ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 25 : 8 รอวันหัวใจเข้มแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    18 เม.ย. 63

เช้าวันรุ่งขึ้นอาทิตย์รีบออกไปบ้านวโรธรณ์แต่วันเพราะความคิดถึงใบหน้าหวานๆ ของจันทิมา เมื่อคืนก่อนนอนเขายังเฝ้าคิดถึงเธอจนเก็บเอาไปฝัน ทั้งที่เขารีบมาแต่ก็ยังช้ากว่าเจ้าของรถยนต์บีเอ็มดับเบิ้ลยูหรูสีดำที่จอดอยู่หน้าบ้านวโรธรณ์  เขาพอจะเดาได้ว่าเจ้าของรถคันนี้คือลูกชายรัฐมนตรีคนดังแต่เพื่อความมั่นใจ อาทิตย์จึงลดกระจกลงพลางเอ่ยถามคนสวนที่วิ่งมาเปิดประตูให้เขา

 

“รถใครเหรอนายมิ่ง” 

 

“รถคุณธนภูมิครับ” นายมิ่งตอบอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินเลี่ยงไป

 

“มาทำไมแต่เช้า” อาทิตย์ทำหน้ามุ่น รู้สึกหงุดหงิด

 

“สวัสดีค่ะคุณอาทิตย์” เสียงทอรุ้งทักทายเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา

 

“ครับ สวัสดีครับน้องรุ้ง คุณธนภูมิ”อาทิตย์ทักทายชายหนุ่มที่นั่งอยู่กับทอรุ้งและจันทิมา

 

“สวัสดีครับคุณอาทิตย์มารับน้องจันทร์เหรอครับ” ธนภูมิถาม

 

“ครับ คุณมาแต่เช้าเชียวนะครับ” อาทิตย์เอ่ยเสียงเรียบ

 

“ครับ เป็นห่วงน้องจันทร์เห็นเมื่อคืนโทรมาหาไม่ติด เลยรีบมาหา”

 

“อ้อ พอดีผมพาหนูจันทร์ไปเที่ยวกันเลยกลับดึกไปหน่อย”อาทิตย์อวด

 

“พี่อาทิตย์ทานข้าวมาหรือยังคะ” จันทิมาถามตัดบท

 

“พี่ตั้งใจจะมาฝากท้องไว้กับหนูจันทร์นี่แล่ำจ้ะ” อาทิตย์ทำตาวาวมองจันทิมา

 

“ถ้าอย่างนั้นเชิญที่โต๊ะอาหารทั้งสองคนเลยดีกว่าค่ะ”

 

จันทิมาแสร้งซ่อนใบหน้าแดงก่ำเพราะแววตาสื่อความหมายของคนกะล่อนพลางเอ่ยเชิญทานทั้งคู่ร่วมรับประทานอาหารแก้เขิน

 

 ธนภูมิเดินขึ้นหน้าทิ้งให้จันทิมาตามหลังมากับอาทิตย์ทำให้ฝ่ายชายได้โอกาสคว้าข้อมือเรียวรั้งไว้เบา ๆ

 

“ความจริงพี่อยากกินหนูจันทร์แทนข้าวเช้ามากกว่า พี่พูดจริง ๆ นะ” อาทิตย์กระซิบเมื่อทอรุ้งและธนภูมเดินนำไปห้องอาหารก่อน

 

“บ้า พี่อาทิตย์ทะลึ่ง” จันทิมาเขินจนต้องแกล้งตีเขาแรง ๆ แก้ขวย

 

“ฮึ ฮึ ทำร้ายร่างกายพี่แล้วพี่จะเอาคืนทีหลัง”ชายหนุ่มกระเซ้า

 

“ไม่กลัว” จันทิมาตวัดมองค้อนชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้

 

“ฮึ ฮึ เมียพี่น่ารัก” อาทิตย์ขำและกระเซ้าเธอด้วยความเอ็นดู

 

“ห้ามพูดแบบนี้นะคะ เรายังไม่ได้แต่งงานกันซะหน่อย”

 

จันทิมาปรามก่อนจะก้าวนำไปห้องอาหารอีกคนปล่อยให้คนเดินตามส่ายหัวเบา ๆ และเดินตามเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ หญิงสาวในขณะที่ธนภูมินั่งข้างทอรุ้งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาและจันทิมา

 

“วันนี้พี่ขอไปรับน้องจันทร์ที่บริษัทเองได้ไหมจ๊ะ” ธนภูมิถามเบา ๆ

 

“เห็นจะไม่ต้องรบกวนคุณธนภูมิหรอกครับ พอดีผมจะพาหนูจันทร์ไปพบคุณพ่อที่บ้านก่อน”

 

“อย่างนั้นตอนกลางวันพี่ไปทานข้าวกับน้องจันทร์นะครับ” ธนภูมิไม่ยอมแพ้

 

“กลางวันนี้เราจะไปพบลูกค้ากันครับ” อาทิตย์ก็ไม่วายพูดกีดกัน

 

“ถ้าอย่างนั้นพี่จะโทรหาน้องจันทร์ตอนค่ำนะครับ”

 

“เอ่อค่ะ พี่เต้ว่างเหรอคะวันนี้” จันทิมารีบรับคำก่อนที่อาทิตย์จะเอ่ยโต้ตอบใด ๆ กับธนภูมิอีก หญิงสาวกระพริบตามองสบตาชายหนุ่มที่ส่งคำขู่โทษผ่านมาทางแววตาเอาเรื่อง

 

“ครับ วันนี้พี่ไม่มีสอนแต่ว่าจะเลยไปมหาวิทยาลัยของรุ้งซะหน่อย พอดีเช้านี้คณะบดีท่านเรียกเข้าไปพบ” เสียงตอบของธนภูมิฟังอ่อนโยน

 

“ถ้าอย่างนั้นขอรุ้งติดรถไปมหาลัยด้วยคนนะคะพี่เต้” ทอรุ้งได้ทีรีบขออาศัยหนุ่มรุ่นพี่ไปมหาวิทยาลัยด้วยเสียเลย

“ครับ” ธนภูมิรับคำพลางหันไปยิ้มบาง ๆ กับทอรุ้งก่อนจะรับประทานอาหารต่อ

 

          อาทิตย์ยังไม่หายหงุดหงิดถึงแม้ว่าหลังรับประทานอาหารมื้อเช้าเรียบร้อย จันทิมาจะออกมาพร้อมกับเขาทันที คำพูดของธนภูมิยังมีผลต่ออารมณ์ของเขาเป็นอย่างมาก ทั้งที่เขาพยายามกีดกันทุกวิถีทางแต่ไอ้คนหน้าขรึมนั่นมันยังจะพยายามตามตื้อเมียเขาจนน่าหมั่นไส้

 

“พี่ไม่ชอบไอ้หมอนั่นเลยหนูจันทร์ ขนาดรู้ว่าหนูจันทร์คบอยู่กับพี่มันยังไม่ยอมเลิกรา”

 

“พี่เต้ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกค่ะ” จันทิมาพยายามบอก

 

“ใครว่า พี่มองมันออกว่ามันยังรักหนูจันทร์อยู่” อาทิตย์เอ่ยเสียงขึ้นจมูกเพราะความหงุดหงิด

 

“แล้วพี่อาทิตย์จะให้หนูจันทร์ห้ามพี่เต้ไม่ให้รักหนูจันทร์เหรอคะ”

 

“พี่ห้ามหมอนั่นไม่ได้หรอก แต่พี่ห้ามหนูจันทร์รักมัน”

 

“พี่อาทิตย์คิดว่าหนูจันทร์เป็นเหมือนพี่อาทิตย์เหรอคะ ที่ตัวอยู่กับจันทร์แต่ใจอยู่กับคนอื่น จันทร์ทำไม่เป็น ถ้าเมื่อไหร่ใจของจันทร์เป็นอื่น ตัวของจันทร์ก็จะตามหัวใจของจันทร์ไปด้วย”

 

จันทิมาโต้ตอบทำให้หัวใจของอาทิตย์สะดุดอึ้งไปกับคำตัดพ้อต่อว่าของหญิงสาว ดวงตาเศร้าของจันทิมาละมังที่ทำให้เขารู้สึกวูบที่อกด้านซ้ายอย่างแรง เธอพูดราวกับว่ามานั่งอยู่กลางใจของเขาอย่างนั้น

 

“จันทร์ทำไมพูดอย่างนั้น” อาทิตย์ถาม

 

“หรือไม่จริงคะ จันทร์ไม่โกหกตัวเองหรอกค่ะว่าเรื่องที่เกิดเมื่อวานเป็นเพราะความผิดพลาดของเราทั้งสองคน ไม่ใช่ความรักที่พี่มีให้จันทร์ เพราะพี่ไม่เคยบอกจันทร์เลย” จันทิมาพ้อ

“หนูจันทร์ พี่...”

 

อาทิตย์ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดคำว่ารักกับจันทิมาไม่ออก อาจเพราะเขายังไม่แน่ใจตัวเองว่ารู้สึกยังไงทั้งเรื่องของปานดาวที่เขายังคิดว่ายังไม่ลืม และความหึงหวงต่อจันทิมา

 

“พี่อาทิตย์ไม่ต้องพูดหรอกค่ะ จันทร์ไม่เป็นไร จันทร์รู้ตัวดี แต่กรุณาให้เกียรติจันทร์บ้าง ถ้าจันทร์จะไปไหนกับใคร กรุณาเข้าใจจันทร์ด้วยว่าผู้หญิงอย่างจันทร์ไม่ใช่คนที่มากรักหลายใจ และเมื่อไหร่ที่พี่อาทิตย์คิดว่าจันทร์ไม่มีความหมายแล้วละก็ กรุณาบอกจันทร์ตามตรงได้เลย”

 

“คิดมากน่าหนูจันทร์ พี่แค่รำคาญไอ้หมอนั่นไม่ได้คิดไม่ให้เกียรติหนูจันทร์”

 

“อย่างนั้นก็ไม่ต้องระแวงจันทร์หรอกค่ะ จันทร์ยังยืนยันว่าจันทร์พร้อมทำตามเกมของพี่อาทิตย์ทุกเมื่อ และทุกรูปแบบที่พี่ต้องการ”จันทิมาประกาศจุดยืน

 

“พี่ต้องการแต่งงานกับหนูจันทร์เร็วที่สุด” อาทิตย์เอ่ยเสียงหนักแน่น

 

“หนูจันทร์แล้วแต่พี่อาทิตย์” จันทิมาตอบเหมือนไม่ยินดียินร้ายกับคำประกาศเจตนารมณ์ของชายหนุ่ม

 

“จันทร์ดูไม่ดีใจเลย” อาทิตย์ถอนหายใจยาวกับท่าทางไม่ยินดียินร้ายของจันทิมา

 

“จันทร์ควรดีใจเหรอคะที่จะได้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักจันทร์”

 

“พี่ขอเวลาบ้างสิหนูจันทร์ พี่เชื่อว่าพี่จะรักหนูจันทร์ได้เต็มหัวใจในไม่นานนี้”

 

“จันทร์ดูน่าสมเพชนะคะที่ต้องเป็นฝ่ายรอ ทำไมจันทร์ถึงไม่รับความรักที่พี่เต้ให้จันทร์ก็ไม่รู้”

 

“อย่าพูดแบบนี้นะหนูจันทร์ หนูจันทร์เป็นเมียพี่ก็สมควรจะต้องรักพี่ แล้วก็ห้ามพูดถึงผู้ชายอื่น”

 

“ค่ะ หนูจันทร์บอกแล้วไงว่าจะทำตามพี่อาทิตย์ทุกอย่างจนกว่าหนูจันทร์จะรู้ว่าความรักของพี่ไม่มีไว้สำหรับหนูจันทร์จริง ๆ เมื่อนั้นหนูจันทร์จะไม่อยู่เฉยแน่” จันทิมาตอบ

 

“เราจะไม่พูดเรื่องนี้อีก”

 

อาทิตย์ถอนหายใจก่อนขับรถต่อโดยไม่มองหญิงสาวข้าง ๆ จนเมื่อถึงบริษัทฯต่างก็ทำงานของแต่ละคนโดยที่จันทิมาไม่พยายามคุยหรือมองอาทิตย์เลย จนเป็นอาทิตย์เองที่ทนไม่ได้กับความเฉยเมยของภรรยาทางพฤตินัย

 

“หนูจันทร์ หยิบแฟ้มงบดุลปีที่แล้วให้พี่ด้วย”

 

อาทิตย์เรียกหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานผ่านอินเตอร์คอม เขาไม่ได้ต้องการแฟ้มงานที่บอกหญิงสาวหรอกแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นง้องอนภรรยาคนสวยอย่างไรต่างหาก

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เชิญครับ” อาทิตย์กล่าวอนุญาตเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู

 

“นี่ค่ะ”

 

จันทิมาวางแฟ้มไว้กับโต๊ะของชายหนุ่มก่อนที่จะหันหลังเตรียมที่จะก้าวออกไปในทันที

 

“เดี๋ยวสิจ๊ะหนูจันทร์ โกรธอะไรพี่เนี่ย” อาทิตย์ลุกพรวดขึ้นมาสอดแขนโอบเอวกลมกลึงของจันทิมาไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะออกไปจากห้อง

 

“ปล่อยค่ะ จันทร์จะทำงาน” จันทิมาพยายามจะแกะมือหนาที่กอดอยู่ที่เอวออก

 

“ไม่ปล่อย อย่าโกรธพี่นักเลย” อาทิตย์ซุกไซ้ริมฝีปากกับซอกคอขาวพลางเม้มใบหูของเธอเล่นเบา ๆ

 

“อย่าทำแบบนี้กับหนูจันทร์นะคะ จันทร์ไม่ใช่ผู้หญิงง่าย ๆ กรุณาให้เกียรติจันทร์ด้วย”

 

“โธ่หนูจันทร์ครับ พี่ทำงานไม่ได้เลยรู้ไหม มันไม่มีสมาธิถ้าหนูจันทร์ยังโกรธพี่แบบนี้”

 

“จันทร์ไม่โกรธหรอกค่ะ ปล่อยจันทร์เถอะ”

 

“ถ้าไม่โกรธพี่จริง ๆ อย่างนั้นหนูจันทร์จูบพี่ทีหนึ่งก่อนแล้วพี่จะยอมปล่อย”

 

“ไม่” จันทิมาปฏิเสธ

 

“อย่างนั้นพี่ก็ไม่ปล่อย จะกอดหนูจันทร์อยู่แบบนี้แล่ำ”

 

“ถ้าคุณไม่ปล่อย จันทร์จะไม่มาทำงานที่นี่อีก และเรื่องแต่งงานก็ไม่ตกลง”

 

“หนูจันทร์ใจร้าย” 

 

เสียงขู่ขึงขังของสาวหวานทำเอาอาทิตย์จำยอมทำตามความประสงค์ของเธอแต่โดยดี แววตาเอาเรื่องของเธอประกาศชัดเจนว่าเธอพร้อมจะทำจริงตามที่พูด เขาจึงไม่กล้าแข็งขืนเอาชนะหญิงสาว

 

เฮ้อ...ยังไม่ทันได้แต่งก็แสดงอาการเกียมัวซะแล้วไอ้อาทิตย์เอ๊ย

 

“จันทร์ไม่ใช่คนใจร้ายเหมือนพี่อาทิตย์หรอกค่ะ แต่จันทร์แค่ไม่อยากทำให้ตัวเองเจ็บมากไปกว่าที่เป็นอยู่ก็เท่านั้น”

 

“พี่ทำให้หนูจันทร์รู้สึกแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

“ไม่หรอกค่ะ จันทร์ดีใจที่พี่พูดกับจันทร์ตรง ๆ ไม่รักก็บอกไม่รัก จันทร์ไม่ชอบคนโกหก และจันทร์ก็ชอบพูดตรง ๆ เหมือนกัน” จันทิอธิบายเสียงแผ่ว แม้เรื่องจริงจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บหน่วงที่หัวใจแต่เธอก็คิดว่ามันคงจะดีกว่าต้องยอมทนกับคำโกหก

 

“พี่จะพยายามลบภาพป่านให้หมด แล้วจะมีหนูจันทร์คนเดียว”

 

“จันทร์ขอบคุณค่ะ จันทร์จะรอวันนั้น แต่วันนี้จันทร์ขอทำงานของจันทร์ก่อน”

 

จันทิมาถอนหายใจอย่างนึกปลงกับเรื่องที่เกิดกับตัวเองทั้งเมื่ออดีตจนถึงวันนี้รวมทั้งเรื่องที่ผ่านมาเมื่อวาน เธอยอมรับและพร้อมทำใจกับมันถ้าเพียงอาทิตย์ไม่มีเยื่อใยกับเธอจริง ๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #11 รอจ้า (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:52

    หนูจันทร์อย่าอ่อนนะคะ

    #11
    0
  2. #10 25142551 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 21:55

    เวรกรรมหนูจันทร์ ไม่อยากให้จันทร์ยอมเป็นของตายของอาทิตย์อีกแล้วค่ะ

    #10
    0