ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 3 : 1.3ไม่เคยคิดรักเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

ส่วนจันทิมาหลังจากที่กลับออกมาจากบริษัทวงศ์รวี เธอก็ไม่ได้กลับเข้าบริษัทอีกเพราะยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามของบิดา เธอจึงเลือกที่จะกลับบ้าน วโรธรณ์แทน

 

  “พี่จันทร์! พี่จันทร์ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรพี่จันทร์คะ” ทอรุ้ง  วโรธรณ์ ถามด้วยความตกใจเมื่อเห็นดวงตาแดงช้ำลักษณะเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักของพี่สาว

 

   จันทิมาตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงทักถามของทอรุ้ง ไม่คิดว่าน้องสาวจะอยู่บ้านทั้งที่วันนี้ทอรุ้งน่าจะมีเรียน เธอรีบเช็ดน้ำตาแต่ก็ไม่สามารถปกปิดร่องรอยความเศร้าพ้นจากสายตาคนเป็นน้องได้

 

      ทอรุ้ง วโรธรณ์ เธอเป็นลูกสาวคนเล็กของคุณพิมพ์พร และ คุณปกรณ์ วโรธรณ์ นักธุรกิจแถวหน้าของประเทศ จะพูดว่าเธอเป็นลูกหลงของครอบครัวก็ว่าได้เพราะบิดาและมารดาไม่คิดว่าหลังคลอดจันทิมาแล้วมารดาจะสามารถมีบุตรได้อีกเนื่องจากมารดาของเธอนั้นเป็นคนที่มีลูกยากจึงไม่เคยวางแผนป้องกันการตั้งครรภ์ทำให้หลังจากนั้นเกือบหกปี มารดาจึงได้ตั้งครรภ์ทอรุ้งอีกคน เธอจึงเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว

 

ประกอบกับใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอทำให้ใคร ๆ ต่างพากันหลงรักเด็กหญิงจนหมดหัวใจ ไม่ว่าเธออยากจะได้อะไร ก็ไม่มีใครคิดจะขัดใจเธออยู่แล้ว แต่ทอรุ้งก็ไม่เคยทำให้ทุกคนผิดหวังเพราะเธอช่างประจบและเอาใจใส่กับทุกคน ไม่เคยเอาแต่ใจตัวเองตามประสาลูกคนเล็กเลย แถมบางทีก็แทบจะเป็นพี่คนโตด้วยซ้ำ ทอรุ้งจะคอยปลอบใจให้กำลังใจพี่สาวซึ่งเป็นคนเจ้าน้ำตา  ขี้สงสารและขี้เกรงใจ นิสัยเหล่านี้ของจันทิมาทำให้คนเป็นพี่มักจะมีเรื่องกลุ้มใจไม่สบายใจกลับมาให้เธอปลอบอยู่เสมอ

 

   “พี่อาทิตย์ใช่ไหมคะ ผู้ชายคนนั้นทำให้พี่จันทร์เสียใจอีกแล้วใช่ไหมคะ”  ทอรุ้งคาดเดาอย่างมั่นใจเพราะเธอทราบจากบิดาว่าท่านใช้ให้พี่สาวนำเอกสารสำคัญไปให้อาทิตย์เซ็นที่บริษัทวงศ์รวี

 

    “รุ้ง พี่จะทำยังไงดี ทำไมพี่ตัดใจจากเขาไม่ได้ซะที” จันทิมาร้องไห้กับน้องสาวแบบไม่ต้องปิดบัง เพราะเธอกับทอรุ้งสามารถคุยกันได้ทุกเรื่อง พวกเธอไม่เคยมีความลับต่อกัน 

 

      “โธ่ ถ้ามันเจ็บมากนักก็พักไว้ก่อนนะคะ ยังไงเขาก็ต้องแต่งงานกับพี่จันทร์อยู่แล้ว”น้องสาวปลอบ

 

       “แต่เขาเกลียดพี่ เขามีคนรักแล้วนะรุ้ง”

 

       “ไม่มีใครเกลียดพี่จันทร์ลงหรอกค่ะ เชื่อรุ้งเถอะนะคะ”

 

        “ไม่จริงหรอกรุ้ง เขาบอกว่าเขารักคนรักของเขาคนเดียว เรื่องของพี่เป็นแค่เรื่อง บ้า ๆ ในชีวิตเขาเท่านั้น”

 

       “เชื่อรุ้งสิคะ แล้ววันหนึ่งเขาจะต้องมองพี่จันทร์ของรุ้งคนเดียว เขาจะต้องเสียใจที่ปฏิเสธผู้หญิงที่ดีพร้อมอย่างพี่จันทร์ แต่ว่าตอนนี้ เราออกไปหาปอยกับริสากันก่อนดีกว่าค่ะ ”

 

        ทุกครั้งที่จันทิมาไม่สบายใจ ทอรุ้งและเพื่อน ๆ จะต้องตั้งตัวเป็นองครักษ์พิทักษ์พี่สาว เพราะพวกเธอรักจันทิมา มาก ทุกคนให้ความเห็นตรงกันว่าพี่จันทร์เป็นนางฟ้าที่หาไม่ได้แล้วในโลกนี้ เพราะฉะนั้นพวกเธอทุกคนต้องปกป้องนางฟ้าคนนี้

 

          “ว้าย ลมอะไรหอบเอาธิดาซาตานมาพร้อมนางฟ้าได้คะ พี่จันทร์”

 

          ปอยหรือปวิตา รัตน์สุวรรณลูกสาวคนสวยของดีไซน์เนอร์ชื่อดังเก็จแก้ว รัตน์สุวรรณ สาวอวบเพื่อนสนิทของทอรุ้งร้องทักด้วยท่วงท่าน่าหมั่นไส้ ส่วนรริสา กิติปกรณ์เพื่อนสาวอีกคนได้แต่ส่งยิ้มพร้อมยกมือทำความเคารพจันทิมาด้วยกิริยาอ่อนช้อย

 

          “พี่จันทร์นั่งก่อนนะคะ เห็นคุณแม่บอกว่าอยากเจอพี่จันทร์อยู่พอดีเลย” ปวิตารีบดึงตัวพี่สาวของทอรุ้งมานั่งลงบนโซฟารับแขก

 

            “เหรอจ๊ะ คุณน้ามีธุระกับพี่เหรอ ปอยรู้ไหมว่าเรื่องอะไร”

 

             “เห็นคุณแม่บอกว่าอยากให้พี่จันทร์ช่วยเป็นนางแบบงานแฟชั่นการกุศลเดือนหน้าให้กับที่ร้านหน่อยค่ะ ท่านบอกกับปอยว่าแบบเสื้อทีท่านดีไซน์ชุดนี้เหมาะกับคนที่มีบุคลิกแบบพี่จันทร์นี่แล่ำ หนำซ้ำพี่จันทร์ยังเป็นแรงบันดาลใจให้กับผลงานชิ้นนี้ของท่านด้วยนะคะ”

 

             ปวิตาพูดถึงงานของจันทิมา ที่เธอทำงานการกุศลทั้งหลายตั้งแต่ก่อนเรียนจบปริญญาโทจากสหรัฐอเมริกา ทั้งองค์กรของรัฐบาลสหรัฐ ช่วยเหลือผู้ประสบภัย อีกทั้งเป็นครูใจดีของเด็ก ๆ ตามสถานอพยพจนเป็นที่รู้จักกันดีทั้งที่สหรัฐและที่ประเทศไทย

 

            จันทิมาเคยเจ็บแทบเอาชีวิตไม่รอดหลังจากไปช่วยเด็กชาวจีนที่วิ่งหนีตำรวจตรวจคนเข้าเมืองของสหรัฐแล้วพลัดตกลงในแม่น้ำ เธอจึงรีบช่วยเหลือเด็กทันที ทั้ง ๆ ที่เพิ่งหายจากไข้หวัด ทำให้เธอได้รับรางวัลจากรัฐบาลสหรัฐและลงข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ดังหลายฉบับอยู่ทั้งสัปดาห์ แต่เธอกลับล้มป่วยด้วยไข้หวัดเกือบเอาชีวิตไม่รอด

 

            ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน ๆ และอาจารย์ ทุกคนที่รู้จักจันทิมาต่างก็รักเธอเหมือนกันหมด  หนุ่ม ๆ ทั้งไทย และเทศ ต่างแย่งกันรุมจีบหญิงสาวทว่าเธอก็วางตัวดีได้อย่างน่าชื่นชม แต่กลับไม่มีหนุ่มคนไหนสามารถพิชิตใจหญิงสาวได้  ไม่มีใครรู้สาเหตุว่าทำไม สาวสวยอย่างจันทิมา ถึงไม่ยอมรับไมตรีจากหนุ่มใดเลย นอกจากคนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่า หัวใจของหนูจันทร์อยู่กับพี่อาทิตย์มาตั้งแต่เล็กจนโต จะหาใครที่มีรักมั่นคงอย่างจันทร์ทิมาไม่ได้อีกแล้ว

 

              “อ้าว หนูจันทร์ มากับยัยตัวยุ่งด้วยเหรอวันนี้ แหมดีจริง น้าอยากคุยด้วยอยู่พอดีเลย” เสียงทักของคุณเก็จแก้วทำให้สี่สาวหยุดสนทนากันชั่วคราว

 

               “สวัสดีค่ะ คุณน้า” สองพี่น้องวโรธรณ์ยกมือทำความเคารพคุณเก็จแก้วพร้อมกัน

 

              “สวัสดีจ้ะ เดี๋ยวหนูจันทร์ไปคุยกับน้าในห้องก่อนค่อยมาคุยกับแม่พวกสาวแสบนี่แล้วกันนะ” คุณเก็จแก้วเดินมาจูงมือจันทิมาให้เดินตามท่านไปยังห้องด้านใน

 

               บนโต๊ะทำงานที่วางกระดาษสเก็ตภาพกระจายเกลื่อนอยู่บนโต๊ะ คุณเก็จแก้วหยิบแบบงานของท่านขึ้นมาอธิบายถึงสิ่งที่ต้องการให้จันทิมาช่วยอย่างคร่าว ๆ ท่านคาดหวังว่างานในครั้งนี้จะเป็นการโชว์ผลงานชิ้นโบแดงของตน ท่านจึงเลือกที่จะให้จันทิมาผู้หญิงที่สื่อต่าง ๆ จับตามองเพราะความสวยครบทั้งรูปสมบัติ คุณสมบัติ และทรัพย์สมบัติเป็นผู้แสดงแบบชิ้นนี้โดยเฉพาะ

 

                “อย่างนั้น หนูขอตัวนะคะ”

 

               เมื่อเข้าใจที่คุณเก็จแก้วอธิบายแล้ว จันทิมาก็ขออนุญาตออกไปด้านนอก เธอรอจนคุณเก็จแก้วพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตแล้วจึงยกมือทำความเคารพก่อนจะออกมาหาน้องสาวและบรรดาก๊วนป่วนของทอรุ้ง

 

              “ว่าไงคะพี่จันทร์ คุณน้าให้พี่จันทร์ใส่ชุดไหนเหรอคะ”ทอรุ้งตื่นเต้นกับพี่สาว

 

              “ชุดฟินาเล่ย่ะ เดี๋ยวฉันพาพี่จันทร์ไปลองชุดก่อนดีกว่า” ปวิตากล่าวพร้อมจูงมือพี่สาวเพื่อนดึงให้เดินตาม

 

               “พวกฉันไปด้วยสิ” ทอรุ้งกับรริสาเดินตามปวิตาไป

 

                “นี่ไงคะพี่จันทร์ ชุดนางฟ้าบนดิน ที่คุณแม่ออกแบบ ชุดจริงสวยไหมคะ” ปวิตาหยิบชุดสีขาวที่เด่นที่สุดในร้านขณะนี้ยื่นให้กับจันทิมา

 

                จันทิมามองชุดลูกไม้หรูสีขาวที่ตัวเสื้อเป็นแบบเกาะอกเน้นรูปร่างผู้สวมใส่ตั้งแต่อกจนถึงเอว ส่วนชายกระโปรงยาวลากจนสุดพื้นทิ้งชายแบบหางปลายาวประมาณ 2 เมตร เป็นชุดแต่งงานหรูหราที่สุดที่เธอเคยเห็นคุณเก็จแก้วออกแบบเลยทีเดียว ซึ่งชุดนี้คุณเก็จแก้วคาดหวังว่าจะได้รับความนิยม และเป็นที่สนใจของบรรดาไฮโซทั้งหลายที่เตรียมจัดงานวิวาห์ในปลายปีนี้และเลยไปถึงต้นปีหน้าทีเดียว ตัวชุด ใช้ลูกไม้ที่สวยและหรูที่สุด อีกทั้งแบบชุดที่เน้นให้ดูราวเจ้าหญิงในเทพนิยาย และยังได้นางแบบที่คนทั่วไปเรียกว่านางฟ้าเดินดินเป็นแบบให้อีกต่างหาก ปวิตาคาดว่าชุดนี้ต้องดังระเบิดอย่างแน่นอน

 

“โอ้โห สวยจังยัยปอย ถ้าพี่จันทร์ใส่นะต้องสวยมาก ๆ แน่ ๆ เลยค่ะ”   ทอรุ้งกับรริสายิ้มตื่นเต้น

 

“ถ้าอย่างนั้นพี่จันทร์ลองเลยนะคะ” ปวิตาเอาชุดแขวนในห้องลองให้ก่อนจะจัดแจงดันตัวอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน

 

“แหม ตื่นเต้นยิ่งกว่าพี่อีกนะสาว ๆ” 

 

จันทิมายิ้มบาง ๆ มุมริมฝีปากกับท่าทางตื่นเต้นของบรรดาสามสาวทำให้อดที่จะแซวน้อง ๆ ด้วยความเอ็นดูก่อนจะปิดประตูเพื่อลองชุดสวย

 

“พอดีไหมคะพี่จันทร์” ปวิตาตะโกนถาม

 

“ก็ พอดีจ้ะ” จันทิมาตอบพร้อมกับเปิดประตูออกมา

 

“สวยจังค่ะ พี่จันทร์” รริสากล่าวอย่างชื่นชมความสวยของจันทิมา

 

“จริงค่ะ ปอยว่าแล้วว่าชุดนี้ต้องสวยมาก ๆ เวลาอยู่บนตัวพี่จันทร์” ปวิตาชมอย่างจริงใจ

 

“พี่จันทร์ขา ลองอีกชุดสิคะ คุณแม่ตัดให้พี่จันทร์ค่ะ”

 

ปวิตารีบหันไปหยิบชุดราตรียาวสีทองซึ่งเป็นผ้าหรูเรียบรื่นแนบลำตัว ตัวเสื้อด้านบนเป็นสาย สปาเก็ตตี้เส้นเล็กที่ทำด้วยเพชรเทียม ด้านหลังเปลือยถึงเอวทิ้งตัวยาวถึงข้อเท้า ซึ่งชุดนี้ถ้าหุ่นไม่สวยจริงคงไม่กล้าใส่แน่นอน

 

หลังจากลองชุดเรียบร้อย จันทิมาก็ชวนน้อง ๆ ไปทานข้าวข้างนอกด้วยกัน เธอตั้งใจว่าจะโทรชวนเพื่อนรักออกไปรับประทานอาหารด้วยกันเสียทีเดียว เพราะตั้งแต่อรปรียา จิราวรรณเพื่อนสนิทของเธอแต่งงานไปกับภูผา  ภาณุลักษณ์ พวกเธอทั้งคู่แทบไม่ได้พบกันอีกเลยทั้งที่แต่ก่อนเห็นจันทิมาที่ไหนเป็นต้องเห็นอรปรียาที่นั่น

 

“จริงสิ ไม่ค่อยได้เจอเค้กเลยตั้งแต่เค้กแต่งงานไป เดี๋ยวพี่โทรหาเค้กก่อนนะ” แล้วจันทิมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายถึงอรปรียา

 

“เค้กเหรอจ้ะ นี่จันทร์นะ สบายดีหรือเปล่า”

 

“ดีใจจังเลยจันทร์ กำลังคิดถึงเธออยู่เชียว”

 

“ขนาดคิดถึงนะ ตั้งแต่แต่งงานไม่ค่อยติดต่อเพื่อนเลยนะ”

 

“แหมก็มันกำลังยุ่ง ๆ นิ”

 

“นั่นแน่อย่ามาพูดทะลึ่งกับจันทร์นะ กำลังยุ่งอยู่กับอะไรจ๊ะ”

 

“บ้า ตัวเองแล่ำทะลึ่งใหญ่แล้วนะเดี๋ยวนี้” 

 

“แล้วตอนนี้เค้กอยู่ไหน เจอกันได้ไหม เรากับน้อง ๆ จะไปกินข้าวกันที่ร้านเดิมของเราน่ะ ไปไหม”

 

“อื้อ ไปซิเดี๋ยวพาเจ้ามือไปด้วย” อรปรียาพูดพร้อมยิ้มหวานให้สามี ที่ส่งตาหวานระยับกลับมา

 

“จ้ะถ้าอย่างนั้นจันทร์ไปรอที่เดิมนะ แล้วค่อยคุยกัน”

 

“จ้ะ เดี๋ยวเจอกัน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น