ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 22 : 7 หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

อาทิตย์เคลื่อนรถออกจากบริษัทมาได้ระยะหนึ่ง จันทิมาก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะพาเธอไปพบลูกค้าที่ใดกันแน่ แล้วเธอจะต้องเตรียมตัวยังไง ในเมื่อเธอยังไม่ทราบรายละเอียดต่าง ๆ ของลูกค้าที่จะต้องไปพบเลย

 

“เราจะไปพบลูกค้าที่ไหนคะ”

 

“โรงแรมภูตะวัน” อาทิตย์ตอบ

 

“ดิฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” จันทิมาถามเป็นงานเป็นการจนอาทิตย์ต้องชำเลืองสายตามอง

 

“แทนตัวเองว่าจันทร์น่ะดีแล้วหนูจันทร์” อาทิตย์กล่าว

 

“ค่ะ แล้วจันทร์ต้องทำอะไรล่ะคะ” จันทิมาทำตามโดยไม่คิดจะดื้อรั้น

 

“ไม่ต้องทำอะไร เพราะเราแค่จะไปทานข้าวกับเจ้าตะวันแค่นั้น”

 

          หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อรู้แล้วว่าการออกมาจากบริษัทในครั้งนี้ไม่ได้มีเรื่องงานมาเกี่ยวข้องอย่างที่เขาบอก แต่กลับเป็นการเอาแต่ใจของเขาเอง โดยไม่สนเลยว่าเธอจะนัดใครไว้หรือมีธุระที่ไหนหรือไม่

 

“หมายความว่ายังไง” เธอถามเสียงดุอย่างไม่พอใจ

 

“พี่ไม่ได้นัดลูกค้าที่ไหน เพียงแต่หิวและอยากให้หนูจันทร์มาด้วย” อาทิตย์ตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ

 

“แล้วทำไมต้องโกหกจันทร์” จันทิมาถามด้วยอาการโมโหนิด ๆ

 

“ถ้าบอกดี ๆ จะยอมมาดี ๆ แบบนี้ไหมล่ะ หนูจันทร์น่ะดื้อจะตายไป”

 

“กรุณาอย่าทำแบบนี้ดีกว่าค่ะ เราก็ต่างรู้กันดีอยู่แก่ใจ ไม่ต้องเสแสร้งดีกว่า”

 

“หมายความว่ายังไง” อาทิตย์ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจความหมายของประโยคดังกล่าวของจันทิมา

 

“คุณอาทิตย์ไม่ต้องแกล้งทำเป็นว่าคบกับจันทร์เหมือนที่บอกผู้ใหญ่หรอกค่ะ แล้วก็ไม่ต้องให้คุณตะวันช่วยจีบจันทร์ด้วย เพราะจันทร์บอกแล้วว่าทุกอย่างจันทร์จะจัดการเอง”

“ใครบอกจันทร์ว่าพี่จะให้ตะวันจีบจันทร์” อาทิตย์ถอนหายใจยาวกับประโยคตัดพ้อของจันทิมา

 

“คุณอาทิตย์อย่างลืมสิคะว่าอรปรียาเป็นเพื่อนรักของจันทร์ ทำไมจันทร์จะไม่รู้เรื่องที่คุณปรึกษาพี่ภูเกี่ยวกับการกำจัดจันทร์จากทางรักของคุณ” จันทิมาบอกอย่างนึกน้อยใจ

 

“.....พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรแบบที่จันทร์คิด”

 

“ช่างมันเถอะค่ะ ยังไงจันทร์ก็ไม่คิดจะสนใจเรื่องที่ผ่านมาอีกแล้ว”

 

“หนูจันทร์จะไม่ให้อภัยพี่จริง ๆ เหรอจ้ะ”

 

“จันทร์ไม่โกรธคุณอาทิตย์หรอกค่ะ จันทร์เข้าใจทุกอย่างดี แต่คุณก็ควรช่วยจันทร์บ้าง เราควรจะจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด หากวันไหนคนรักของคุณกลับมา จะได้ไม่มีปัญหา จันทร์ไม่อยากให้มีข่าวหรือเรื่องเสียหายใด ๆ จันทร์ไม่อยากเศร้าแบบนี้” จันทิมาอธิบายความในใจลึก ๆ ของเธออย่างไม่คิดจะปิดบัง

 

“หนูจันทร์ จะให้พี่ทำยังไง” อาทิตย์ถอนหายใจเหนื่อยอ่อน ก่อนจะตัดสินใจถาม

 

“หลังจากสองอาทิตย์ที่จันทร์มาทำงานกับคุณแล้ว จันทร์อยากให้เราต่างคนต่างบอกผู้ใหญ่ฝ่ายตัวเองว่าเราเป็นอย่างที่ท่านต้องการไม่ได้ และเราก็ควรต่างคนต่างอยู่หมือนอย่างที่เคยเป็นมาตลอดสิบกว่าปี”

 

จันทิมาตัดสินใจที่จะตัดใจจากอาทิตย์ให้ได้ก่อนที่คนรักของชายหนุ่มจะกลับมาทำให้เธอช้ำใจกว่านี้ เธอรู้ดีว่าอย่างไรเหตุการณ์ในวันนั้นต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน แล้วเธอก็ไม่อยากต้องเป็นคนที่ถูกทิ้งเมื่อวันที่ผู้หญิงที่เขารักกลับมา ความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนั้นอาจมากกว่าความเจ็บปวดที่เธอกำลังเป็นอยู่ในวันนี้อย่างแน่นอน

 

อาทิตย์ไม่มีคำพูดใดนอกจากชำเลืองมองจันทิมาพร้อมกับถอนหายใจยืดยาวเพราะความรู้สึกหน่วง ๆ ในใจ เขาเคยคิดว่าในวันที่จันทิมาปฏิเสธการแต่งงานกับเขาจะทำให้เขามีความสุขที่ได้เป็นอิสระ แต่เอาเข้าจริงเขากลับไม่รู้สึกดีอย่างที่คิด อาทิตย์คิดไปพลางมองใบหน้าสวยหวานของจันทิมาที่ไม่ยอมเหลียวมองเขาเลยเธอเอาแต่มองสองข้างทางจนกระทั่งถึงโรงแรมภูตะวัน

 

“สวัสดีครับ คุณจันทร์” 

 

เสียงทักทายของตะวันทำให้จันทิมาต้องหันไปส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

 

“สวัสดีค่ะ คุณตะวัน”

 

“ไงวะอาทิตย์ ดูเครียด ๆ ยังไงไม่รู้” ตะวันถามเมื่อเห็นหน้าเพื่อนรักดูเครียด ๆ

 

“ไม่มีอะไร นายนำไปดีกว่าฉันกับจันทร์หิวข้าวแล้ว” อาทิตย์กล่าวตัดบท

 

“ขอโทษครับคุณจันทร์ ถ้าอย่างนั้นเราไปทานข้าวกันเลยดีกว่าครับ” ตะวันรีบกล่าวเชิญหญิงสาว

 

“จันทร์ยังไม่หิวเท่าไหร่หรอกค่ะ” จันทิมายิ้มให้ตะวันโดยจงใจให้ดูหวานเป็นพิเศษ

 

“ฮึ มิหน้าละถึงยังยิ้มหวานได้ขนาดนั้น แต่พี่หิวและก็หิวมากแล้วด้วย” อาทิตย์บอกอย่างหงุดหงิด

 

“ไปเถอะครับ สงสัยเพื่อนผมคงโมโหหิว”

 

ตะวันยิ้มกับจันทิมาขณะเอ่ยแซวเพื่อนรัก ชายหนุ่มเดินนำทั้งคู่ไปที่ห้องอาหาร เขาเลื่อนเก้าอี้ให้จันทิมาก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ หญิงสาวในขณะที่อาทิตย์นั่งติดหญิงสาวอีกฝั่ง 

 

ตะวันสั่งอาหารและชักชวนจันทิมาคุยตลอดเวลาจนอาทิตย์ทำได้แค่นั่งมองทั้งคู่คุยกัน เขาเริ่มหงุดหงิดอย่างที่ไม่สามารถบอกตัวเองได้ว่าเพราะอะไรถึงไม่อยากให้จันทิมาหัวเราะต่อกระซิกกับตะวัน เขาไม่ชอบใจที่หญิงสาวมอบรอยยิ้มหวานที่เขาไม่เคยได้รับจากเธอให้กับตะวัน 

 

เขาควรจะพอใจที่เหตุการณ์เป็นเช่นนี้เพราะเขาจะได้รับอิสระตามที่ต้องการ แต่ทำไมช่วงระยะเวลาสั้น ๆ  จันทิมาถึงได้เข้ามามีอิทธิพลกับหัวใจของเขาได้โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่เคยคิดว่าจะต้องหวงความสนิทสนมที่ควรจะเป็นของตน ความใกล้ชิดที่เขาควรจะได้รับมากกว่าผู้ชายคนอื่น

 

อาทิตย์ยอมรับว่าเกือบสองเดือนที่แวะเวียนไปบ้านวโรธรณ์ทำให้เขารู้สึก ปลี้มหนูจันทร์ขึ้นทุกครั้ง เริ่มจากครั้งแรกที่เขาเอ่ยถึงปัญหาเรื่องงานของเขาให้เธอฟังและเธอให้คำปรึกษาที่เขาเห็นว่า จันทิมาเป็นคนฉลาดอย่างน่าทึ่ง รวมถึงครั้งที่เขามีปากเสียงกับคุณสุริยะ เธอก็ช่วยไกล่เกลี่ยได้อย่างน่ารักจนเขาแอบประทับใจ การที่เธอเอาใจใส่แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่เกี่ยวกับตัวเขา ทำให้เขาเริ่มเห็นความน่ารักของจันทิมาทีละเล็กละน้อยจนมันเต็มอยู่ในหัวใจอย่างไม่รู้ตัว

 

เขาเคยคิดว่ารักปานดาวจนไม่สามารถมีใครมาแทนที่เธอได้ แต่กับจันทิมาเพียงระยะเวลาเท่านี้กลับลบเงาปานดาวออกจากหัวใจของเขาได้อย่างน่าตกใจ เดี๋ยวนี้เขาแทบไม่เคยเอ่ยชื่อของปานดาวกับใครเลย 

 

“อาหารไม่อร่อยเหรอวะอาทิตย์” ตะวันถามเพื่อนเมื่อเหลือบเห็นอาทิตย์นั่งทำหน้าตูมไม่แตะต้องอาหาร

 

“ทำไมวะ” อาทิตย์งงกับคำถามของเพื่อน

 

“ก็ฉันเห็นแกบ่นหิวแต่ไม่เห็นแกกินเท่าไหร่เลย” ตะวันถาม

 

“มันเลี่ยน ๆ” อาทิตย์ตอบตะวันแต่ดวงตากลับมองใบหน้าของจันทิมา

 

อาทิตย์ยอมรับว่าเกือบสองเดือนที่แวะเวียนไปบ้านวโรธรณ์ทำให้เขารู้สึกปลี้มหนูจันทร์ขึ้น“เลี่ยนอะไรวะ ฉันไม่เห็นมีอาหารจานไหนเลี่ยนเลย” 

 

“ไม่รู้โว้ย” อาทิตย์ยักไหล่ พลางมองจันทิมาที่เม้มปากมองเขาอยู่เหมือนกัน

 

“คุณจันทร์อย่าไปสนใจเจ้านายของคุณเลยครับ ทานของหวานกันดีกว่า”

 

“ไม่ต้องกินแล้วมั้ง ก็หวานซะจนขนมยังหวานไม่เท่าซะขนาดนี้” อาทิตย์ประชด

 

“อิจฉาเหรอวะ” ตะวันเย้า

 

“ฮึ ถ้าอิ่มแล้วจะได้ไปทำงานกันซะที” อาทิตย์ทำเสียงเยาะก่อนจะหันมาบอกจันทิมา

 

“ก็ไปสิคะ จันทร์อิ่มแล้วเหมือนกัน” จันทิมาตอบเสียงสะบัด

 

“อิ่มแล้วเหรอครับคุณจันทร์ ผมว่าจะสั่งของหวานให้ลองซะหน่อย”

 

“คราวหน้าดีกว่าค่ะ จันทร์จะชวนรุ้งมาทานข้าวที่โรงแรมของคุณตะวันบ้าง อาหารอร่อยมากค่ะ”

 

“ยินดีครับ แต่เรียกผมว่าพี่ตะวันได้หรือเปล่าครับ เรียกคุณตะวันมันห่างเหินจัง”

 

“ถ้าไม่รังเกียจให้จันทร์เป็นน้องอีกคนก็ยินดีค่ะ พี่ตะวัน” จันทิมาเปิดยิ้มหวานให้ตะวันทั้งริมฝีปากและดวงตา

 

“ไม่รังเกียจเลยครับ น้องสาวสวย ๆ อย่างคุณจันทร์ใครจะรังเกียจลง”

 

“ไม่แน่หรอกค่ะ จันทร์เคยโดนมาแล้ว คนบางคนเค้าไม่ชอบให้จันทร์เรียกเขาว่าพี่ให้มันดูสนิทสนมกันเกินไป ต่อว่าจันทร์จนเจ็บไปหลายวัน”

 

          อาทิตย์หงุดหงิดที่เห็นทั้งคู่พูดคุยกระหนุงกระหนิงกัน ซ้ำประโยคประชดประชันของเธอกับเรื่องเดิมที่เกิดขึ้นในวันที่พบกันที่บริษัท อีกทั้งคำสรรพนามที่หญิงสาวใช้แทนตัวตะวัน ทั้งที่เขาพยายามเรียกความสนิทสนมนั้นจากเธอในระยะหลังแต่จันทิมายังคงเฉยเมยกับเขา กลับไปให้ความสนิทสนมนั้นแก่ตะวันที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แทน ทำให้เขาหงุดหงิดตลอดเวลา

 

“ฉันไปก่อนดีกว่าว่ะไอ้ซัน เดี๋ยวงานการไม่ได้ทำพอดีถ้ามัวอู้อยู่แบบนี้” 

 

“อย่างนั้นโอกาสหน้าเจอกันนะคะพี่ตะวัน สวัสดีค่ะ” จันทิมายิ้มหวานอีกครั้ง

 

“สวัสดีครับ เย็นนี้ผมขออนุญาตโทรหาน้องจันทร์นะครับ”ตะวันยิ้มตอบก่อนกล่าว

 

“ยินดีค่ะ”

 

จันทิมาตอบก่อนจะเดินเลี่ยงไปก่อนที่อาทิตย์จะถอนหายใจและเดินตามโดยไม่กล่าวลาเพื่อนรักที่ส่ายหัวมองตามเขาอย่างขำ ๆ ตะวันแน่ใจว่าอาทิตย์ต้องเห็นความน่ารักของจันทิมาแล้วอย่างแน่นอน ก็ท่าทางหึงหวงที่เพื่อนรักแสดงออกทำให้เขาต้องส่ายหัวระอาหน้าบึ้งตึงของชายหนุ่มที่ทำราวหมาหวงก้าง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #6 25142551 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 06:49

    สมน้ำหน้านายอาทิตย์รู้สึกตัวเมื่อสายไปแล้ว

    #6
    0
  2. #5 รอออออ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 06:02

    แบร่ๆๆๆๆๆๆๆ

    #5
    0