ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 19 : 6 ปล่อยมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

“นี่คุณอาทิตย์ ปล่อยจันทร์เดี๋ยวนี้นะ” จันทิมาสะบัดมือแรงๆ พร้อมกับเอ่ยสั่งอีกฝ่ายเสียงดุ

 

“ไม่ปล่อย จะทำไม” อาทิตย์หันกลับมารวนดื้อ ๆ พร้อมจับมือทั้งสองของจันทิมากระชากเบา ๆ

 

“คุณทำแบบนี้เพื่ออะไร” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

“ก็ทำเพื่อรักษาหน้าตัวเองไง จันทิมา เธอคิดว่าฉันควรปล่อยให้แฟนเก่าของเธอยืนจีบเธอ ทั้ง ๆ ที่ทุกคนก็รู้ว่าเธอกำลังคบกับฉันอยู่อย่างนั้นเหรอ” อาทิตย์กัดฟันเอ่ยอย่างมีโทสะ

 

“ไม่ดีหรือไง ทุกอย่างจะได้จบไว ไว ถ้าผู้ใหญ่รู้ว่าพี่เต้จีบฉันอยู่ แล้วฉันจะบอกทุกคนว่าฉันเลือกที่จะคบพี่เต้มากกว่าการคบคุณ เราจะได้เป็นอิสระจากสัญญาบ้า ๆ นั้นไง”

 

อาทิตย์ขัดใจกับเหตุผลของจันทิมา แต่เขาไม่สามารถหาคำอธิบายถึงการกระทำของตนเองได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องหงุดหงิด ความจริงเขาน่าจะสบายใจที่จันทิมาหาทางออกให้กับปัญหาได้ใบหน้างามที่ลอยเด่นของคนตรงหน้ากับท่าทางอวดดีของเธอกระมังที่ทำให้อาทิตย์รู้สึกขัดใจ

 

“ปล่อยจันทร์ แล้วจันทร์จะหาทางออกของปัญหานี้เอง ปล่อย”

 

จันทิมากล่าวพร้อมกับสะบัดมือของเธอออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่มจนสำเร็จ หน้ตาที่เคยหวานปานน้ำผึ้งของหญิงสาวบัดนี้ติดจะบึ้งตึงเนื่องจากความไม่พอใจต่อการกระทำของอาทิตย์ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงอยากจะทำอย่างไรกับเธอก็ได้ นึกจะลากตัวเธอมาก็ลากมาแบบนี้

 

“ตามใจ ถ้าคุณคิดจะเอาตัวเข้าแลกแบบนี้ ผมก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

 

เสียงเยาะหยันของอาทิตย์ทำให้จันทิมาเจ็บแปลบ อับอายและโกรธถ้อยคำเหยียดหยามของเขาจนเผลอตวัดฝ่ามือฟาดลงไปบนแก้มสากเต็มแรง

 

“คุณมันทุเรศที่สุด” คนสวยตวาดเสียงใส่อีกฝ่ายเต็มอารมณ์ “ใช่ฉันจะเอาตัวเข้าแลก จะได้ไม่ต้องยุ่งกับคนอย่างคุณ”

 

น้ำตาของความเจ็บใจที่เอ่อคลอดวงตาของจันทิมาไม่สามารถทำให้อาทิตย์ที่กำลังตกเป็นทาสอารมณ์โกรธรู้สึกเห็นอกเห็นใจต่อความรู้สึกของเธอในตอนนี้เลย

 

“เธอกล้ามากนะจันทิมา”

 

ชายหนุ่มเอ่ยรอดไรฟันด้วยความโกรธก่อนจะกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกอย่างไม่ออมแรง พร้อมกับก้มหน้าลงประกบริมฝีปากบดจูบหญิงสาวด้วยกริยากระแทรกกระทั้ง

 

จูบที่คิดเพียงแต่จะลงทัณฑ์ริมฝีปากอิ่มกลับทำให้อาทิตย์รู้สึกอิ่มเอม เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าลิ้มชิมรสความหวานในโพรงปากอย่างย่ามใจ

 

หัวใจของจันทิมาเต้นเร็วและแรงเพราะความรู้สึกตกก่อนจะเปลี่ยนจังหวะกระชั้นเมื่อเรียวลิ้นของเขาแทรกเข้ารัดรึงกับปลายลิ้นของเธอ

 

จากครั้งแรกที่เริ่มต้นด้วยความรุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นทะนุถนอมเมื่อเขาได้สัมผัสความหวานของริมฝีปากอิ่ม อาทิตย์มั่นใจว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้ลิ้มรสความฉ่ำหวานนี้

 

อาการตัวอ่อนของหญิงสาวที่เขาสัมผัสได้ทำให้มั่นใจว่าเธอไร้เดียงสากับสัมผัสทางกายแบบนี้สักแค่ไหน ดวงตาคู่ที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนประกายเป็นความหวาดหวั่นและตื่นกลัว

 

จันทิมาเผลอไผลไปกับสัมผัสช่ำชองของชายหนุ่ม ริมฝีปากบางเผยอเปิดรับลิ้นร้อนปล่อยให้เขาบุกเข้าไปครอบครองดื่มชิมความหอมหวานภายในโพรงปากอย่างลืมตัว

 

อาทิตย์ไม่อยากละจากริมฝีปากนุ่มตรงหน้าแต่ด้วยสถานที่ไม่เอื้ออำนวยทำให้ชายหนุ่มต้องยอมถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะถอนหายใจยาว

 

“ขึ้นรถ”

 

อาทิตย์สั่งพลางดึงมือไร้เรี่ยวแรงต้านทานของจันทิมาเพราะความประหม่าต่อเหตุการณ์ระทึกที่ผ่านไปเมื่อสักครู่ หัวใจของเธอคงยังเต้นรัวกับสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าทำกับเธอ

 

“จันทร์จะกลับบ้าน”

 

จันทิมาเอ่ยเสียงสั่น พยายามดึงมือออกจากการจับกุมของชายหนุ่ม เขาดูถูกเธอด้วยคำพูดบาดหูยังไม่สาสมยังจะกระทำจาบจ้วงราวกับเธอเป็นผู้หญิงราคาถูกที่เขาคิดจะทำอย่างไรก็ได้

 

“พี่จะไปส่ง” อาทิตย์เปลี่ยนสรรพนามที่ใช้โดยไม่รู้ตัวเพราะความรู้สึกปรานีคนตรงหน้า

 

“ไม่ จันทร์จะกลับกับคุณพ่อ คุณแม่” จันทิมาร้องปฏิเสธโดยไม่มองหน้าชายหนุ่ม

 

“พี่บอกให้ขึ้นรถ” อาทิตย์ไม่ฟังคำปฏิเสธ เขาจับข้อมือหญิงสาวดึงให้เดินตาม

 

อาทิตย์เปิดประตูรถจัดการดันร่างเพรียวเข้าไปภายในพร้อมกับขู่กำชับไม่ให้เธอดื้อ เพราะถ้าเธอพยายามจะหนีเขาจะตามและทำมากกว่าที่ผ่านมา ทำให้จันทิมาไม่กล้าดื้อกับชายหนุ่ม หญิงสาวยอมนั่งนิ่งไปกับเขาแต่โดยดี

 

“แค่โดนจูบแค่นี้จันทร์ยังตัวสั่น แล้วมาคุยว่าจะยอมเอาตัวเข้าแลก” อาทิตย์เอ่ยเสียงดุ

 

“คุณต่างหากที่คิดอกุศล พี่เต้ไม่ใช่คนหยาบคายแบบนั้น”จันทิมาปลายตามองค้อนคนข้าง ๆ

 

“ฮึ รู้จักกันดีแค่ไหนถึงกล้ารับประกัน” อาทิตย์ทำเสียงเยาะหยันในลำคอ

 

“จันทร์กับพี่เต้รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียน คงเรียกได้ว่ารู้จักดีได้มังคะ” จันทิมาประชด

 

“ก็แค่รู้จักกันเมื่อสมัยเด็ก เอามาเป็นเครื่องการันตรีความประพฤติตอนนี้ได้ยังไง”

 

“นั่นสินะคะ ขนาดคนที่ครอบครัวเราสนิทรักใคร่กัน เคยรักและเอ็นดูเราจนเราเชื่อว่าความรู้สึกนั้นคงไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมยังเปลี่ยนความรู้สึกดี ๆ เหล่านั้นมาเกลียดกันได้ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่รู้จักกันตอนเรียนแค่ปี สองปี จะมาจริงใจและไม่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกนั้นเป็นอย่างอื่น”

 

จันทิมาเอ่ยด้วยความรู้สึกเศร้าใจ เธอรีบเบือนหน้ามองผ่านหน้าต่างรถออกไปด้านนอกปกปิดสายตาหวั่นไหวของตัวเอง

 

ชายหนุ่มรู้สึกสะอึกกับประโยคตัดพ้อของหญิงสาว ดวงตาคมชำเลืองมองคนข้างกายพร้อมกับพยายามเดาความรู้สึกของเธอ เขารู้ว่าจันทิมาต่อว่ากระทบเรื่องการกระทำที่เปลี่ยนไปจากในอดีตของเขา

 

“พี่ทำให้จันทร์เสียใจมากใช่ไหม” อาทิตย์ถามด้วยความรู้สึกหนักใจ

 

“ไม่หรอกค่ะ คุณไม่ได้สำคัญกับความรู้สึกของจันทร์ขนาดนั้น”

 

จันทิมาไม่อยากให้เขาคิดว่าตนเองสำคัญกับเธออีกต่อไป เธอกลัวว่าเขาจะยิ่งรังเกียจและหาทางแกล้งเธอมากกว่าเดิม แค่ที่เขาแสดงกับเธอแค่นี้ก็ทำให้หัวใจของเธอปวดร้าวเจียนขาดใจได้แล้ว ความรักที่มีต่อเขาย้อนกลับมาทำร้ายหัวใจของเธอเพียงแค่คิดว่าเขาไม่มีวันรักเธอได้ เธอก็รู้สึกราวกับเจ็บเจียนตาย

 

“แล้วทำไมจันทร์ดูเศร้าจัง” อาทิตย์ถามในสิ่งที่ค้างคาใจ

 

“จันทร์แค่ไม่คิดว่าคุณจะเกลียดจันทร์ แต่ตอนนี้จันทร์ก็ชักจะไม่แคร์แล้วว่าคุณจะคิดยังไงกับจันทร์อีก”

 

จันทิมาหันมามองชายหนุ่มข้าง ๆ เพื่อตอกย้ำหัวใจตัวเองให้จดจำทุกคำที่กำลังพูดกับเขา ถ้าเธออ่อนแอ เธอจะไม่สามารถหลุดพ้นจากอาการแบบนี้ได้เลย

 

“พี่ไม่ได้เกลียดจันทร์อย่างที่เคยแสดงหรอก พี่แค่หงุดหงิดที่คุณพ่อไม่ยอมรับการตัดสินใจของพี่แล้วพี่ไม่รู้จะทำยังไงเลยเอาความหงุดหงิดนั้นมาใส่กับจันทร์ ซึ่งพี่ก็รู้แล้วว่าพี่ทำไม่ถูก” อาทิตย์ถอนหายใจหนักกับความรู้สึกสับสนที่เกิด

 

“จันทร์ไม่เคยคิดจะขวางทางความรักของคุณกับคุณปานดาวเลย จันทร์เองก็ไม่นึกว่าผู้ใหญ่จะบังคับคุณแบบนั้น จันทร์พร้อมจะทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง คุณไม่ต้องวางแผนอะไรให้วุ่นวาย จันทร์ไม่สิ้นคิดถึงขนาดหลับหูหลับตาทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่ด้วยการทำลายความรักของใคร” จันทิมาบอกอย่างเปิดใจ

 

“พี่ขอโทษ” อาทิตย์เอ่ยอย่างรู้สึกผิดที่เคยแสดงอาการพาลใส่หญิงสาวอย่างไม่สมควร

 

“ช่างมันเถอะค่ะ ต่อไปนี้จันทร์จะคุยกับคุณพ่อและคุณลุงเอง คุณไม่จำเป็นต้องทำเป็นคบกับจันทร์อีกแล้ว ที่ผ่านมาผู้ใหญ่คงเข้าใจอะไรบ้างพอสมควร จันทร์จะจัดการปัญหานี้ให้จบซะที”

 

“พี่คงทำให้จันทร์รู้สึกแย่กับพี่มากใช่ไหม” อาทิตย์ถามพลางชำเลืองตามองหญิงสาวข้างกาย

 

“ไม่หรอกค่ะ คุณก็คือคุณ คุณไม่ใช่พี่อาทิตย์ที่จันทร์เก็บไว้ในใจเสมอคนก่อน จันทร์ก็ยังรู้สึกดีกับพี่อาทิตย์ในอดีต แต่กับคุณ จันทร์รู้สึกเหมือนว่าเราไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ”

 

“...เรากลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนตอนเด็ก ๆ อีกครั้งดีไหม”

 

อาทิตย์ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรกับสิ่งที่ตนทำลงไป เขากำลังรู้สึกอาลัยอาวรณ์กับความรู้สึกดี ๆ ของจันทิมาที่มีให้กับเด็กชายอาทิตย์ในวันวาน

 

“ปล่อยให้มันจบไปเถอะค่ะ คุณเคยบอกว่าคุณไม่เคยมีน้อง และจันทร์ก็ไม่คิดอยากเป็นน้องของคุณอีกแล้วเหมือนกัน”

 

จันทิมากล่าวอย่างไม่แคร์ความรู้สึกของเขาอีกต่อไป บรรยากาศในรถจึงเงียบสนิท จนอาทิตย์ต้องถอนหายใจแรง อดที่จะปลายตามองหญิงสาวข้างกายอยู่บ่อย ๆ กระทั่งถึงหน้าบ้านวโรธรณ์ก่อนจะลงจากรถเธอก็ไม่ลืมหันมาขอบคุณเขาแล้วจึงลงไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย

 

อาทิตย์ระบายลมหายใจแรงขณะทอดสายตามองไปจนหญิงสาวลับหายเข้าไปในบ้านแล้วจึงถอยรถกลับออกมาด้วยความรู้สึกหม่น ๆ ภาพที่เธอหันหลังให้และไม่เหลียวมองกลับมากำลังบีบคั้นใจเขาให้รู้สึกแปลก ๆ

 

คำพูดของจันทิมาทำให้เขาต้องเก็บเอามานอนคิด ภาพและความรู้สึกเมื่อริมฝีปากของตนได้ประกบจูบลงบนริมฝีปากบางบางของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกหวามไหว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมจะต้องนึกมันอีก

 

จันทิมากำลังจะลบภาพของปานดาวไปจากความรู้สึกของเขาและภาพของเธอค่อย ๆ เข้ามาบดบังแทนที่อดีตคนรัก จันทิมาแทรกตัวเข้ามาในหัวใจหม่นดวงนี้อย่างเชื่องช้าแต่กลับตราตรึงในหัวใจของเขามากมายเหลือเกิน

 

แค่คิดถึงดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจคู่นั้นกับร่างกายสั่นเทาราวลูกนกต้องลม ไร้เรี่ยวแรงประคองตัวจนเขาต้องช่วยประคอง ริมฝีปากนุ่มถูกเขาครอบครองดูดซับความหวานอย่างอ้อยอิ่งกับคำพูดเศร้า ๆ ของคนช่างตัดพ้อต่อกำลังกลับมาทำให้เขารู้สึกหวั่นไหว

 

หัวใจของเขาเต้นสะดุดทันทีที่ได้เห็นน้ำตาคลอนัยนต์ตาเศร้ายามที่เธอเอ่ยถึงความร้าวรานที่ได้รับจากคนที่เคยรักใคร่เอ็นดู สิ่งที่เขาทำลงไปคงบีบคั้นความรู้สึกของหญิงสาวไม่ใช่น้อย

 

“หนูจันทร์ ...”

 

อาทิตย์ถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อเป็นการยุติความคิดที่มีแต่เรื่องราวของจันทิมาลงเสียที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น