ระหว่างที่อาทิตย์หมั้นกับจันทร์ แกก็มีโอกาสจีบจันทร์ไปด้วยโดยไม่ต้องโดนรุ้งกีดกันไง”

 

“เป็นไปได้เหรอพี่” ตะวันถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจแผนการของภูผานัก

 

“ก็ให้อาทิตย์คอยรับส่งจันทร์หรือชวนไปเที่ยว โดยมีนายไปด้วย ข้อดีก็คือ นายได้จีบจันทร์ ส่วนอาทิตย์ก็ได้หลอกผู้ใหญ่ว่าลองคบกันแล้ว และหาเรื่องปฏิเสธการแต่งงานทีหลัง”ภูผาวางแผนให้เสร็จ

 

“พี่นี่ฉลาดเป็นบ้าเลยว่ะ” ตะวันยิ้มกริ่มกับแผนการของญาติหนุ่ม

 

ส่วนอาทิตย์ก็เริ่มจะเบาใจจนเปิดยิ้มได้กับวิธีการที่ภูผาเสนอ

 

“เพราะฉะนั้น ต่อแต่นี้นายต้องทำดีกับจันทร์ และตกลงเรื่องนี้กับเธอซะ เพราะถึงยังไงช่วงนี้นายก็ฟรีอยู่แล้วเพราะปานดาวยังไม่กลับมา ก็ไม่ต้องกลัวเธอเข้าใจนายผิด ใช่ไหม” ภูผาถาม

 

“ครับ ผมจะทำตามที่พี่แนะนำ” อาทิตย์รับปาก

 

“ดี อย่างนั้นอีกสองวันนายค่อยโทรนัดจันทร์ออกมาคุย เดี๋ยวพี่จะให้เค้กคุยไว้ให้อีกทีก่อน”

 

“ขอบคุณครับพี่ภู ผมค่อยหายใจโล่งหน่อย” อาทิตย์ชักจะเริ่มยิ้มออก

 

          หลังจากวางแผนให้อาทิตย์เรียบร้อย ภูผาก็ขอตัวขึ้นไปหาสาว ๆ ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ชั้นบน ภูผาสบตากับจันทิมาจึงเปิดยิ้มมอบให้เธอ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอาทิตย์ถึงมองข้ามผู้หญิงที่สวยเพียบพร้อมอย่างจันทิมาไปได้

 

“แหม เค้กนึกว่ามัวแต่แอบคุยกับสาวไหนอยู่ นี่ถ้าห้องนี้มองไม่เห็นว่าพี่อยู่กับคุณตะวันนะ เค้กไม่นั่งเฉยแน่”

 

“เมียจ๋า พี่ไม่มีสายตามองใครแล้วครับนอกจากเค้กคนสวยคนนี้คนเดียว”

 

“หวานจนติดเรทเลยพี่ภู เกรงใจสาวน้อยอย่างพวกเราบ้างสิ”ทอรุ้งแซว

 

“ฮึ ฮึ สนุกกันหรือเปล่าฮึ”ภูผาถาม

 

“ค่ะ คุยกันสนุก เพลงก็เพราะดีนะคะ ขนาดฟังอยู่ข้างบน แบบนี้นะนี่”ทอรุ้งกล่าว

 

“นี่ก็กำลังคิดกันว่าจะกลับกันแล้วล่ะค่ะ เพราะพรุ่งนี้พวกเรามีเรียน”    ปวิตากล่าว

 

“จริงด้วย ห้าทุ่มกว่าแล้ว”รริสาเห็นด้วย

 

“อย่างนั้นก็กลับกันเลยดีกว่า เนอะพี่จันทร์”ทอรุ้งชวนพี่สาว

 

“อื้อ พวกเรากลับก่อนนะคะพี่ภู เค้ก แล้วจันทร์จะไปหาที่บ้าน” จันทิมาไหว้ลาภูผาและกล่าวกับเพื่อนรัก

 

“พรุ่งนี้นะจันทร์ ถ้าเธอไม่มา ฉันไปหาเธอที่บ้านเอง วันนี้ยังคุยกันไม่หายคิดถึงเลย”

 

“จ้ะ พรุ่งนี้เจอกัน” จันทิมาเปิดยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อนรัก

 

“สวัสดีค่ะ พี่ภู พี่เค้ก ขอบคุณนะคะที่พาเที่ยว” สามสาวกล่าวขึ้นพร้อมกัน

 

“สวัสดีจ้ะสามสาว พาวเวอร์พัฟฟ์” ภูผากระเซ้าสามสาวด้วยความรู้สึกเอ็นดูก่อนจะเดินตามกันออกไปจากผับ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น