ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 2 : 1.2 ไม่เคยคิดรักเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 มี.ค. 63

จันทิมา วโรธรณ์ เธอเปลี่ยนจากเด็กหญิงหน้าตาน่ารักเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน กลายเป็นสาวสวยหุ่นโปร่งระหงไม่ผิดนางแบบเวทีระดับประเทศ ใบหน้าเรียวได้รูป งามโดดเด่นสะดุดสายตา ใคร ๆ ต่างให้ความสนใจใคร่อยากรู้จักหญิงสาว แต่ถึงแม้จะมีชายหนุ่มมากหน้าหมายปองในตัวเธอ หัวใจของจันทิมากลับมีเพียงชายคนเดียวยึดจองพื้นในใจเธอไว้ได้อย่างเหนียวแน่น

 

หลังจากเรียนจบปริญญาโทจากสหรัฐอเมริกา เธอเข้ามาช่วยงานที่บริษัทของบิดา และวันนี้เธอรับหน้าที่ในการนำเอกสารที่บิดาเธอใช้ให้นำมามอบกับสุริยะที่บริษัทวงศ์รวี

 

หญิงสาวนำรถเข้าซองจอดรถหน้าบริษัทวงศ์รวีแล้วปลดเข็มขัดนิรภัยและคว้ากระเป๋าเอกสารกับกระเป๋าสะพายคล้องไหล่ ก้าวลงจากรถซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับอาทิตย์ที่ลงจากรถคันหรู ที่แล่นเข้ามาจอดในเวลาไล่เลี่ยกัน

 

“สวัสดีค่ะ พี่อาทิตย์” จันทิมา กระพุ่มมือไหว้ชายหนุ่มที่พบกันโดยบังเอิญ

 

เขาพยักหน้าแทนการรับไหว้พลางเอ่ยอย่างห่างเหินด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กรุณาเรียกผมว่าคุณอาทิตย์ดีกว่า เพราะผมเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง”

 

หัวใจจันทิมาไหววูบขึ้นอย่างเจ็บปวด ใบหน้าชาจนไร้ความรู้สึกต่อน้ำเสียงหมางเมินของคนตรงหน้า รีบก้มหน้าซ่อนน้ำตาแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ค่ะ จันทร์ขอโทษ” 

 

“มาทำไมแต่เช้า ไม่มีงานอื่นทำหรือไง ถึงได้มาวุ่นวายที่นี่”

 

“จันทร์มาทำธุระให้คุณพ่อค่ะ ไม่ได้มาวุ่นวายอะไร”

 

“น่าจะให้คนอื่นมา” อาทิตย์เอ่ยลอย ๆ และสาวเท้าเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจว่าหญิงสาวจะเดินตามมาหรือไม่

 

จันทิมา ซ่อนหน้าบดบังรอยน้ำตา และยกมือกรีดหยดน้ำบริเวณหางตาแล้วเงยหน้ามองตามแผ่นหลังกว้าง กระทั่งเห็นเขาเดินหายเข้าไปในอาคาร เธอจึงเดินไปในทิศทางเดียวกับเขาอย่างเชื่องช้า ขณะนึกน้อยใจชายหนุ่มที่ไม่เคยเห็นค่าของเธอ โดยเฉพาะระยะหลัง ตั้งแต่เขารู้ว่าบิดาเขากับบิดาของเธอพยายามจะจับคู่ให้ อาทิตย์ยิ่งแสดงออกถึงความไม่พอใจให้ทุกคนรับรู้ เขามักพูดจากระทบกระเทียบใส่เธอบ่อย ๆ ในทุกครั้งที่เจอกัน ถึงจะแม้ไม่บ่อยนักเพราะเขามักหลบเลี่ยงที่จะพบหน้าเธอเสมอ

 

“ทำไมมันถึงเจ็บแบบนี้นะจันทิมา เลิกเถอะ หยุดรักเขาซะที ไม่มีทางที่เขาจะหันมามองเธอหรอก”

 

จันทิมารำพันกับตัวเองอย่างขมขื่น เธอปาดน้ำตาที่เอ่อล้นหางตาอีกครั้งแล้วสูดหายใจลึกพลางก้าวเดินเข้าไปในอาคารเพื่อนำเอกสารของบิดาไปมอบให้กับสุริยะ หญิงสาวก้มหน้าซ่อนรอยน้ำตา

 

คนในบริษัทฯ ของเขามองเธออย่างสงสัย อาจเป็นเพราะท่าทางของอาทิตย์ ซึ่งทำราวกับไม่ต้องการเสวนาด้วยทำให้บางคนแสดงความรู้สึกเห็นใจเธอในขณะที่บางคนมองเธออย่างสงสาร จันทิมาสูดลมหายใจลึก พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเดินต่อ ไปที่ห้องทำงานของสุริยะ ฝีเท้ามั่นคง

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เชิญ”   สุริยะเอ่ยอนุญาติพลางวางมือจากกองเอกสาร

 

“สวัสดีค่ะ คุณลุง” เธอทำความเครารพเพื่อนของบิดาด้วยกิริยานอบน้อม

 

“อ้าว หนูจันทร์ ว่ายังไงลูก คุณพ่อใช้มาสินะ”

 

“ค่ะคุณลุง”

 

“หนูจันทร์มานั่งนี่ก่อน” นายสุริยะร้องเรียกหลานสาวพลางหันไปกดอินเตอร์คอมต่อหาเลขาหน้าห้องพร้อมกับเอ่ยสั่งไปเบา ๆ

 

“คุณ อัจฉรา เชิญนายอาทิตย์ ที่ห้องผมด้วย”

 

“ค่ะท่าน” เลขาสาวรับคำก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องของรองประธาน

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

“เชิญ”

 

“คุณอาทิตย์คะ ท่านประธานเชิญพบค่ะ”

 

อาทิตย์กล่าวก่อนจะวางมือจากกองเอกสารตรงหน้า แล้วจึงเดินนำเลขาสาวตรงไปที่ห้องทำงานของบิดาทันที เขารู้ว่าครั้งนี้คงจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอกับหญิงสาวคนที่เพิ่งได้ปะทะคารมด้วยที่ลานจอดรถเมื่อสักครู่ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะสนใจ

 

อาทิตย์ผลักประตูห้องทำงานของบิดาเข้าไปโดยไม่ได้เคาะประตู

 

“เซ็นเอกสารให้น้องหน่อยสิ แล้วก็ไปส่งน้องด้วย” คุณสุริยะกล่าวทันทีที่ลูกชายเปิดประตูมาโดยไม่รอคำปฏิเสธ

 

“เขาเอารถมาทำไมผมต้องไปส่งด้วย” อาทิตย์กล่าวขรึม ๆ ตามแบบของเขา

 

“ฉันให้แก ไปส่งน้องที่รถ” คุณสุริยะกล่าวเสียงหนัก

 

“เอ่อ อย่าดีกว่าค่ะคุณลุง จันทร์ไปเองได้” จันทิมารีบปฏิเสธด้วยน้ำเสียงตกใจ

 

“ให้พี่เขาไปส่งแล่ำลูก อีกไม่นานเราสองคนก็ต้องแต่งงานกันแล้ว สมควรจะค่อย ๆ ทำความคุ้นเคยกันไปเรื่อย ๆ จะได้สนิทกัน เสียดายที่เมื่อตอนเด็ก ๆ เจ้าอาทิตย์ไปเรียนเมืองนอกซะก่อนไม่อย่างนั้นเราสองคนคงจะสนิทกันมากกว่านี้เพราะเมื่อตอนเล็ก ๆ เจ้าอาทิตย์ติดหนูจันทร์มากกว่าใคร”

 

คุณสุริยะถึงเรื่องราวในอดีตด้วยสีหน้ายิ้มๆ ภาพความหลังยังประทับอยู่ในความทรงจำของท่านอย่างไม่รู้ลืม

 

“หนูจันทร์ หนูจันทร์ อยู่รึเปล่าเอ่ย”

 

เสียงตะโกนลั่น ๆ ของเด็กชายอาทิตย์ วัยเก้าขวบ ที่ตะโกนร้องเรียกหาน้องน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังพูดเก่งและน่ารัก จนเด็กชายอาทิตย์ซึ่งเป็นลูกคนเดียวหลงน้องสาว

 

ด้วยนิสัยนิ่งเฉยเลยทำให้เด็กชายอาทิตย์มีเพื่อนไม่มากนัก จะมีก็แต่สาวน้อยตัวเล็กที่ช่างพูด ช่างประจบ พี่ชายคนเก่งคนนี้ หนูจันทร์ทำให้พี่อาทิตย์หายเหงาได้บ้างเวลาที่คุณสุริยะพามาบ้านเพื่อนรักของท่านอย่างคุณปกรณ์  วโรธรณ์

 

“พี่อาทิตย์ขา หนูจันทร์อยู่นี่ค่ะ”สาวน้อยยิ้มหวานวิ่งมาหาพี่ชายทันที

 

“โอ้โห หนูจันทร์แต่งตัวสวยจัง” เด็กชายอาทิตย์ชมน้องสาว

 

“คุณแม่บอกหนูจันทร์ว่าพี่อาทิตย์มาหา หนูจันทร์เลยแต่งตัวสวย ๆ พี่อาทิตย์จะได้รักหนูจันทร์คนเดียว”

 

“หนูจันทร์แต่งตัวแบบไหนพี่ก็รักหนูจันทร์คนเดียวแล่ำ”

 

“จริง ๆ นะคะ สัญญาว่าจะรักหนูจันทร์คนเดียวจริง ๆ นะคะ” เด็กสาวตะโกนพร้อมจับมือพี่ชายเขย่าด้วยท่าทางดีใจ

 

“อื้อ พี่สัญญาจะรักหนูจันทร์คนเดียวจ้ะ”

 

คุณสุริยะเงยหน้ามองทั้งลูกและหลานพลางถอนหายใจกับความเงียบขรึมของบุตรชายและหน้าเศร้า ๆ ของหลานสาว

 

อาทิตย์ไม่สนใจกับคำสั่งของคุณสุริยะ เขาไม่ได้เดินไปส่งจันทิมาอย่างที่ท่านต้องการ แต่กลับเดินปึงปังกลับเข้ามาในห้องทำงานของตนเองพร้อมกับปัดข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะกระจัดกระจายเพราะความหงุดหงิด

 

เรื่องอะไรเขาจะต้องทำตามคำสั่งของพ่อด้วย ชายหนุ่มกดอินเตอร์คอมถามและสั่งความกับเลขาส่วนตัวทั้งที่ยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์หงุดหงิดของตนได้

 

“คุณดวงใจ วันนี้ผมมีนัดกับใครอีกหรือเปล่า ถ้ามีช่วยเลื่อนนัดให้ผมด้วย เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอกและไม่กลับเข้ามาแล้ว”

 

หลังจากสั่งงานเลขาเรียบร้อย อาทิตย์เดินทางออกไปจากบริษัทพร้อมกับอารมณ์พาล หงุดหงิดจนไม่คิดจะติดต่อกับใคร คอนโดหรูที่เคยเป็นรังรักระหว่างเขากับปานดาวคือจุดหมายปลายทาง 

 

เขาไม่เข้าใจว่าคนรอบข้างทำจึงไม่เห็นด้วยกับความรักที่เขามีต่อปานดาว ทั้ง ๆ ที่เขาและเธอรักกัน เธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจเขามากที่สุด ตลอดเวลาที่คบกัน ปานดาวทำให้เขามีความสุขได้ทุกวัน เธอเอาใจใส่เขา และรักเขาอย่างสุดหัวใจ แต่ทุกคนกลับหาว่าเธอสร้างภาพหลอกลวง

 

“ป่าน ทำไมคุณไม่กลับมาหาผมซะที ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน ผมไม่มีทางรักใครได้นอกจากคุณ”อาทิตย์กล่าวกับรูปภาพคนรักที่ติดอยู่ทั่วห้อง ก่อนที่จะคว้าแก้วเหล้ามานั่งดื่มลำพัง

 

“ป่าน ผมรักคุณ กลับมาหาผมซะทีเถอะ”อาทิตย์รำพันอยู่คนเดียวจนหลับพร้อมขวดเหล้าในมือ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น