ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 20 : 6.2 ปล่อยมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 824
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

“พี่จันทร์ หลับหรือยังคะ” เสียงทอรุ้งดึงจันทิมาขึ้นจากภวังค์ความเสียใจ ตั้งแต่แยกกับอาทิตย์ เธอก็ขึ้นมาขังตัวนอนร้องไห้อยู่ในห้อง

 

“ยังจ้ะ รุ้งเข้ามาก่อนสิ” จันทิมาเอ่ยอนุญาตพร้อมกับรีบเช็ดน้ำตาทันที

 

ทอรุ้งผลักประตูเปิดพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาในห้องนอนของพี่สาว เธอขมวดคิ้วมองจันทิมาที่นั่งตาแดงก่ำอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกเป็นห่วง

 

“เขาทำอะไรพี่จันทร์หรือเปล่า ทำไมดูพี่จันทร์เศร้าจังคะ” ทอรุ้งถามด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ พี่สาว

 

“เปล่าจ้ะ แต่สิ่งที่เขาทำในวันนี้ทำให้พี่คิดได้ว่าควรจะคุยกับคุณพ่อและคุณลุงสุริยะอย่างจริงจังเสียที”

 

“พี่จันทร์ยอมแพ้แล้วเหรอคะ” ทอรุ้งมองจันทิมาด้วยสายตาค้นหาความจริง

 

“ไม่มีประโยชน์หรอกรุ้ง พี่ไม่อยากแทรกแซงความรักของใคร”

 

“แล้วใจของพี่จันทร์ล่ะ หัวใจรักของพี่จันทร์ จะปล่อยมันหายไปเฉย ๆ เหรอคะ”

 

“ไม่หรอก พี่จะจำรักครั้งนี้ไว้ แล้วเก็บมันให้ลึกที่สุดต่างหาก เวลาและการใช้เหตุผลจะทำให้หัวใจพี่ยอมรับกับรักครั้งนี้ได้ พี่ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวแล้วละรุ้ง”

 

“เฮ้อ ตามใจพี่จันทร์เถอะค่ะ รุ้งยอมรับการตัดสินใจของพี่จันทร์เสมอ”

 

ทอรุ้งกล่าวพร้อมกอดพี่สาวและยิ้มให้กำลังใจ ทอรุ้งคิดเสมอว่าพี่สาวของเธอช่างเป็นผู้หญิงที่สวยสมบูรณ์แบบทั้งรูปร่างหน้าตาและจิตใจ เธอไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายคนไหนจะต้านเสน่ห์ของจันทิมาได้ หรือว่าเขาจะไม่ใช่เนื้อคู่กัน บางทีเธอควรปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามพรหมลิขิต

 

เช้าวันรุ่งขึ้น อาทิตย์รีบเดินทางมาบ้านวโรธรณ์แต่เช้าเพราะความรู้สึกผิดต่อจันทิมาในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา

 

“สวัสดีครับคุณอา” อาทิตย์กล่าวพร้อมทำความเคารพคุณปกรณ์

 

“มาแต่เช้าเลยหลานชาย” คุณปกรณ์ทักทายหนุ่มรุ่นลูกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

“ถ้ามาสาย ผมกลัวว่าจะสวนทางกับหนูจันทร์เขานะครับ”อาทิตย์ตอบตามตรง

 

“ยังไม่ลงมาเลยทั้งคู่ อีกสักเดี๋ยวก็คงลงมาหรอก หลานชายนั่งรอก่อนสิ”

 

“ขอบคุณครับ แล้วคุณอาผู้หญิงล่ะครับ”

 

“อยู่ในครัวนั่นแล่ำ นั่นไงมาพอดี” คุณปกรณ์กล่าวเมื่อเห็นภรรยาเดินนำสาวใช้ที่ถือถาดอาหารอยู่ในมือเข้ามาพอดี

 

“อ้าวตาอาทิตย์มาแต่เช้าเชียว” คุณพิมพ์พรเอ่ยทักหลานชายก่อนจะหันมาสั่งเด็กรับใช้ให้นำอาหารไปวางเรียงบนโต๊ะ

 

“สวัสดีครับอาพิมพ์”อาทิตย์ทำความเคารพคุณพิมพ์พร

 

“จ้ะ สวัสดี นี่จะมารับหนูจันทร์ไปไหนหรือเปล่า มาแต่เช้าเสียขนาดนี้”

 

“ครับ พอดีผมอยากจะขออนุญาตคุณอาให้หนูจันทร์ไปช่วยงานที่บริษัทน่ะครับ”

 

“ทำงานอะไรเหรออาทิตย์” คุณปกรณ์ถามอย่างนึกแปลกใจ

 

“พอดีว่าคุณดวงใจเลขาของผมเขาลาพักร้อนสองอาทิตย์ครับ”

 

“อ๋อ เอาสิ นี่เห็นว่ากลางเดือนหน้านายเต้เค้าขอให้ช่วยเป็นอาจารย์พิเศษให้กับมหาวิทยาลัยที่เขาสอนด้วยเหมือนกัน เพราะอาจารย์ประจำลาคลอด แล้วหนูจันทร์ก็จบโทด้านนี้พอดี”

 

“หนูจันทร์จบเลขานี่ครับคุณอา”อาทิตย์บอก

 

“ก็ใช่สิจ๊ะ ตาเต้เขาก็รู้อยู่ และอาจารย์ที่สอนเลขานี่แล่ำที่ลาคลอดน่ะ”คุณพิมพ์พรกล่าว

 

“แล้วหนูจันทร์ตอบรับหรือเปล่าครับ” อาทิตย์ถามอย่างรู้สึกไม่ชอบใจนัก

 

“ก็ตกลงนะ เขามันสนิทกันต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา”คุณปกรณ์กล่าว

 

“อ้อ เหรอครับ” อาทิตย์รับคำเบา ๆ

 

“แล้วเราล่ะลองคุยกับหนูจันทร์บ้างหรือยัง”

 

“ยังเลยครับแต่คิดว่าหนูจันทร์น่าจะยอมช่วยนะครับ”

 

“นั่นแนะ ลงมาพอดี”

 

อาทิตย์หันไปมองตามสายตาของคุณปกรณ์ก็เห็นจันทิมาในชุดเสื้อยืดลายน่ารักกับกางเกงยีนขาสามส่วนอยู่กับบ้านสบาย ๆ ของเธอเดินลงมา

 

“สวัสดีค่ะคุณอาทิตย์” จันทิมาทักทายและทำความเคารพชายหนุ่มแม้จะรู้สึกแปลกใจที่เขาแต่เช้าก็ตาม

 

“พี่มาขอความช่วยเหลือจากหนูจันทร์น่ะ” อาทิตย์รับไหว้ก่อนบอกสาเหตุของการมาเยือนวโรธรณ์แต่หัววัน

 

“ช่วยเรื่องอะไรคะ”

 

“เลขาพี่เขาลาพักร้อน พี่เลยมาขอยืมตัวหนูจันทร์ไปช่วยหน่อย”

 

“แต่ว่า.......”

 

“อย่าปฏิเสธเลยนะ ช่วยงานพี่สักสองสัปดาห์นะครับ”

 

“นั่นซิหนูจันทร์ ไปช่วยพี่เค้าหน่อยก็ดีนะ” คุณปกรณ์กล่าว

 

“เอ่อ จันทร์กลัวจะทำให้งานคุณอาทิตย์ยุ่งหรือทำงานให้คุณอาทิตย์ไม่ถูกใจมากกว่า”

 

“ไม่หรอก หนูจันทร์เก่งออก” อาทิตย์รีบป้อยอหญิงสาวเพราะกลัวถูกเธอปฏิเสธ

 

“แหมชมน้องซึ่ง ๆ หน้าเลยนะตาอาทิตย์” คุณพิมพ์พรเย้าหลานชายด้วยสีหน้าเอ็นดู

 

“โธ่คุณอาครับ ผมพูดจริงต่างหากไม่เชื่อลองถามคุณธนภูมิก็ได้ว่าหนูจันทร์เก่งแค่ไหน”

 

“ฮึ ฮึ แล้วตกลงหลานจะให้หนูจันทร์ไปวันไหนล่ะ”

 

“วันนี้เลยครับ”

 

“วันนี้เลยเหรอคะ”

 

จันทิมาถามด้วยความรู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็ทำได้แค่ถอนหายใจยาวเยียด นึกเกลียดตัวเองที่ไม่ยอมเข็ดหลาบยังอยากจะอยู่ใกล้เขาทั้งที่ตัดสินใจล้มเลิกความสัมพันธ์กับชายหนุ่มตรงหน้า ทว่าพอเขาต้องการความช่วยเหลือ เธอก็พร้อมจะยื่นมือเข้าไปช่วยโดยไม่กลัวความยุ่งยากและความอึดอัดใจในครั้งนี้เลย ยิ่งต้องใกล้ชิดกับเขา เธอก็คงยิ่งตัดใจจากเขาลำบากยิ่งขึ้น

 

และทันทีที่มีโอกาสเธอจึงไม่ลังเลใจที่จะถามเอาคำตอบจากอีกฝ่ายทันทีว่าเขาต้องการสิ่งใดกันแน่

 

“ทำไมคุณต้องทำแบบนี้” จันทิมาเอ่ยถามชายหนุ่ม

 

“ทำอะไร” อาทิตย์ยกคิ้วเฉียงแสร้งถามเหมือนไม่เข้าใจ

 

“ก็จันทร์บอกแล้วว่าไม่ต้องแกล้งทำเป็นว่าเรายังคบกันอีก จันทร์จะบอกคุณพ่อเอง”

 

“พี่ยังไม่อยากให้คุณพ่อของพี่มาโวยวายใส่พี่ตอนนี้ พี่ว่าเราทำตามแผนเดิมดีกว่า”

 

“ฮึ ทีครั้งก่อนมาโวยวายใส่จันทร์ว่าไม่ยอมปฏิเสธให้เด็ดขาด ที่คราวนี้ไม่ยอมให้จันทร์ปฏิเสธให้เด็ดขาดเสียที” จันทิมามองอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้

 

“นั่นสิ ถ้าคราวนั้นจันทร์ปฏิเสธให้หนักแน่น พี่ก็คงไม่โวยวายใส่จันทร์แบบนั้นหรอก”

 

“ก็จันทร์ไม่คิดว่าพี่ เอ้ย คุณอาทิตย์จะเกลียดจันทร์นี่”    จันทิมาตะคอกเสียงใส่อย่างหมดความอดทน

 

“เรียกพี่เหมือนเดิมก็ได้”

 

“ไม่ใช่น้องเขา เดี๋ยวเขาว่าเอา”

 

จันทิมาทำเสียงงอน ๆ จนอาทิตย์อดยิ้มขำด้วยความเอ็นดูไม่ได้ ก็เธอช่างจดจำคำพูดของเขาได้แม่นยำนัก แล้วยังนำมาย้อนเขาในวันนี้ได้อย่างน่ารัก น้ำเสียงกับท่าทางแสนงอนของเธอดูน่ารักแทบจะไม่แตกต่างไปจากหนูจันทร์ตัวน้อยเมื่อในอดีตเลย

 

“หนูจันทร์ ก็ ยังเป็นหนูจันทร์แสนงอนคนเดิมของพี่อาทิตย์จริง ๆ” อาทิตย์ส่ายศีรษะเบา ๆ 

 

“แต่พี่อาทิตย์ของหนูจันทร์ไม่มีอีกแล้ว เหลือแต่คุณอาทิตย์ของคุณปานดาว” 

 

แค่พูดน้ำตาของจันทิมาก็คลอขึ้นมาทันทีที่คิดถึงความร้ายกาจของชายหนุ่มตรงหน้า พี่ชายที่เปลี่ยนความรู้สึกเอื้อเอ็นดูหนูจันทร์ในวัยเด็กเป็นความโกรธและรังเกียจ ผู้หญิงที่เขาไม่ต้องการแต่งงานด้วยอย่างจันทิมา

 

“อย่าร้องไห้เลยหนูจันทร์ พี่ขอโทษ ต่อไปนี้พี่จะกลับไปเป็นพี่อาทิตย์ของหนูจันทร์เหมือนเดิมนะ”

 

“อย่าเลยค่ะ สักพักจันทร์คงยอมรับได้ ว่าอดีตมันก็คืออดีต จันทร์ทำใจได้จริง ๆ”

 

คำพูดของจันทิมาทำให้อาทิตย์ค่อย ๆ ชะลอรถและนำจอดเข้าข้างทาง เขาหันมามองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างกายและยกปลายนิ้วขึ้นกีดไล้รอยน้ำตาบนแก้มนวล

 

“หนูจันทร์ยังรัก พี่อาทิตย์หรือเปล่า”

 

“ถ้าคุณถามว่าหนูจันทร์รักพี่อาทิตย์หรือเปล่า จันทร์ตอบได้เลยว่าตั้งแต่เล็กจนโต จันทร์ผูกพันกับพี่อาทิตย์ ความรักที่พี่มีให้จันทร์สมัยเป็นเด็กมันผูกมัดหัวใจของจันทร์ไว้ที่พี่ พอโตทั้งคุณพ่อ คุณแม่คอยพูดตอกย้ำให้หนูจันทร์จดจำแต่พี่อาทิตย์ คุณลุงมาหาบ่อย ๆ พร้อมคำพูดว่าพี่อาทิตย์ฝากบอกว่ารักและคิดถึงหนูจันทร์เสมอ หนูจันทร์ก็เชื่อตามนั้นตลอดมา ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยได้รับจดหมาย ไม่เคยได้ติดต่อกับพี่อาทิตย์เลย ไม่เคยพบเจอรู้นิสัยกันมาก่อน มีแต่ภาพอดีตที่อยู่ในความทรงจำ ใช่ค่ะ หนูจันทร์รักพี่อาทิตย์โดยไม่รู้ว่ารักแบบไหน รู้แต่เป็นความผูกพันที่มีแต่เด็กจนโต แต่สำหรับ คุณอาทิตย์กับจันทิมาในตอนนี้ จันทร์ไม่คิดจะรักคุณ คุณเป็นคนรักของคนอื่น คุณมีความรักที่มั่นคง คุณเกลียดจันทร์ ทั้งคำพูดการกระทำที่คุณทำบอกจันทร์อย่างนั้น และจันทร์คิดว่าตอนนี้จันทร์อยากให้มันเป็นแบบนั้น และยอมรับกับมันได้ จันทร์ถึงบอกว่า จันทร์จะแก้ปัญหาส่วนของจันทร์ให้ถูกต้องเสียที ส่วนคุณก็กรุณาอยู่ในส่วนของคุณกับคุณปานดาวต่อไปเหมือนเดิม สักวันคุณลุงจะยอมรับกับความรักของคุณ และยกเลิกข้อผูกมัดระหว่างเราได้” 

 

จันทิมาพูดเปิดเปลือยความรู้สึกของเธอที่มีต่ออาทิตย์ตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบันอย่างละเอียดละออ

 

“พี่.....”

 

อาทิตย์พูดไม่ออกกับสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้ากล่าวอย่างเปิดเผยในครั้งนี้ เขารู้แต่ว่าตัวเองกำลังรู้สึกหดหู่และเศร้าใจ โกรธกับการกระทำโดยไม่ยั้งคิดของตัวเอง

 

“คุณไม่ต้องพูดหรอกค่ะ จันทร์เข้าใจว่าคุณเสียใจที่เคยทำอะไรร้าย ๆ กับความรู้สึกของจันทร์ จันทร์ไม่โกรธคุณหรอกค่ะ จันทร์เข้าใจและรู้ว่าคุณคิดว่าจันทร์จะเข้ามาแทรกแซงความรักของคุณ แต่หลังจากที่คุณเข้าใจว่าจันทร์ไม่คิดเป็นมือที่สามของคุณกับคุณปานดาว คุณเลยรู้สึกผิดกับจันทร์ คุณไม่ต้องแคร์ความรู้สึกของจันทร์อีกต่อไปแล้วนะคะ จันทร์ทำใจได้ว่าทุกอย่างมันเป็นเรื่องในอดีต ในปัจจุบันเราจะยังเป็นคนที่รู้จักกัน เจอกันจันทร์ก็จะทักทายคุณเหมือนเดิมค่ะคุณอาทิตย์”

 

“พี่ไม่ได้อยากให้มันเย็นชาขนาดนั้นเลยหนูจันทร์ พี่ขอโทษ หนูจันทร์อย่าโกรธพี่ได้ไหม”

 

“จันทร์ไม่โกรธจริง ๆ ค่ะ คุณไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้วสองอาทิตย์นี้ จันทร์จะถือว่าจันทร์มาฝึกงานกับคุณ คุณก็คิดว่าจันทร์เป็นพนักงานคนหนึ่งก็พอ”

 

จันทิมากล่าวก่อนจะเมินมองออกไปนอกรถไม่สนใจท่าทีของคนตัวโตอีก  ทำให้อาทิตย์ต้องหันกลับไปเคลื่อนรถออกไปอย่างเงียบ ๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #4 รออออ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 08:13

    ดีมากนู๋จันทร์

    #4
    0
  2. #3 25142551 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 23:46

    ปล่อยมือให้สำเร็จนะคะจันทร๋ เราอยู่ทีมอาจารย์ธนภูมิค่ะ ไม่ชอบอาทิตย์อยากให้กลับไปหาคนรักปานวาดของนายซะ

    #3
    0