ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 4 : 2.1 เพราะใจรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    29 มี.ค. 63

“ไงวะ นัดกูแต่เสือกมาสายซะนี่” 

 

ตะวัน ภาณุลักษณ์ ผู้บริหารโรงแรมเครือตะวันกรุ๊ป ที่มีโรงแรมในเครือ อีกหลายจังหวัดทั่วประเทศ ตะวันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับภูผา ภาณุลักษณ์  หนุ่มเจ้าเสน่ห์ขวัญใจสาว ๆ ทั่วกรุง ถ้าจะเปรียบเทียบชื่อเสียงของเขา ภูผาและอาทิตย์แล้ว เขากล้าพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าพวกเขาทั้งสามคนมีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อยหน้ากันเลย แต่ปัจจุบัน   ภูผา แต่งงานไปแล้วเมื่อต้นปีกับสาวสวย อรปรียา จิราวรรณ  เพื่อนสนิทของ จันทิมา ซึ่งเป็นที่มาว่าทำไม เขาถึงได้รู้จักกับ จันทิมา และแอบหลงรักเธอข้างเดียวมานานเกือบปี

 

ทั้งๆ ที่เขาพยายามจีบเธอมาโดยตลอดแต่ผลตอบแทนที่ได้กลับทำให้เขาต้องระบายลมหายใจยาวเหยียดเสมอกับความใจแข็งของหญิงสาว พอคิดถึงจันทิมาก็อดไม่ได้ที่จะต้องคิดไปถึงน้องสาวจอมแสบของเธอที่ชอบกีดกันไม่ให้เขาเข้าใกล้พี่สาว  สาวน้อยที่หวงพี่เสียยิ่งกว่าไข่ในหิน เจ้าหล่อนเป็นผู้หญิงคนเดียวที่สามารถทำให้เขาทั้งโมโหและหงุดหงิดได้อยู่เสมอ

 

“เออ อย่าบ่นเลยวะ คนยิ่งกลุ้ม ๆ อยู่” อาทิตย์โบกไม้โบกมือบอกให้เพื่อนรักเลิกส่งเสียง

 

“ตกลงแกกลุ้มเรื่องอะไรวะ”ตะวันถามเสียงระอา

 

“จะเรื่องอะไร ก็พ่อฉันนะสิดันไปสัญญากับคุณอาปกรณ์ พ่อของยัยหนูจันทร์นั่น ว่าจะให้ฉันแต่งงานกับหล่อน” อาทิตย์อธิบายด้วยความรู้สึกหงุดหงิด

 

“แต่งงาน!! แกต้องแต่งงานกับจันทร์” ตะวันตกใจกับข่าวใหม่ที่ได้ยิน

 

“ก็เออสิ บ้าไหมล่ะ สัญญาเด็ก ๆ ที่ฉันจำแทบไม่ได้ว่าพูดอะไรไว้บ้าง ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุแค่สิบกว่าขวบเองนะโว้ย” อาทิตย์รำพันให้เพื่อนรักฟัง

 

“แล้วคุณจันทร์ล่ะ เขายอมรับเงื่อนไขสัญญานั้นเหรอ”

 

“ไม่รู้โว้ย ไม่เห็นยัยนั่นปฏิเสธผู้ใหญ่เลย” อาทิตย์ตอบเพื่อนแต่ในใจกำลังนึกพาลโมโหหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุความหงุดหงิด

 

“หรือคุณจันทร์รักแกวะ”

 

“รักบ้า รักบอ ไม่เคยคบกันหรือสนิทกันเป็นสิบปียี่สิบปีแล้วนะ โว้ย”

 

“คนเราถ้าลองปักใจนะไอ้อาทิตย์ บางทีก็ยอมดักดานนะโว้ยเพื่อน...เหมือนแกยังไงล่ะ”

 

“ฉันไม่สนใจว่าหล่อนจะคิดยังไงกับฉันแต่สำหรับฉันหัวใจมีไว้เพื่อป่านคนเดียว”

 

อาทิตย์กล่าวกับเพื่อนรัก เขามั่นใจว่าเขารักปานดาวเพียงคนเดียว ไม่มีวันที่เขาจะหันไปสนใจจันทิมาอย่างที่คุณสุริยะต้องการแน่นอน

 

ผู้หญิงที่อาทิตย์กำลังออกอาการพาลใส่หล่อนอย่างจันทิมา หลังจากร่วมรับประทานอาหารมื้อเย็นกับบรรดาน้องสาวและเพื่อนรักแล้ว อรปรียาก็ยังไม่ยอมปล่อยให้พวกเธอลากลับโดยง่ายเนื่องจากพวกเธอสองคนไม่มีโอกาสได้เจอกันมานานหลายเดือนแล้ว พอได้คุยก็เลยยังไม่อยากให้ใครคนใดคนหนึ่งขอตัวกลับ 

 

อรปรียาจึงชักชวนทั้งหมดไปเที่ยวที่ผับ ซึ่งอยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรมภูตะวันของภูผาและตะวัน ภาณุลักษณ์

 

“ไปเที่ยวกับเราก่อนนะจันทร์ ไม่เจอกันตั้งนาน ยังไม่หายคิดถึงเลย นะ นะ ไปด้วยกันนะรุ้ง ปอย ริสา”

 

“เกรงใจคุณภูน่ะ เดี๋ยวจะดึกสิ” จันทิมากล่าว

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ นาน ๆ เค้กจะยิ้มเต็มที่แบบนี้ ผมอยากให้เขายิ้มแบบนี้บ่อย ๆ เพราะฉะนั้นทุกคนช่วยกรุณาอย่าขัดใจภรรยาผมเลยนะครับ” ภูผาช่วยพูดกับสาว ๆ แทนภรรยาอีกแรง

 

“แหม หวานกันจนเด็ก ๆ อย่างพวกเรารู้สึกเขินแทนพี่เค้กเลยค่ะ”ทอรุ้งยิ้มกับความหวานของทั้งคู่

 

“เซี้ยวใหญ่แล้วพี่ภูน่ะ อายน้อง ๆ” อรปรียาหยิกแขนคุณสามีแรง ๆ ด้วยความหมั่นไส้

 

“ไม่ต้องอายหรอกค่ะ น่ารักดี” รริสายิ้มบาง ๆ

 

“ไปเถอะค่ะเดี๋ยวจะดึก ปอยอยากไปฟังเพลงแล้ว” ปวิตาเอ่ยก่อนจะจูงมือทอรุ้งเดินนำหน้าคนอื่น ๆ

 

“กลัวอดเที่ยวเหรอแก รีบฉุดฉันมาน่ะ” ทอรุ้งประชดเพื่อนด้วยความหมั่นไส้

 

“เออสิ นาน ๆ จะได้ออกมาซ่าซะที ยิ่งพักนี้รายงานเพียบ ไม่มีเวลากระดิกตัวเลย”ปวิตายักคิ้วกับเพื่อนสาว

 

“จริงของแกนะ” ทอรุ้งพยักหน้าเห็นด้วย

 

“ฉันนะทั้งต้องทำรายงานแล้วไหนจะต้องช่วยมาดามเก็จแก้วเตรียมงาน โอ้โหแกเอ๊ยเหนื่อยโคตร เออ! ไอ้รุ้งแล้วเรื่องที่แกบอกฉันเมื่อตอนกลางวันน่ะ เอาไง” ปวิตาป้องปากถามเพื่อนสาว

 

“เฮ้ย พี่จันทร์ก็กำลังเดินตามมา เดี๋ยวค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ไม่อยากให้พี่จันทร์คิดมากอ่ะ”

 

ทอรุ้งป้องปากตอบเพื่อนรักอย่างไม่ต้องการให้พี่สาวได้ยิน พร้อมหันมองไปมารอบตัวเพื่อสังเกตว่าจันทิมาอยู่ไกลมากพอที่จะไม่ได้ยินเรื่องที่เธอกับปวิตาคุยกันหรือไม่

 

“คุยอะไรกัน ซุบซิบ ซุบซิบ” รริสา บ่นเพื่อน ๆ เพราะพยายามฟังแล้วแต่ก็ยังไม่ได้ยิน

 

“นั่นสิ สองสาวแอบคุยอะไรกัน ความลับเหรอ” อรปรียา ชะโงกหน้ามาหยอกสองสาว

 

“แฮะ แฮะ คือไอ้ปอยมันถามว่าที่ๆเราจะไปกันอ่ะ มีหนุ่มหล่อ ๆให้มันคั่วเยอะหรือเปล่าค่ะ”ทอรุ้งกล่าว

 

“ไอ้บ้ารุ้ง เอาความลับเพื่อนมาเผย”

 

ปวิตาตีแขนก่อนจะตบหัวเพื่อนสาวซ้ำที่หาข้ออ้างได้น่าโดนตบ ทำให้อีกสามสาวได้แต่ส่ายหน้าระอาและอดที่จะหัวเราะทั้งสองคนไม่ได้

 

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขับรถตามพี่ไปนะ แล้วเจอกันที่ผับ”   อรปรียาบอกกับทุกคนก่อนจะขึ้นรถไปกับภูผา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น