ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 28 : 9 รุ้งโอบขอบตะวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

สุริยะปรึกษาปกรณ์เกี่ยวกับการจัดงานแต่งงานของอาทิตย์กับจันทิมา พิมพ์พรจึงจัดหาฤกษ์แต่งงานให้หนุ่มสาวทั้งสองอีกหก เดือนข้างหน้า พออาทิตย์ทราบก็โอดโอยว่าอยากได้ฤกษ์ที่เร็วกว่านี้จนสุริยะหมั่นไส้ลูกชาย

 

“ฤกษ์นี้แหละดีแล้ว เห็นใจคนเตรียมงานบางสิวะ ไหนจะตัดชุด ถ่ายรูป แจกการ์ด”

 

“โธ่พ่อ ตั้งหกเดือนเชียวนะ”

 

“เออ หกเดือนตามนี้แหละคุณพิมพ์”

 

“ตาอาทิตย์นี่น่าตี เวลาให้แต่งก็จะไม่แต่ง บทจะแต่งก็รีบร้อนซะจนอาหาฤกษ์ยามไม่ทัน”

 

เสียงบ่นจากพิมพ์พรทำให้อาทิตย์ยิ้มแหย ๆ

 

“หนูจันทร์ละลูก เห็นว่าเป็นยังไงกับฤกษ์ยามนี้” สุริยะถาม

 

“จันทร์แล้วแต่ผู้ใหญ่คะ” จันทิมาตอบเอียงอาย

 

“หนูจันทร์ใจร้าย”อาทิตย์แกล้งว่า

 

“เอาๆ ไปตกลงกันข้างนอกไป ทางนี้อากับพ่อเราคุยกันเอง” ปกรณ์บอกว่าที่ลูกเขยยิ้มๆ

 

“อย่างนั้นผมขออนุญาตพาจันทร์ออกไปดูการ์ดแต่งงานหน่อยนะครับ” อาทิตย์หาโอกาสอยู่กับคนรักลำพัง

 

“เอาสิ แต่เอายัยรุ้งไปด้วยนะ” ปกรณ์บอก

 

“เอ่อ... ครับ” อาทิตย์จำใจตอบแม้จะหงุดหงิดที่ต้องพาทอรุ้งไปด้วย

 

“เดี๋ยวจันทร์ขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” จันทิมาบอกแล้วเดินเลี่ยงออกไปพร้อมอาทิตย์

 

“หนูจันทร์ไปสองคนกับพี่ไม่ได้เหรอ พักนี้เราไม่มีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพังเลย”อาทิตย์ออดอ้อน

 

“ใครว่าคะ เราทำงานด้วยกันทุกวัน จันทร์ก็อยู่ตามลำพังกับพี่อาทิตย์ตอนทำงานนี่คะ”

 

“มันไม่เหมือนกันนี่ จันทร์ไม่สงสารพี่บ้าง พี่อยากกอดจันทร์จะแย่”

 

“อื้อ...คิดจะเอาเปรียบรังแกจันทร์ละสิ” จันทิมาปรายตาค้อนคนอ้อน

 

“ถ้าไม่อยากเสียเปรียบพี่ก็กอดตอบพี่สิคะ” อาทิตย์หลิ่วตามองคนรักอย่างล้อเลียน

 

“กะล่อนที่สุดเลยพี่อาทิตย์นะ เดี๋ยวจันทร์ลงมานะคะ”

 

จันทิมาค้อนแล้วเดิเลี่ยงขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งให้อาทิตย์นั่งรอพร้อมหาวิธีที่จะไม่ต้องพาทอรุ้งไปด้วย ทำให้คนเจ้าเล่ห์พยายามหาวิธีแต่จนใจเมื่อเห็นจันทิมาพาทอรุ้งมาด้วยทำให้จำใจเดินนำไปที่รถแล้วนึกขึ้นได้ว่าตะวันต้องช่วยเขาแยกทอรุ้งจากจันทิมาได้แน่ๆ

 

“เดี๋ยวพอเราเลือกดูการ์ดกันแล้ว พี่ขอแวะหาเจ้าตะวันซะหน่อยนะจ๊ะ”อาทิตย์เอ่ย

 

“ไปภูตะวันเหรอคะ” จันทิมาถามกลับ

 

“อื้ม แวะไปหาเจ้าตะวันชวนมันหาอะไรกินที่ภูตะวันด้วย”อาทิตย์กล่าว

 

“รุ้งมีธุระจะไปไหนต่อหรือเปล่า” จันทิมาถามน้องสาวที่นั่งเบาะหลัง

 

“ไม่มีค่ะ ตามสบาย วันนี้รุ้งฟรีสไตล์” ทอรุ้งยิ้ม

 

            เสร็จจากเลือกการ์ดแต่งงานแล้วอาทิตย์จึงพาสองสาวแวะไปหาตะวันที่โรงแรมภูตะวัน และเจ้าของสถานที่ลงมาดักรอที่ล๊อบบี้ ทอรุ้งแบะปากใส่คนที่ส่งยิ้มทะเล้นมองเธอตาพราวด้วยความหงุดหงิด

 

“สวัสดีค่ะพี่ตะวัน” จันทิมาทักทาย

 

“สวัสดีครับจันทร์”ตะวันรับไหว้

 

“ทอรุ้ง สวัสดีพี่ตะวันสิ” จันทิมาเตือนน้องสาวเบาๆ

 

“สวัสดีค่ะ” ทอรุ้งจำใจไหว้แบบส่งเดชไม่มองหน้า

 

“สวัสดีครับ”ตะวันรับไหว้อมยิ้มมองใบหน้าบึ้งตึงสาวแสบตาพราว

 

“วันนี้แกว่างหรือเปล่าวะ” อาทิตย์ถามเพื่อน

 

“ว่าง วันอาทิตย์แบบนี้ไม่มีงานด่วนอะไรหรอก ทำไมวะ”

 

“เปล่า แค่กลัวมากวนเวลาแก”

 

“แกตั้งใจพาสองสาวไปไหนล่ะ”

 

“หนูจันทร์อยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” อาทิตย์ไม่ตอบแต่หันไปถามจันทิมา

 

“เปล่าค่ะ” จันทิมาตอบ

 

“ไปคอนโดพี่อาทิตย์ได้ไหมล่ะคะ” ทอรุ้งถามหน้าตาเฉย

 

“เอ่อ...พี่ว่าอย่าไปเลย คอนโดฯ พี่รก ยังไม่ได้ให้คนเข้าไปเก็บกวาดเลย”อาทิตย์รีบตอบ

 

“ไม่เป็นไรนี่คะ เดี๋ยวรุ้งกับพี่จันทร์ช่วยกันเก็บกวาดให้ก็ได้” ทอรุ้งถาม

 

“อย่าเลยจ๊ะ พี่ไม่ได้ไปเป็นเดือนแล้ว เสียเวลาไปเก็บกวาดเปล่าๆ”อาทิตย์อธิบาย

 

“แหม...ยิ่งไม่ได้ไปนานก็น่าจะไปดูแลห้องบ้างนะคะ พี่อาทิตย์ไม่ต้องเกรงใจรุ้งกับพี่จันทร์หรอกค่ะ เราสองคนจะไปช่วยจัดห้องให้เอง” ทอรุ้งรุกต่อ

 

“เอ่อ...” อาทิตย์ถูกทอรุ้งต้อนจนเกือบจนมุม

 

“แต่พี่ว่าเราไปบ้านพี่ภูกันดีกว่า” ตะวันหาทางช่วยเพื่อน

 

“ยุ่ง” ทอรุ้งปรายตามองค้อนเจ้าของภูตะวัน

 

“เสียมารยาทจริงทอรุ้ง ขอโทษพี่ตะวันเดี๋ยวนี้เลย” จันทิมาเอ็ดน้องเบาๆ  

        

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือ” ตะวันมองทอรุ้งขำๆ

 

“พี่ว่าเราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า” อาทิตย์จงใจเปลี่ยนเรื่องด้วยการชักชวนทุกคนไปห้องอาหารภูตะวันแล้วจูงมือคนรักเดินนำล่วงหน้าไปก่อน

 

“ดุจริงสาวน้อย เห็นเราดุแต่กับพี่” ตะวันโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน และความใกล้ชิดทำให้ทอรุ้งรีบผละตัวออกห่างพลางตวัดตามองคนคนเจ้าชู้ที่ส่งสายตาแพรวพราวมองเธอยิ้มๆ อยู่ตรงหน้า

 

“รุ้งมีพี่สาวคนเดียว ไม่เคยมีพี่ชาย” ทอรุ้งส่งค้อนให้ชายหนุ่ม

 

“แล้วใครว่าพี่อยากเป็นพี่ชายรุ้ง”ตะวันกระซิบต่อปากต่อคำอย่างนึกสนุก

 

“อยู่ห่าง ๆ รุ้งเลยนะ ไม่อยากเป็นข่าวกับพวกเจ้าชู้”ทอรุ้งว่าพร้อมผลักตะวัน

 

“เถอะน่า...ถ้าน้องรุ้งเป็นข่าวกับพี่ พี่ยินดีรับผิดชอบน้องทั้งชีวิตเลยนะ”ตะวันยังยิ้มตอบ

 

“ประสาทหรือเปล่า”ทอรุ้งว่าพร้อมเดินไปอยู่ข้าง ๆ จันทิมา

 

            และหลังรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อย ตะวันเชื้อเชิญสองสากับอาทิตย์ไปบ้านภูผาแล้วเดินทางไปพร้อมกัน จันทิมาให้น้องสาวนั่งรถไปกับตะวัน ทำให้ทอรุ้งจำใจอย่างปฏิเสธไม่ได้เป็นคำสั่งพี่สาว

 

“ทำไมขับรถช้าจังคะพี่อาทิตย์”จันทิมาถามเมื่อออกมาจากภูตะวันสักพัก

 

“อยากอยู่ตามลำพังกับหนูจันทร์นาน ๆ”

 

“อย่างนั้นเราแยกไปที่คอนโดฯ ของพี่อาทิตย์กันไหมคะ”จันทิมาแกล้งถาม

 

“เอ่อ ไว้วันหลังดีกว่าจ้ะ” อาทิตย์ยิ้มจืดเจื่อนกับคำชวนของคนรัก

 

“มีอะไรปิดบังจันทร์หรือเปล่าคะ” จันทิมาถาม

 

“ไม่มี พี่จะมีอะไรไปปิดบังหนูจันทร์”อาทิตย์กล่าว

 

“อย่าปิดบังจันทร์นะคะ ถ้ามีอะไรก็ให้บอกกันตรง ๆ” จันทิมากล่าวย้ำ

 

“ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่ห้องมันรก ไว้พี่ให้คนเคลียก่อนแล้วค่อยไปกันนะ ทำไมถึงอยากไปคอนโดของพี่ล่ะ”อาทิตย์บอกพร้อมถาม

 

“ไม่อยากไปหรอกค่ะ แต่เห็นพี่มีท่าทางแปลกๆ จันทร์เลยนึกว่าพี่อาทิตย์ซุกซ่อนอะไรไว้ที่คอนโดฯ ถึงจงใจปิดบังจันทร์”

 

“ไม่มีจ้ะ ถ้าจันทร์สงสัย วันหลังพี่ทำความสะอาดแล้วเราไปกันก็ได้”

 

“ช่างเถอะค่ะ พี่อาทิตย์บอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร”จันทิมาตัดบททั้ง ๆ ที่รู้สึกเสียใจอยู่ลึก ๆ

 

“หนูจันทร์จ๋า ไว้ใจพี่หรือเปล่า”อาทิตย์ถามเสียงหวาน

 

“ค่ะ จันทร์ไม่คิดอะไรมากหรอกค่ะ เราตกลงกันแล้วนี่คะว่าจะพูดกันตรง ๆ ถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจกัน ไม่ต้องห่วงจันทร์หรอกค่ะ”จันทิมายิ้มให้อาทิตย์บาง ๆ

 

“พี่อยากให้เราแต่งงานกันเร็ว ๆ จัง พี่จะได้มีเวลาอยู่กับหนูจันทร์ตามลำพังบ้าง”

 

“แค่หกเดือนเท่านั้นเองค่ะ อีกหน่อยแต่งแล้วจะพาลเบื่อจันทร์นะไม่ว่า”

 

“ไม่มีทางหรอก หนูจันทร์สวยขึ้นทุกวันแบบนี้”

 

อาทิตย์ยิ้มกริ่มคิดอย่างที่พูดจริง ยิ่งนานเขาก็ยิ่งเห็นจันทิมาสวยมากยิ่งขึ้นทุกๆ ครั้งที่เจอกัน หากเขาไม่เคยทำตัวร้ายกาจกับจันทิมา วันนี้เขาคงมีความสุขกว่านี้ นานวันจันทิมายิ่งเพิ่มความสำคัญกับเขามาก จนเขาเองยังแปลกใจ เขากลายเป็นคนติดเมียไปแล้วละมัง

 

“ปากหวานจริงพี่อาทิตย์”

 

จันทิมายิ้มบางๆ สลัดเรื่องที่ติดค้างใจทิ้งไปอย่างไม่ต้องการเก็บมาเป็นอารมณ์ ขณะที่  ทอรุ้งกำลังหงุดหงิดจวนระเบิดอารมณ์เพราะตะวันแกล้งขับรถช้าทิ้งห่างกับรถของอาทิตย์ ที่ทำทีไม่ใส่ใจกับความรู้สึกของเธอ จนเปลี่ยนสาวสวยกลายเป็นสาวอารมณ์เสีย

 

“นี่คุณ จะขับรถให้มันเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไง”ทอรุ้งถามเสียงสะบัด

 

“จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะน้องรุ้ง รถนายอาทิตย์ยังอยู่ข้างหลังเราอยู่เลย”

 

“นั่นก็เหมือนกัน ขับรถหรือขี่เต่ากันอยู่ก็ไม่รู้” ทอรุ้งบ่นกระปอดกระแปดอย่างหงุดหงิด

 

“เขาคงอยากอยู่กันตามลำพังนาน ๆ มั้ง อาจจะเบื่อก้างแถวนี้” ตะวันแหย่

 

“คุณสิก้าง ฉันเป็นน้องก็ต้องอยู่กับพี่สาวสิ” ทอรุ้งเถียง

 

“แหมคุณ คนเป็นแฟนกันเขาไม่อยากเหน็บน้องไปไหนมาไหนด้วยหรอกครับ”

 

“ก็เพื่อนคุณมันน่าไว้ใจที่ไหนกัน ถ้าฉวยโอกาสกับพี่สาวฉันจะทำยังไง”

 

“อกุศล คนรักกันเขาก็อยากอยู่ใกล้ ๆ กันลำพังบ้างนะสิ”

 

“ถ้าเป็นคนรักกันฉันก็ไม่ต้องทำตัวติดกับพี่สาวฉันแบบนี้สิ นี่พี่ฉันกับนายนั่นนะแค่จำใจแต่งงานกันตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจัดการหรอกย่ะ” ทอรุ้งแก้

 

“คุณคิดอย่างนั้นเหรอ แต่ผมว่าเขาต่างก็รักกันนะ”ตะวันแสดงความคิดเห็น

 

“ฮึ ถ้าพี่ฉันนะใช่ แต่เพื่อนคุณนะเขารักผู้หญิงที่ชื่อปานดาวย่ะ” ทอรุ้งหงุดหงิด

 

“ผมว่ามันลืมผู้หญิงคนนั้นแล้วละ”

 

“ลืมง่ายขนาดนั้นเชียว เวลาแค่ไม่กี่เดือนนะ” ทอรุ้งเยาะคนที่กำลังกล่าวถึง

 

“ไม่ใช่ลืมง่าย แต่คนมันแค่หลง พอเจอคนที่รักมันก็ลืมความหลงน่ะสิครับคุณ”

 

“คุณคิดอย่างนั้นเหรอ” ทอรุ้งหันมาจ้องหน้าตะวันพลางเอ่ยถามความคิดเห็น

 

“อื้อ ผมรู้จักไอ้อาทิตย์มานาน เรียนด้วยกันตั้งแต่มัธยมจนจบปริญญาโท ทำไมผมจะไม่รู้ว่ามันชอบ ไม่ชอบ หรือว่ารักหรือไม่รักใคร”ตะวันตอบอย่างมั่นใจความคิดเห็นของตัวเองเต็มร้อย

 

“ถ้าเป็นอย่างที่คุณว่าก็ดีสิ ฉันกลัวพี่สาวฉันต้องช้ำใจเพราะเพื่อนคุณ”ทอรุ้งบ่นเบา ๆ

 

“ผมรับรองว่าวันหนึ่งอาทิตย์มันจะมั่นใจในความรู้สึกที่มันมีต่อคุณจันทร์ ใครจะต้านเสน่ห์ของคุณจันทร์ได้ ถ้าต้องอยู่ด้วยกันใกล้ชิดกันทุกวัน ยิ่งแต่งงานกันไปแล้วความผูกพันจะทำให้มันไม่มีตามองใครอีกนอกจากคุณจันทร์หรอก”ตะวันมั่นใจ

 

“คุณว่าจะเป็นแบบนั้นแน่เหรอ แล้วถ้าเกิดแฟนเก่าเขากลับมาก่อนที่เขาจะแน่ใจในความรักที่มีต่อพี่จันทร์ล่ะ คุณมั่นใจมั้ยว่าเขาจะเลือกพี่จันทร์และไม่ทำให้พี่จันทร์เศร้า”ทอรุ้งถาม

 

“ไม่รู้นะ ผมตอบแทนมันไม่ได้ซะด้วย แต่ถ้าถามว่าผมคิดยังไง ผมก็คิดตามที่ผมบอกคุณนะแหละ”

 

ตะวันไม่กล้ารับรองแทนอาทิตย์นักได้แต่แบ่งรับแบ่งสู้เพราะกลัวเหตุการณ์ที่ทอรุ้งกล่าวจะเกิดขึ้นจริง แล้วอาทิตย์จะยังโง่งมอยู่กับปานดาว ถ้าเกิดเขารับรองอาทิตย์ไปวันนี้ แล้วเหตุการณ์ที่ว่าเกิดจริง สาวแสบตรงหน้าคงหาเหตุเกลียดเขาไปกันใหญ่แน่นอน

 

“นั่นไง คุณยังไม่มั่นใจในตัวเพื่อนคุณเลย เพราะฉะนั้นฉันทำถูกแล้วที่ต้องคอยดูแลพี่สาวของฉันอย่างใกล้ชิดในระหว่างที่ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกัน”ทอรุ้งกล่าว

 

“อื้อผมเข้าใจว่าคุณห่วงคุณจันทร์ แต่ถ้าคุณปล่อยให้เขารีบทำความใกล้ชิดเพื่อทำให้ความผูกพันเกิดขึ้นในเร็ววันไม่ดีกว่าหรือ”ตะวันแสดงความคิดเห็น

 

“ไม่ล่ะ แล้วคุณก็ต้องช่วยฉันกันให้เขาอยู่ห่าง ๆ กันเข้าไว้ด้วย”

 

“ผมนะ”ตะวันถาม

 

“ใช่ พวกฉัน หมายถึง ฉัน กับเพื่อน ๆ และพี่เค้กปรึกษากันเป็นอย่างดีแล้วว่าจะไม่ยอมให้คุณอาทิตย์เพื่อนคุณเอาเปรียบพี่ฉันก่อนแต่งงานแน่ แล้วคุณก็ต้องเป็นคนที่ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ฉันด้วย”ทอรุ้งโมเมหาพวกร่วมอุดมการณ์

 

“เฮ้ย! ผมยังไม่ได้รับปากร่วมมืออะไรด้วยนะ”ตะวันโวย

 

“จะทำหรือไม่ทำ”

 

ทอรุ้งตวาดถามพร้อมทำตาดุ ทั้ง ๆ ที่เธอเด็กกว่าเขาหลายปีแต่กลับทำท่าข่มเขาจนตะวันที่ไม่เคยโดนแม้แต่ผู้ชายด้วยกันทำท่าวางอำนาจกับเขาแบบนี้สักคนรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากจนต้องกัดฟัน

 

“นี่คุณ อย่ามาตวาดเสียงใส่ผมนะ ผมไม่ใช่เพื่อนหรือลูกน้องคุณนะ”ตะวันเริ่มเดือด

 

“ไม่ช่วยใช่ไหม ได้งั้นก็จอดรถเลยนะ ฉันไม่ไปกับคนที่ไม่ใช่เพื่อนหรือคนที่ไม่คิดจะให้ความช่วยกัน”

 

“เอาแต่ใจ” ตะวันบ่นเบาๆ แต่ไม่ยอมจอดรถ

 

“จอดรถเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะลง” ทอรุ้งเอ่ยเสียงสูง

 

“ไม่จอด เดี๋ยวก็ถึงบ้านพี่ภูแล้ว”

 

“แล้วไง ฉันจะลงตรงนี้ บอกให้จอดรถยังไงล่ะ”ทอรุ้งไม่สนใจ

 

ตะวันไม่พูดแต่ชะลอรถซึ่งพอดีเป็นทางเข้าหมู่บ้านของภูผาพอดีแต่ถ้าจะเดินไปก็ไกลพอสมควร แต่เขาอยากดัดนิสัยยายตัวแสบ  ทอรุ้งเปิดก้าวลงแล้วปิดประตูกระแทกดังๆ จากนั้นก็ออกเดินห่างไปทันที ซึ่งบริเวณหน้าหมู่บ้านของอรปรียากับภูผา แม้ไม่ใช่ทางสายเปลี่ยวแต่ไม่มีรถสาธารณะสัญจรผ่านมากนัก โดยเฉพาะไม่ใช่ช่วงเลิกงานทำให้ถนนค่อนข้างโล่ง

 

“นี่คุณ ทำไมถึงเอาแต่ใจแบบนี้นะ” ตะวันเดินตามมารั้งแขนเธอไว้

 

“ปล่อยนะ มันเรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง” ทอรุ้งโวยวายพลางสะบัดแขน

 

“ยายเด็กแสบ จะหยุดคุยกันดี ๆ ไหม” ตะวันยังไม่ยอมปล่อยมือแถมยังจับไว้ทั้งสองข้าง

 

“ไม่คุย ปล่อยมือ ต่อไปนี้นายอยู่ส่วนนาย ฉันอยู่ส่วนฉัน”ทอรุ้งสะบัดมือแต่ไม่หลุด

 

“ได้ ไม่ยอมคุยกันดี ๆ ใช่ไหม”

 

ตะวันกัดฟันแล้วเอ่ยพร้อมกับรวบเอวคนตัวบางดึงร่างเล็กปลิวปะทะอกแกร่งแล้วอุ้มตัวลอยทำเอาคนดื้อตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัว

 

“ไอ้บ้า ปล่อยนะ ปล่อยสิ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย”ทอรุ้งโวยวาย

 

“หุบปากเลยนะทอรุ้ง” ตะวันไม่หยุดแถมยังดุคนดื้อด้วยเสียงลอดไรฟัน

 

“ไม่หุบโว๊ย ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” ทอรุ้งไม่หยุดตะโกน แต่ถนนหน้าหมู่บ้านนี้กลับเงียบเหมือนไม่มีหมู่บ้านอยู่ข้างในเพราะยังเป็นช่วงที่คนทำงานอยู่ เลยไม่มีรถเข้าออกผ่านมา ทำให้แม้ว่าเธอจะตะโกนเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีความหมาย ยิ่งดิ้นมากเท่าไรก็ดูเหมือนคนตัวโตจะยิ่งโมโหมากขึ้นตามไปด้วย

 

“ได้ ไม่เงียบใช่ไหม ถ้าไม่เงียบเองผมจะทำให้เงียบเองนะ” ตะวันปล่อยตัวเธอลงทันทีที่ถึงรถ แขนโอบรัดเอวเธอมั่น

 

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วย...”

 

เสียงเธอหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากถูกเขาครอบครอง ทอรุ้งตกตะลึง ดวงตากลมหวานเบิกกว้างวด้วยความตระหนกคาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้ากระทำอุกอาจกับเธอกลางถนนสาธารณะอย่างไม่ให้เกียรติ ทอรุ้งทั้งโกรธทั้งตกใจเมื่อสัมผัสถึงปลายลิ้นร้อนที่แทรกล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากของเธอแล้วลูบไล้ปลายลิ้นเธอด้วยปลายลิ้นของเขา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น