ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 26 : 8.2 รอวันหัวใจเข้มแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    19 เม.ย. 63

ทอรุ้งไม่สบายใจเลยการเปลี่ยนแปลงของอาทิตย์ในระยะหลัง ตั้งแต่กลับจากพัทยาดูเหมือนว่าอาทิตย์จะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจันทิมาผิดปกติ ทอรุ้งกลัวว่าอาทิตย์จะทำให้จันทิมาผิดหวังกว่าเดิมถ้าวันหนึ่งคนรักเก่าของเขากลับมา ความกังวลทำให้น้องสาวรีบโทรหาเพื่อน ๆ และอรปรียาเพื่อขอคำปรึกษา

 

“พี่เค้กรุ้งนะคะ วันนี้พี่เค้กว่างหรือเปล่าคะ”

 

“จ้ะ รุ้งมาหาพี่ที่บ้านได้เลย พี่ว่างและอยู่บ้านทั้งวันจ้ะ”

 

“ค่ะเดี๋ยวรุ้งชวนไอ้ปอยกับริสาไปด้วยนะคะ”

 

“จ้ะ แล้วจะมากันกี่โมงล่ะ”

 

“สิบโมงค่ะ รุ้งไม่สบายใจอยากไปคุยกับพี่เร็ว ๆ”

 

“โอเค ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุยกัน”

 

หลังวางสายจากทอรุ้ง อรปรียาสั่งแม่ครัวให้เตรียมอาหารว่างไว้สำหรับรับรองบรรดาน้อง ๆ ก่อนที่จะเดินออกไปหาสามีที่กำลังดูแลกล้วยไม้ของเขาอยู่ในสวน เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นก่อนที่เธอจะก้าวออกไปทำให้เธอเอื้อมมือไปรับเองทันที

 

“สวัสดีค่ะ”อรปรียากล่าว

 

“คุณเค้ก ผมตะวันนะครับ พี่ภูอยู่บ้านหรือเปล่าครับ”

 

 “อยู่ค่ะ ปกติวันอาทิตย์พี่ภูไม่ไปไหนหรอก มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”

 

“ผมว่าจะชวนพี่ภูไปตีกอล์ฟครับ”

 

“แหมพอดีเลยค่ะ ถ้าพี่ภูไปตีกอล์ฟกับคุณตะวัน เค้กจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

 

“ถึงกับต้องเป็นห่วงเลยเหรอครับ” ตะวันยิ้มเมื่อได้ฟังปลายสาย

 

“ก็ยัยรุ้งกับเพื่อน ๆ เขาจะมาหาเค้กที่บ้าน เค้กก็กลัวพี่ภูจะต้องเหงาอยู่คนเดียวนะสิ”

 

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปหาพี่ภูที่บ้านดีกว่าครับ คุณเค้กช่วยบอกพี่ภูว่าผมจะไปแล้วกัน”

 

“ค่ะ เดี๋ยวเค้กบอกพี่ภูให้ สวัสดีค่ะ”

 

ตะวันมาถึงบ้านภูผาในเวลาเดียวกับที่ทอรุ้งและพื่อน ๆ จอดรถหน้าบ้านพอดีทำให้ชายหนุ่มทันได้เห็นทอรุ้งทำหน้างอเมื่อเห็นเขาก้าวลงจากรถ หญิงสาวสะบัดหน้าหนีเมื่อเขายักคิ้วให้ ทำให้ชายหนุ่มถึงกับยิ้มขำ ๆ ก่อนจะรับไหว้สองสาวเพื่อนรักของทอรุ้ง

 

“สวัสดีค่ะคุณตะวัน บังเอิญจังค่ะ”ปวิตากล่าวทัก

 

“สวัสดีค่ะคุณตะวัน” รริสากล่าวพร้อมยกมือไหว้ชายหนุ่มเช่นกัน

 

“สวัสดีครับสาว ๆ จริงครับบังเอิญจัง สงสัยเป็นบุพเพสันนิวาส”ตะวันเย้าพร้อมชำเลืองมองทอรุ้ง

 

“ชิ บุพเพอาละวาดนะไม่ว่า” ทอรุ้งพูดเบา ๆกับตัวเอง

 

“บ่นอะไรซุบซิบครับหนูรุ้ง” ตะวันแหย่

 

“นี่ เรียกรุ้งเฉย ๆ ก็ได้ไม่ต้องมีหนู” ทอรุ้งตวาดเสียงใส่

 

“ก็เห็นมีหนูจันทร์ ก็ นึกว่าชื่อหนูรุ้งนะสิ” ตะวันไม่วายแหย่

 

“นายตะวัน หยุดกวนโมโหฉันนะ แล้วก็จะไปไหนก็ไปเลย”ทอรุ้งว่า

 

“ยัยรุ้ง เสียมารยาท นี่บ้านคุณภูผาพี่ชายคุณตะวันนะ เราเป็นแขกมาเสียมารยาทไล่น้องเจ้าของบ้าน” รริสาตีเพื่อนสาวเบา ๆ

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือ เขาว่าอย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา”

 

“นาย! นายว่าฉันบ้าเหรอ นายตะวัน” ทอรุ้งโมโห

 

“ผมไม่ได้ออกชื่อซะหน่อย คุณจะยอมรับก็ตามใจนะหนูรุ้ง”ตะวันแหย่ทอรุ้งไม่เลิก

 

“นายตะวัน!” ทอรุ้งจะเดินเข้าไปทำร้ายร่างกายชายหนุ่มแต่  รริสาและปวิตาช่วยกันดึงแขนไว้

 

“รุ้ง ปอย ริสา” เสียงอรปรียาดังมาก่อนที่เธอจะเดินมาหาน้องทั้งสาม

 

“สวัสดีค่ะพี่เค้ก” ทั้งสามเลยหยุดพร้อมหันมาทักทายอรปรียา

 

“สวัสดีครับคุณเค้ก” ตะวันกล่าว

 

“สวัสดีค่ะคุณตะวัน เชิญข้างในค่ะพี่ภูรออยู่” อรปรียารีบแยกห้ามศึกทั้งคู่

 

“ครับ” ตะวันตอบก่อนหันมายักคิ้วให้ทอรุ้งพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ

 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ”ทอรุ้งกัดฟัน

 

“พี่รับฝากแต่หัวใจนะหนูรุ้ง” ตะวันยิ้มหวานแหย่ทอรุ้งอีกครั้ง

 

“ไอ้บ้า” ทอรุ้งร้องด่าตามหลังชายหนุ่มที่เดินตามอรปรียาเข้าไปก่อน

 

“ไอ้รุ้ง ปากเหรอนั่น คุณตะวันเขาอายุมากกว่าแกตั้งกี่ปี ไม่มีสัมมาคารวะ”รริสาตีเพื่อน

 

“ก็แกเห็นไหมล่ะริสา ว่าเขากวนโมโหแค่ไหน”

 

“แกเรียนจิตวิทยานี่หว่า ทำไมกับคนอื่นแกใจเย็นไม่ขี้หงุดหงิดแบบนี้นะรุ้ง” รริสาบ่น

 

“ก็คนอื่นไม่ช่างแหย่อย่างคุณตะวันนี่สิริสา ฉันว่าเขาต้องชอบไอ้รุ้งแน่ๆ” ปวิตาบอก

 

“ไอ้ปอย ไอ้ปากเสีย” ทอรุ้งตีเพื่อนสาวอย่างแรง

 

“ไอ้รุ้ง ฉันพูดจริงนะ โบราณยิ่งว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอ แกเสร็จคุณตะวันแน่”

 

“ไม่เลิกใช่ไหม ได้ แกตายไอ้ปอย”

 

ทอรุ้งชี้หน้าเพื่อนก่อนจะวิ่งไล่ตีเป็นเด็ก ส่วนปวิตาก็ยิ้มยั่ววิ่งหนีทอรุ้งไปมาจนรริสาปวดหัว กระทั่งเสียงของอรปรียาร้องเรียกคล้ายเสียงระฆังห้ามยก สองสาวจึงหยุดวิ่งไล่ขับกันไปมาทำให้รริสาได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ด้วยความรู้สึกระอาเพื่อนสาว

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น