ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 30 : 9.3 รุ้งโอบขอบตะวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

จันทิมาความรู้สึกเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เธอสะท้อนใจเมื่อต้องมานั่งมองความรักของภูผาที่แสดงออกต่ออรปรียา คนทั้งคู่ทำให้เธอรู้สึกอิจฉา ความรักที่อรปรียาได้รับจากภูผาต่างจากเธอที่ไม่เคยได้รับความรักกลับคืนมาจากอาทิตย์ ความคลางแคลงใจในเรื่องที่อาทิตย์ไม่อยากให้เธอไปที่คอนโดของเขารบกวนจิตใจของจันทิมามาก แต่เธอพยายามฝืนทนกล่ำกลืนความรู้สึกให้จมอยู่เพียงลึก ๆ ในใจ ทำให้สีหน้าของจันทิมาดูเครียดและเศร้าจนคนสนิททั้งสองของเธอจับสังเกตได้อย่างอดเป็นห่วงไม่ได้

 

“จันทร์เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

อรปรียาจับมือพลางถามเพื่อนรักเบา ๆ หลังจากเดินแยกออกจากกลุ่มในห้องรับแขกออกมายังสนามหน้าบ้าน

 

“อย่าเป็นห่วงจันทร์นักเลยเค้ก จันทร์ยังทนไหว” จันทิมายิ้มเศร้า ๆ ให้เพื่อน

 

“จันทร์รักเขามากเลยใช่ไหม”อรปรียาถามอีกครั้ง

 

“ไม่รู้สิเค้ก บางทีจันทร์รู้สึกเหมือนไร้ค่า บางครั้งมันเศร้าจนไม่อยากเศร้าแบบนั้น แต่พอคิดจะถอยห่างก็ยิ่งเศร้ามากกว่าเดิม จันทร์เบื่ออาการแบบนี้จังเลยเค้ก”จันทิมาก้มหน้าพร้อมถอนหายใจ

 

“เรารู้ว่าจันทร์ทรมานกับความรักครั้งนี้มานานเหลือเกิน เราอยากให้จันทร์หยุดพักให้หัวใจตัวเองได้ใคร่ครวญอีกครั้ง”

 

“จันทร์รู้เค้ก ว่าจันทร์ดันทุรังกับความรักครั้งนี้มากจนเกินไป จันทร์ไม่รู้ว่าถ้าแต่งงานกันแล้ว จันทร์จะเจ็บกว่านี้ไหม แต่จันทร์ก็อยากลองนะ มันคงดีกว่าปล่อยให้ความรักผ่านไปโดยไม่คว้ามา แต่ถ้าหลังแต่งมันยังทรมานมากกว่าเดิม จันทร์ก็พร้อมยอมเลิกนะเค้ก จันทร์สัญญา จันทร์จะไม่โง่งมอยู่กับมันตลอดหรอก”

 

“เราดีใจที่ได้ยินแบบนี้ แต่ที่จันทร์จะแต่งงานกับเขาเพราะเขารังแกจันทร์แล้วใช่ไหม”

 

“เค้กรู้!” จันทิมาตกใจและหน้าซีดลงทันทีเมื่อเพื่อนรักกล่าว

 

“ใช่ เรากับรุ้งรู้นะจันทร์ เราเป็นห่วงจันทร์มาก” อรปรียากอดเพื่อน

 

“เราพลาดเพราะไว้ใจพี่อาทิตย์ แต่เราก็ไม่อยากโทษเขาหรอกนะ ถึงแม้เขาจะทำเหมือนไม่ให้เกียรติ แต่เรากลับไม่โกรธเขาอย่างที่ควรจะเป็น เราผิดไหมเค้ก”

 

“เรารู้จันทร์ยอมเพราะจันทร์รักเขามานานมาก มันไม่แปลกหรอกถ้าจะเกิดเหตุการณ์อย่างนั้น แต่เราโกรธคุณอาทิตย์มากกว่า”

 

“ช่างเถอะเค้ก แต่เราจะไม่ยอมให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นอีกจนกว่าจะแต่งงานกัน”

 

“อื้อดีจ้ะ อย่าใจอ่อนกับเขานะแล่ำดีแล้ว” อรปรียาเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

 

“สาว ๆ แอบมาคุยอะไรกันเอ่ย” เสียงภูผากระเซ้าภรรยาทำให้สองสาวหยุดบทสนทนาทันที

 

“เรื่องของผู้หญิงค่ะ หนุ่ม ๆ ไม่เกี่ยว”

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปกินข้าวกันได้แล้วครับ คุณผู้หญิง”

 

ภูผากอดเอวภรรยาพร้อมหันมาชวนจันทิมาให้เข้าไปรับประทานอาหารพร้อมกัน ซึ่งตอนนี้ทั้งอาทิตย์ ตะวัน และทอรุ้งรออยู่ที่โต๊ะอาหารกันแล้ว เขาจึงเดินออกมาตามสองสาว

 

“พี่ภูคะ คืนนี้ไปผับกันเถอะค่ะ เค้กอยากชวนจันทร์และน้อง ๆ ไปเที่ยวกัน”

 

“จันทร์อยากไปหรือเปล่าครับ” ภูผาหันมาถามเพื่อนภรรยา

 

“ไปก็ได้ค่ะ เค้กคงเหงาอยากไปเที่ยวบ้าง” จันทิมากล่าว

 

“อย่างนั้นไปบอกรุ้งให้โทรชวนสองสาวดีกว่า” อรปรียาดึงมือเพื่อนสาว

 

“พี่ว่าเค้กคงอยากเที่ยวจริง ๆ” ภูผากระเซ้าภรรยา

 

“แหม ก็ไม่ได้ไปแอบเหล่หนุ่ม ๆ นานแล้วนิคะ”อรปรียากล่าวแกล้งสามี

 

“พี่ว่าไม่ไปดีกว่า” ภูผาแสร้งมองภรรยาตาดุ

 

“ล้อเล่นค่ะ ล้อเล่น ไปกับสามีใครจะกล้าล่ะ” อรปรียายิ้มประจบพลางกอดเอวสามีอย่างออดอ้อน

 

“หมายความว่าไง ถ้าพี่ไม่ไปด้วยจะกล้าอย่างนั้นสิ” ภูผาเริ่มออกอาการรวนหาเรื่อง

 

“พี่ภูน่ะ เค้กรักพี่ภูจะตายจะไปสนใจใครได้” อรปรียาทำเสียงง้อสามีด้วยกิริยาประจบ

 

“อ่ะแฮ้ม เกรงใจบางสิคะ จันทร์แทบอิ่มความหวานของทั้งคู่แล้วนะ” จันทิมายิ้มบาง ๆ กับท่าทางพ่อแง่แม่งอนของสองสามีภรรยา

 

“ไม่ต้องอิจฉาเขาหรอก นู่น คนอยากให้หวานด้วยเดินมาตามอีกคนแล้ว”

 

อรปรียาแซวพลางพยักพเยิดให้ดูอาทิตย์ที่เดินออกมาตามอีกคน สายตาของอาทิตย์จับจ้องที่จันทิมาอย่างสังเกต ก่อนที่เขาจะเดินออกมาจับมือบางของเธอพร้อมพาเข้าไปสมทบกับทอรุ้งและตะวันที่รอรับประทานอาหารอยู่

 

“รุ้งโทรตามสองสาวไปเจอกันที่ผับเถอะ” อรปรียาบอกทอรุ้ง

 

“ไปเที่ยวเหรอคะ” ทอรุ้งถาม

 

“ใช่ พี่เค้กเขาอยากเที่ยวน่ะ”จันทิมายิ้มให้น้องสาว

 

“ดีจัง เดี๋ยวรุ้งชวนไอ้ปอยกับริสาก่อนนะคะ” ทอรุ้งว่าพร้อมเดินเลี่ยงไปโทรหาเพื่อน

 

“เดี๋ยวเค้กพาสองสาวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ ส่วนหนุ่ม ๆ นั่งคุยกันไปก่อนนะ”

 

“รุ้งว่าไปร้านไอ้ปอยดีกว่าค่ะ หาชุดสวย ๆ ใส่ด้วยและรับไอ้สองคนด้วย”

 

“ดีเหมือนกันนะ อย่างนั้นเราไปกันเลยดีกว่า” อรปรียาว่าพร้อมดึงมือเพื่อนทันที

 

“ได้ไงที่รัก จะไปกันสามคน แล้วพี่กับสองหนุ่มนี่ล่ะ” ภูผาขัดทันที

 

“ก็ไปเจอกันที่ผับสิคะ ไม่รู้ล่ะ สาว ๆ เขาขอไปแต่งตัวกันก่อน”

 

“พี่ว่าพี่ไปพร้อมจันทร์ดีกว่า ไม่อยากอยู่ห่างจันทร์นาน ๆ”

 

“แหวะหมั่นไส้ค่ะ ไม่ได้ สามหนุ่มไปรอที่ผับก่อนได้เลย เดี๋ยวเราจะตามไปนี้เพิ่งหกโมงกว่า เดี๋ยวสองทุ่มเจอกันที่ผับนะคะ”

 

อรปรียากล่าวพร้อมดึงมือสองสาวให้ไปรถของตน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น