ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 23 : 7.2 หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    17 เม.ย. 63

“หว่านเสน่ห์จริงนะ”อาทิตย์กระซิบ

 

“ใครว่าคะ จันทร์ไม่เคยต้องหว่านหรอกค่ะเสน่ห์น่ะ ปกติคนอื่น ๆ หลงเสน่ห์จันทร์เอง”

 

“ครับ แม่คนสวยเลือกได้” อาทิตย์หมั่นไส้

 

“เรื่องจริงค่ะ ถ้าไม่เชื่อจะแสดงให้ดูบ่อย ๆ” จันทิมามองค้อนเขาพลางเอ่ยประชด

 

“พี่เพิ่งรู้ว่าจันทร์นี่ไม่ได้ดูอ่อนหวานเป็นอย่างเดียว ยั่วโมโหก็ที่หนึ่ง”

 

“ฮึ มีอีกหลายอย่างที่คุณยังไม่รู้จักผู้หญิงอย่างจันทิมาดี”

 

“นั่นสิ สงสัยพี่คงต้องลอง........จะได้รู้จักจันทร์ให้ลึกซึ้ง”

 

“บ้า ใครอยากให้คุณรู้จัก เราไม่จำเป็นต้องลึกซึ้งกันต่างหาก”

 

“ไม่ล่ะ พี่เปลี่ยนใจจะทำความคุ้นเคยกับจันทร์ตามใจผู้ใหญ่แล้วต่างหาก”

 

“โลเล หลายใจ”

“ฮึ ฮึ แล้วแต่จะคิด พี่ยอมรับผิดทุกกรณีอยู่แล้ว”

“ใครบอกว่าจันทร์จะยอมเป็นตัวเลือกของคุณ” จันทิมาชำเลืองมองค้อนชายหนุ่ม

“ถามคุณพ่อ คุณแม่หนูจันทร์กับคุณพ่อพี่ดีกว่าไหมคนดี”อาทิตย์เริ่มเอ่ยอย่างอารมณ์ดีขึ้น

“ฮึ...”

 

จันทิมาหมดอารมณ์ต่อล้อต่อเถียงจึงหนีขึ้นไปนั่งรอบนรถ เมื่อผ่านมาระยะหนึ่งรถที่มุ่งหน้าออกนอกเส้นทางทำให้ จันทิมาอดแปลกใจจนต้องเหลียวมองคนขับที่ตั้งอกตั้งใจขับไปข้างหน้าไม่พูดจาอะไรอีก จนเธอต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม

 

“ไหนคุณว่าจะรีบไปทำงานต่อไงคะ แล้วทำไมถึงไม่กลับบริษัท”

 

“ไม่มีงานด่วนอะไร พี่อยากพาจันทร์ไปเที่ยว เดี๋ยวเย็น ๆ ค่อยกลับกัน”

 

“ไปไหนคะ เดี๋ยวคุณพ่อ คุณแม่เป็นห่วง”จันทิมาย่นคิ้วกับความเอาแต่ใจตัวเองของอาทิตย์

 

“แค่พัทยาเอง เย็น ๆ ค่ำ ๆ ก็กลับแล้วล่ะ”

 

“เอาแต่ใจตัวเอง ไม่คิดจะถามความสมัครใจของจันทร์เลยหรือไง”

 

“ถ้าถามจะตอบว่าไปหรือไง”อาทิตย์ยักคิ้วพลางถาม

 

“คุณก็รู้ว่าจันทร์ไม่อยากไป แล้วยังเอาแต่ใจแบบนี้อีก” จันทิมาถอนหายใจหนักหน่วง

 

“เพราะรู้ถึงไม่ถามไง น่าคนดี ไปเที่ยวกันหน่อย ตั้งแต่กลับมาพี่ยังไม่เคยไปพัทยาเลย แล้วหนูจันทร์ก็ยังไม่น่าจะเคยมา”

 

“ใครว่า จันทร์มากับรุ้งบ่อยไป” จันทิมาย้อน

 

“ก็ไม่เคยไปกับพี่ไง” อาทิตย์พูดหน้าตาเฉยพร้อมกับส่งยิ้มตาพราวใส่หญิงสาว

 

“ไม่เห็นอยากไปด้วย”

 

จันทิมานั่งเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะนึกขึ้นได้จึงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดเลขหมายและรอปลายสายรับโดยอยู่ในสายตาของชายหนุ่มข้าง ๆ ที่กลัวหญิงสาวจะโทรหาผู้ชายอีกคน ส่วน จันทิมาก็ได้แต่ตกกระไดพลอยโจนไปกับอาทิตย์ ทำให้เธอต้องโทรหาคนสองคน

 

“รุ้งเหรอจ๊ะ วันนี้พี่ไม่ไปรับนะ”จันทิมากล่าวเมื่อน้องสาวรับสายโดยที่ชายหนุ่มข้าง ๆ ถอนหายใจโล่งอกที่เธอโทรหาทอรุ้ง

 

“พี่ออกมากับคุณอาทิตย์ คงกลับค่ำ ๆ รุ้งบอกคุณพ่อ คุณแม่ด้วยนะ”

 

“พี่จันทร์ไปไหนกับคุณอาทิตย์คะ” ทอรุ้งถามพี่สาวมาตามสาย

 

“ไปพัทยาน่ะ”จันทิมาตอบ

 

“ไปทำอะไรคะพี่จันทร์” ทอรุ้งถาม

 

“พี่ก็ไม่รู้สิ เดี๋ยวพี่โทรหาใหม่นะ” จันทิมาบอกน้องสาว

 

“อย่าปิดมือถือนะพี่จันทร์ เดี๋ยวรุ้งคอยโทรหาบ่อย ๆ” ทอรุ้งย้ำกับพี่สาวด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

 

“จ้ะ แค่นี้นะ”

 

หลังวางสายจากทอรุ้ง จันทิมาก็คิดถึงธนภูมิเพราะเธอนัดกับเขาไว้ตอนเย็น ทำให้เธอต้องโทรไปหาเขาก่อนที่เขาจะเดินทางมารับเธอแล้วต้องมารอเก้อเพราะต้นเหตุจากคนเอาแต่ใจข้าง ๆ เธอ นึกอยากจะลากเธอไปไหนก็ได้ตามอำเภอใจ จันทิมาอดที่จะส่งค้อนให้อาทิตย์ก่อนที่จะต่อสายถึงธนภูมิอีกครั้งไม่ได้

 

“พี่เต้คะนี่จันทร์นะคะ”

 

จันทิมากล่าวโดยไม่หันกลับไปมองชายหนุ่มนั่งข้างซึ่งชักจะเริ่มมีสีหน้าแสดงความไม่พอใจเมื่อได้ยินเธอเรียกชื่อชายหนุ่มปลายสายอย่างสนิทสนม

 

อาทิตย์เม้มริมฝีปากแน่น ช่วยไม่ได้ที่เขาจะรู้สึกไม่พอใจเมื่อผู้หญิงของเขาทำราวกับว่าห่วงความรู้สึกของผู้ชายที่อยู่ปลายสายมากมายเสียเต็มประดา

 

“จันทร์จะโทรมาบอกว่าเย็นนี้จันทร์ไม่ว่างค่ะ ออกมาธุระกับเจ้านายคงเลยกลับบ้านเลย ขอโทษนะคะ ไว้วันหลังจันทร์เลี้ยงขอโทษอีกครั้งนะคะ” จันทิมากล่าว

 

“ครับ แล้วเดี๋ยวค่ำ ๆ พี่โทรหาจันทร์นะครับ”

 

“ค่ะ อย่างนั้นแค่นี้ก่อนนะคะพี่เต้ แล้วคุยกัน” จันทิมากล่าวก่อนวางสาย

 

ทุกประโยคคำพูดของจันทิมาสร้างความหงุดหงิดให้อาทิตย์อย่างไม่รู้ตัว เขาพาลเมื่อคิดว่าจันทิมาจะไปไหนต้องรายงานธนภูมิ ลองถ้าเขาเป็นฝ่ายที่อยู่ปลายสายซิ เธอคงไม่มีทางโทรบอกเขาอย่างแน่นอน

 

“เสน่ห์แรงจริง ๆ นะหนูจันทร์ ทั้งลูกนักการเมือง ทั้งเจ้าของโรงแรม”

 

“แล้วยังมีคู่รักของคุณปานดาวอีกคนค่ะที่ทำท่าจะหลงเสน่ห์จันทร์” จันทิมาประชด

 

“นั่นสิ แล้วหนูจันทร์ตกลงจะเลือกใครละทีนี้น่ะ”

 

“คงไม่ใช่คนมีเจ้าของหรอกค่ะ ขี้เกียจรบกับใคร” จันทิมาว่า

 

“ฮึ ฮึ ป่านคงไม่กลับมาหาพี่แล้วละ แล้วตอนนี้พี่ก็ยังไม่มีเจ้าของซะด้วย”

 

“ไม่มีก็ไม่เอา ขี้เกียจเวลาเขามาทวงเอาคืน”

 

“แต่พี่อยากให้หนูจันทร์เอาพี่.....เป็นเจ้าของหัวใจหนูจันทร์”อาทิตย์เว้นระยะให้จันทิมาหน้าแดงกับคำกล่าวของเขา

 

“ทะลึ่ง”จันทิมาว่าพร้อมหน้าแดงตลอดใบหู

 

“พี่แค่ทวนคำหนูจันทร์เอง ถ้าอย่างนั้นหนูจันทร์ก็ทะลึ่งกับพี่สิ” อาทิตย์เย้า

 

“ทำไมคุณไม่ทำตัวเหมือนเมื่อตอนเจอกันใหม่ ๆนะ”

 

“ก็นี่ไง พี่อาทิตย์ของหนูจันทร์นะ ไม่เหมือนตอนไหน”

 

“ก็บอกแล้วไงว่าจันทร์ไม่อยากได้พี่อาทิตย์คนนั้นคืนแล้ว แก้วที่มันร้าวแล้วมันไม่สามารถเหมือนเดิมได้” จันทิมากล่าว

 

“พี่เป็นแก้ว พลาสติกแบบเหนียวมากด้วย ถึงมีรอยนิดหน่อยแต่ยังเป็นรูปทรงเดิมซะด้วยซิ”

 

“จันทร์ไม่นิยมแก้วพลาสติกด้วย” จันทิมาปลายตามองค้อนชายหนุ่มที่กะล่อนไปได้เรื่อย ๆ

 

“ถึงแล้ว ไม่อยากเถียงกับเด็กงอแง” อาทิตย์กล่าวก่อนเปิดประตูรถหลังจากจอดเทียบริมฟุตบาทใกล้ชายหาด

 

“มาทำไมก็ไม่รู้ ชุดเปลี่ยนก็ไม่มีซะหน่อย”จันทิมาว่า

 

“ไปซื้อกัน”อาทิตย์ชวนพร้อมดึงมือหญิงสาวให้เดินตามไปร้านขายเสื้อผ้าที่มีมากมายพร้อมบังกะโล ห้องพักสำหรับนักท่องเที่ยวตามชายหาด

 

“ไม่ต้องดีกว่า จันทร์ไม่ได้อยากเล่นน้ำซะหน่อย”จันทิมารั้ง

 

“ไปเถอะน่า มาถึงแล้ว เล่นเป็นเพื่อนพี่หน่อย”

 

อาทิตย์ไม่ฟังพร้อมเลือกซื้อทั้งกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดพอดีตัวที่วางขายในร้านสะดวกซื้อแถวชายหาดจากนั้นจึงจูงมือหญิงสาวเดินไปที่ห้องพักให้เช่าซึ่งเป็นบังกะโลหลังไม่ใหญ่มากเท่าไรนักเพื่อขอเปิดห้องไว้เพื่อความสะดวกของหญิงสาวหลังจากการเล่นน้ำทะเล ทั้ง ๆ

 

“ไม่เห็นต้องเปิดห้องพักเลย ห้องน้ำสาธารณะเยอะแยะ”จันทิมาบ่น

 

“เถอะน่าจะได้เป็นส่วนตัวหน่อยไง จริง ๆ พี่ว่าจะเปิดห้องที่โรงแรมนั้น แต่กลัวหนูจันทร์ไม่สะดวก”

 

“ไม่สะดวกทั้งสองที่นั่นแล่ำ”

 

“ขี้บ่นจริงสาวคนนี้ ไปเถอะ พี่ให้หนูจันทร์เปลี่ยนก่อน พี่รอข้างนอกเอง” อาทิตย์กล่าวพร้อมดันหญิงสาวเข้าไปในห้องพัก

 

จันทิมายอมเข้าไปเปลี่ยนชุดโดยดี หลังจากเปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยทั้งคู่เดินลงไปที่ชายหาด แดดยามแรงพอสมควรหญิงสาวจึงปฏิเสธที่จะเล่นน้ำทะเลเขาจึงชวนเธอเดินเล่นก่อนจะเลือกซื้ออาหารมารับประทานและคุยกันที่เตียงผ้าใบให้เช่าที่มีอยู่เกลื่อนชายหาด

 

ผลจากการรับประทานอาหารอิ่มและนั่งคุยกันอยู่นานหญิงสาวเริ่มตาปรือเพราะอาการง่วง เธอเอนตัวลงนอนราบไปบนเตียงผ้าใบหลับตาก่อนจะหลับไปจริง ๆ

 

ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ จ้องมองใบหน้านวลเนียนที่ยิ่งได้มองใกล้ ๆ ยิ่งสวยน่าหลงใหล คิ้วของเธอเรียงตัวได้รูปสวย ริมฝีปากอิ่มที่หวานจับใจจนเขาอยากลิ้มลองอีกหลาย ๆ ครั้ง

 

จมูกโด่งรั้นแสดงถึงความดื้อพอตัวของเจ้าของ ตลอดจนลำตัวบางซ่อนรูปที่เขาเคยได้สัมผัส จนถึงช่วงขาเนียนสวยใต้กางเกงขาสั้นที่เขาเลือกให้กำลังเขย่าหัวใจของเขาอย่างแรง อาทิตย์ขยับตัวเข้ามานั่งใกล้ ๆ หญิงสาวมากขึ้นก่อนจะเอนตัวนอนมองใบหน้านวลใสพร้อมกับเปิดยิ้มกับความสุขที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจทุกขณะที่ได้อยู่ใกล้หญิงสาว

 

เขาปล่อยให้จันทิมาพักสายตาครู่ใหญ่กระทั่งตะวันหุบแสงจึงปลุกเธอเบา ๆ

 

“หนูจันทร์ไปเล่นน้ำกันเถอะ ไม่มีแดดแล้ว”

 

“หือ พี่อาทิตย์ไปเล่นก่อนเถอะค่ะ” เธอค่อย ๆ ลืมตาเพราะเสียงเรียกของอาทิตย์ จันทิมาขยี้ตาเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยกึ่งปฏิเสธ

 

“เถอะ พี่อยากเล่นน้ำกับหนูจันทร์ ไปพร้อมกันนะ”

 

อาทิตย์ก็คืออาทิตย์ คนเอาแต่ใจรีบดึงหญิงสาวให้ลุกขึ้นลากตัวเธอเดินตามเขาไปทั้ง ๆ ที่หญิงสาวยังไม่ได้ตอบรับคำตกลง

 

“อื้อ คนเอาแต่ใจ”

 

จันทิมาต่อว่าแต่กลับยอมเดินตามอีกฝ่ายลงไปเล่นน้ำทะเลกับคนเอาแต่ใจอย่างว่างง่าย อาทิตย์ทำตัวเหมือนเด็กเกเรแกล้งสาดน้ำใส่จนตัวเธอเปียกปอน เธอจึงหันมาสาดน้ำใส่อีกฝ่ายคืน วิ่งไล่กันราวกับกลับไปเป็นเด็กชายอาทิตย์ และเด็กหญิงจันทิมาอีกครั้ง

 

“เหนื่อยหรือยังจ๊ะ” อาทิตย์ถามพร้อมจับปอยผมหญิงสาวเหน็บหลังหูให้

 

“ค่ะ เย็นมากแล้วด้วย กลับไปเปลี่ยนชุดกันดีกว่า” จันทิมาชวน

 

“อื้อ ไปก็ไป แต่ก่อนกลับต้องแวะกินข้าวกับพี่ก่อนนะ หิวจนจะกินจันทร์ได้ทั้งตัวแล้ว” อาทิตย์กระเซ้าพร้อมดึงมือจันทิมาให้เดินตามกลับที่พัก

 

“เดี๋ยวน้องจันทร์อาบน้ำก่อนนะพี่เดินเล่นหน้าหาดรอ แล้วพี่เอากุญแจบ้านไปไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ ใครมาเคาะก็อย่าเปิดล่ะ พี่ไม่ไปไหนไกลหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง”อาทิตย์กล่าว

 

“ค่ะ” จันทิมาตอบรับคำชวนก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องพัก

 

ส่วนอาทิตย์ เขาตั้งใจว่าจะเดินเล่นรอจนกว่าจันทิมาจะแต่งตัวเสร็จแล้วตัวเองจึงจะเข้าไปอาบน้ำ กำลังคิดจะไปเดินซื้ออะไรกินรองท้องแต่เมื่อเดินไปสักระยะถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอากระเป๋าสตางค์ที่อยู่ในห้องพักออกมาด้วย

 

เขาลังเลใจที่จะกลับเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์แต่เมื่อเวลาผ่านไปพอประมาณเขาคิดว่าจันทิมาน่าจะกำลังอยู่ในห้องอาบน้ำ เขาจึงเลือกที่จะกลับเข้าไปเอากระเป๋าสตางค์โดยไม่นึกว่าทุกอย่างมันจะผิดจังหวะไปเสียหมดเพราะทันทีที่เขาผลักประตูเข้ามา จันทิมากำลังแต่งกาย ทั้งตัวหญิงสาวมีเพียงชุดชั้นในเบาบางสองชิ้นอำพลางสายตาเขาเท่านั้น

 

“กรี๊ด...พี่อาทิตย์บ้าที่สุด ออกไปเดี๋ยวนี้นะ” หญิงสาวตกใจรีบทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงหันหลังให้ชายหนุ่มอย่างทำอะไรไม่ถูกได้แต่ร้องไล่อีกฝ่ายเสียงหลง

 

อาทิตย์ไม่ได้ทำตามที่เธอสั่ง ชายหนุ่มลอบกวาดสายตามองไล่ไปตามบ่าไหล่เปล่าเปลือยด้วยหัวใจเต้นเร็วพร้อมกับเอ่ย

 

 

“พี่ขอโทษหนูจันทร์ พี่แค่ลืมกระเป๋าสตางค์”

 

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียวหนับลงคอแต่กลับไม่สามารถละสายตาออกจากแผ่นหลังขาวนวลกับเอวคอดกิ่วของหญิงสาวที่พยายามจะปกปิดซ่อนความงดงามให้พ้นจากสายตาของเขา

 

หัวใจของเขาเต้นแรง ขาเจ้ากรรมกลับพาร่างสูงเดินหาหญิงสาว เขาหยุดยืนอยู่ข้างหลังของเธอกวาดตามองเนื้อตัวแดงก่ำราวตำลึกสุกนั้นอย่างโหยหา

 

“อุ๊ย! พี่อาทิตย์จะทำอะไรน่ะ ออกไปนะ”

 

จันทิมาร้องไล่ชายหนุ่มเสียงสั่น เธอสะดุ้งทันทีที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสไหล่เปลือย

 

“หนูจันทร์สวยเหลือเกิน”

 

อาทิตย์เอ่ยเหมือนคนละเมอไม่ยอมขยับถอยห่างแถมยังก้มหน้าลงจูบต้นคอหญิงสาวพร้อมกับสอดต้นแขนรัดเอวคอดกิ่วจากด้านหลัง 

 

สัมผัสของเขาทำให้จันทิมาสะดุ้งทั้งตัวด้วยความรู้สึกตกใจ ไม่รู้ว่าเขาขยับขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่  อาทิตย์ทำราวกับมีสักร้อยมือ เพราะยิ่งเธอปัดป้องก็ดูเหมือนมือของเขาจะมีเยอะขึ้นเรื่อย ๆ

 

“พี่อาทิตย์จะทำอะไร”

 

จันทิมาตัวสั่นเพราะสัมผัสของอีกฝ่ายความรักความเสน่หาที่มีให้เขามาเนิ่นนานทำให้เธอลืมอันตรายระหว่างชายหญิง อาการตกใจที่เกิดกลับปนเปไปด้วยความวาบหวามไร้ความรังเกียจจนเธอตระหนกกับความรู้สึกของตัวเอง

 

ความรักที่มอบให้เขาทั้งใจ ทำให้ร่างกายของเธอราวกับต้องมนต์สะกดของชายหนุ่ม ทั้ง ๆ ที่เธอควรปัดป้องแต่ทำไมจึงไร้เรี่ยวแรงขัดขืน แค่เขาแตะนั่นนิดนี่หน่อย เธอก็ตัวอ่อนราวกลายเป็นขี้ผึ้งโดนไฟรน

 

“พี่แค่อยากกอดหนูจันทร์แบบนี้ จูบหนูจันทร์แบบนี้ ได้โปรดอย่าห้ามพี่เลยนะคนดี”

 

อาทิตย์เอ่ยเสียงพร่า ฝ่ามือซุกซนลูปไล้เบาบางไปตามร่างกายสั่นสะท้านของหญิงสาวหลอกล่อให้เธอหลงลืมปัดป้อง อาทิตย์ค่อย ๆ ขยับตัวเอนกายลงบนเตียงกว้างพร้อมกับดึงตัวเธอลงมานอนเคียงคู่ ริมฝีปากผะผาวลากไล้ไปทั่วลำคอตลอดจนถึงแก้มนวลหอมกลิ่นแป้งฝุ่น

 

“พี่อาทิตย์”

 

“หืมม ...”

 

ชายหนุ่มขานรับแต่ยังไม่ยอมหยุดรุกรานหญิงสาว ริมฝีปากและฝ่ามือร้อนหยอกล้อเหมือนแกล้งให้หญิงสาวทรมานด้วยไฟพิศวาสที่เขาเฝ้าปรนเปรอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น