ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 17 : 5.2 ปล่อยตามเกม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

ในวันพรุ่งนี้จะเป็นวันงานแฟชั่นโชว์การกุศลที่คุณเก็จแก้วเป็นแม่งาน เพื่อเป็นการหาเงินช่วยเหลือให้กับมูลนิธิเพื่อเด็กกำพร้าบ้านเก็จแก้ว ที่ท่านตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือเด็ก ๆ อีกทั้งเป็นการโฆษณาห้องเสื้อเก็จแก้ว ที่เป็นที่นิยมของบรรดาไฮโซทั้งหลายไปในตัวด้วย

 

งานนี้จึงเป็นงานใหญ่อีกงานที่บรรดาคุณหญิง คุณนาย และไฮโซทั้งหลายมารวมตัวกันเพื่อชมการแสดง อีกทั้งลูกหลานทั้งหลายของเหล่าไฮโซต่างร่วมแสดงแบบแฟชั่นโชว์ครั้งนี้อีกมากมาย โดยจะมีการเปิดประมูลเสื้อชุดที่นางแบบสวมเพื่อนำรายได้หลังหักค่าใช้จ่ายเข้ามูลนิธิ

 

“สวัสดีค่ะ คุณลุงสุริยะ”

 

ปวิตากล่าวกับคุณสุริยะ หลังจากติดต่อเข้าพบท่านเพื่อนำบัตรเชิญที่คุณเก็จแก้วให้เธอซึ่งเป็นบุตรสาวนำมาเรียนเชิญท่านและอาทิตย์ไปร่วมงาน

 

“สวัสดีหนูปอย คุณแม่ให้นำบัตรเชิญมาให้ลุงเหรอจ๊ะ”คุณสุริยะถาม

 

“ค่ะคุณลุง คุณแม่ให้หนูนำบัตรเชิญมาให้คุณลุง กับคุณอาทิตย์ค่ะ”

 

“ขอบใจนะหนู ส่วนของเจ้าอาทิตย์ หนูช่วยเอาไปให้มันที่ห้องได้ไหม”

 

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูนำไปให้คุณอาทิตย์ที่ห้องเองค่ะ ดูคุณลุงไม่ค่อยสบายใจเลยนะคะ”

 

“อื้อ จะสบายใจได้ยังไงละหนู ลูกชายลุงมันตาไม่ถึง เห็นกรวดดีกว่าเพชรอย่างหนูจันทร์”

 

“คุณลุงอย่ากังวลใจมากนะคะ เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้หรอกค่ะ”

 

“ลุงรู้ แต่ลุงก็ยังหวังว่ามันจะรู้ใจตัวเองก่อนที่จะสายไป”

 

“คุณลุงพูดเหมือนว่าคุณอาทิตย์รักพี่จันทร์อย่างนั้นแล่ำค่ะ”

 

“นั่นสินะ บางทีลุงอาจเข้าใจผิดก็ได้ มันอาจรักแฟนมันจริง ๆ ลุงคงต้องปล่อยมือกับเรื่องของมัน”

 

“บางทีชีวิตก็ต้องลองเดินไปตามที่เจ้าตัวเลือกส่วนเลือกผิดหรือถูกก็ต้องแล้วแต่เขานะคะ เราคนนอกได้แต่ชี้ทาง เขาจะเชื่อหรือไม่เราไม่สามารถบังคับได้ค่ะคุณลุง”

 

“หนูปอยนี่ให้คำปรึกษาลุงได้ดีจริง ๆ นะลูก” คุณสุริยะยิ้ม

 

“หนูขอโทษค่ะคุณลุง ถ้าหนูพูดอะไรผิดไป หนูแค่ไม่อยากเห็นคุณลุงไม่สบายใจ”

 

“ไม่เป็นไร ลุงต่างหากต้องขอบใจหนู บางทีลุงอาจยุ่งกับเรื่องของเด็ก ๆ มากเกินไป”

 

“ไม่จริงหรอกค่ะ คุณลุงแค่มองออกว่าคุณอาทิตย์ต้องการอะไรมากกว่าที่เจ้าตัวจะเข้าใจตัวเองซะอีก” ปวิตายิ้มให้คุณสุริยะ

 

“ฮึ ฮึ หนูเอาบัตรนี่ไปให้เจ้าอาทิตย์เถอะ ขอบใจนะที่อยู่คุยกับลุง”คุณสุริยะกล่าวตัดบท

 

          ปวิตาทำความเคารพคุณสุริยะก่อนจะนำบัตรเชิญไปให้อาทิตย์ที่ห้องรองประธาน หลังจากนั้นจึงนำบัตรเชิญไปแจกคนอื่น ๆ รวมถึงตะวัน  และภูผา กับ อรปรียา เพราะงานนี้จัดแสดงที่โรงแรมภูตะวัน ในเครือตะวันกรุ๊ปของพวกเขาด้วย

 

เช้าวันงานเดินแฟชั่นโชว์การกุศล ปวิตา ทอรุ้ง และรริสาช่วยคุณเก็จแก้วเตรียมงานและถือโอกาสนั่งดูการซ้อมเดินแบบของเหล่าบรรดานางแบบ รวมถึงจันทิมาที่มาซ้อมและเตรียมความพร้อมก่อนเดินแบบจริงคืนนี้ด้วยเช่นกัน

 

“ไอ้รุ้งเมื่อวานฉันเอาบัตรเชิญไปให้คุณลุงสุริยะ ท่านดูเป็นกังวลกับเรื่องของคุณอาทิตย์จังเลยอ่ะ”

 

“อื้ม พ่อฉันก็เหมือนคุณลุงแล่ำ นี่ฉันก็ได้แต่บอกให้ท่านปล่อยให้พี่จันทร์ตัดสินใจเอง”

 

“แล้วพี่จันทร์เป็นยังไงบ้าง”รริสาถาม

 

“พี่จันทร์ตัดสินใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณอาทิตย์ต้องการ พักนี้เขาก็มากินข้าวที่บ้านบ่อย ๆ คงอยากแสดงให้ผู้ใหญ่เห็นว่าเขากำลังลองคบกับพี่จันทร์อยู่ แต่ไม่ค่อยแกล้งพี่จันทร์เหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ”

 

“แล้วเขาไม่หลงเสน่ห์พี่จันทร์บ้างเหลอรุ้ง” รริสาถาม

 

“ดูเขาเฉย ๆ นะ ฉันดูไม่ออกอ่ะ อีกอย่างก็เพิ่งไม่ถึงเดือนเอง ต้องดูไปสักพักล่ะมั้ง”ทอรุ้งกล่าว

 

“แล้วคุณตะวันล่ะ เป็นไงบ้าง” ปวิตาถามถึงอีกหนึ่งหนุ่ม

 

“ไม่อยากพูดถึงคนกระล่อนอย่างหมอนี่นัก ตั้งแต่โดนฉันจี้ใจดำเมื่อวันที่มาที่บ้านพร้อมคุณอาทิตย์ก็ยังไม่เห็นหน้าเลย”

 

“หรือเขาจะยอมถอยเพราะกลัวปากแกอ่ะ” ปวิตาถาม

 

“เป็นอย่างนั้นก็ดีดิ ฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำลายตอนด่านายนั่น”ทอรุ้งว่า

 

“แต่ที่แน่ ๆ วันนี้แกได้เจอเขาแน่นอน เพราะฉันเป็นคนเอาบัตรเชิญไปเชิญเขาเองเลย” ปวิตาบอก

 

“เจอก็เจอสิ ไม่เห็นจะกลัวเลย” ทอรุ้งพูดอย่างไม่สนใจ

 

“อีกคนล่ะ มีท่าทียังไงบ้าง” รริสาถาม

 

“ใครอ่ะ” ทอรุ้งถามงง ๆ ไม่รู้ว่าเพื่อนหมายถึงใคร

 

“ก็อาจารย์ไง ตั้งแต่เจอพี่จันทร์กับแกโดยบังเอิญคราวก่อนเป็นไงบ้าง” รริสาถาม

 

“พี่เต้ก็โทรหาพี่จันทร์บ่อย ๆ นะ เห็นว่าวันนี้ก็จะมาเป็นกำลังใจให้พี่จันทร์นี่”

 

“โอ้โห วันนี้แล่ำ รถไฟสามขบวนจะมาชนกันในงาน ฉันว่างานนี้สนุกแน่ๆ”

 

ปวิตาคุยกับเพื่อน ๆ แต่สายตาของเธอจ้องมองการซ้อมเดินแบบของจันทิมาบนเวที ท่วงท่าของจันทิมาดูงามสง่ากว่านางแบบคนอื่น ๆ สายตาที่เคยเศร้าหมองในวันนี้เปลี่ยนเป็นสายตาแห่งความมุ่งมั่น ปวิตาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมารดาของเธอจึงได้รับแรงจูงใจในการออกแบบชุดสำคัญของค่ำคืนนี้จากบุคคลิกของจันทิมา

 

          อาทิตย์ตัดสินใจหยิบโทรศัพทติดต่อเพื่อนรักหลังจากตรวจเอกสารงานของเขาเรียบร้อย  เขาอยากทราบว่าในคืนนี้เพื่อนของเขาจะไปงานแฟชั่นที่มีนางแบบกิตติมศักดิ์อย่างจันทิมาร่วมเดินแบบพร้อมกับเขาหรือจะนำรถไปเอง  เขาไม่แน่ใจว่าตะวันยังคิดที่จะทำตามแผนเดิมที่จะจีบจันทิมาต่ออีกหรือไม่เพราะตั้งแต่วันที่กลับจากบ้านวโรธรณ์ ตะวันก็ไม่ได้ไปบ้านนั้นอีกเลย

 

“ไอ้ตะวัน วันนี้แกควงใครไปงานวะ” อาทิตย์ถามเพื่อนทันทีที่ตะวันรับโทรศัพท์

 

“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันก็ไปคนเดียวสิวะ งานนี้คุณจันทร์เดินแบบนะโว้ย ขืนควงใครไปก็คะแนนตกสิ”

 

“นี่แกยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจเหรอวะ”

 

“บ้าสิ ใครจะยอมแพ้ง่าย ๆ วะ งานนี้ฉันไม่ยอมแพ้หรอก”

 

“ก็ฉันไม่เห็นแกไปบ้านจันทร์กับฉันเลยสักวันตั้งแต่ครั้งก่อน”

 

“ขี้เกียจเจอยัยแสบโว้ย รอจังหวะก่อน”ตะวันตอบพร้อมคิดถึงหน้าแสบ ๆ ของทอรุ้ง

 

“อะไรวะ จะจีบพี่แต่ไม่อยากเจอน้อง แล้วจะสำเร็จไหมแก”อาทิตย์ขำ

 

“รักพี่โว้ย แต่ไม่เสียดายน้อง” ตะวันตอบ

 

“เออ เออ ตกลงแกไปคนเดียว แล้วเดี๋ยวเจอกันที่งานเลยละกัน”

 

“เออ เจอกันที่งาน” ตะวันตอบ

 

ครั้งถึงเวลางานทั้งสองหนุ่มก็มาพร้อมกันก่อนที่จะเข้าไปในห้องแสดงแฟชั่นโชว์ ซึ่งก็เรียกสายตาจากบรรดาสาว ๆ ทั้งน้อยใหญ่ในงานให้มองมาที่ทั้งสองหนุ่ม ซึ่งตะวัน ภาณุลักษณ์ งานนี้ถือได้ว่าเป็นดาวเด่น เพราะเป็นทั้งหนุ่มเพล์ยบอยเนื้อหอมแล้วยังเป็นประธานใหญ่เจ้าของสถานที่จัดงานแสดงด้วย

 

“ไอ้รุ้ง คู่ปรับแกมาแล้ว แถมยังหล่อมากซะด้วย”

 

ปวิตากระซิบเพื่อนสาวเมื่อหันไปเห็นชายหนุ่มรูปหล่ออย่างตะวัน  ภาณุลักษณ์ ที่มาในชุดสูทสีดำทันสมัยกับเสื้อเชิ้ตตัวในสีครีมดูเนี้ยมสมกับเป็นชายหนุ่มในฝันของสาว ๆ เพียงแค่ก้าวเข้ามาในงาน สายตาสาว ๆ แทบทุกคู่ต่างจ้องมองชายหนุ่มอย่างเคลิ้มฝันกันทั้งงาน

 

ตะวันเดินเข้ามาพร้อมกับอาทิตย์ อีกหนึ่งหนุ่มหล่อที่อยู่ในความสนใจของสาว ๆ ทั่วฟ้าเมืองกรุง สองหนุ่มเนื้อหอมจึงเป็นที่จับตามองเป็นพิเศษเพราะพวกเขาทั้งคู่ยังคงเป็นหนุ่มโสด สาว ๆ จึงต่างหมายปองจะเป็นเจ้าของหัวใจหนึ่งในสองหนุ่มให้ได้

 

“ฮึ ลากดินเลยแก เท่ห์ตายล่ะ” ทอรุ้งเบ้ปากเอ่ยประชดประชันชายหนุ่มที่ใคร ๆ พากันพูดถึงอย่างตะวัน

 

“ฉันว่าแกอคติกับเขาเกินไปหรือเปล่าวะรุ้ง” รริสามองเพื่อนพลางถามด้วยความหมั่นไส้

 

“อคติ ใครจะชอบคนเจ้าชู้อย่างนายนั่นก็ชอบไป ฉันคนนึงล่ะโคตรเกลียดเลย”

 

“ระวังนะยะ จะเข้าตำรายิ่งเกลียดยิ่งเจอน่ะ” ปวิตาแซวเพื่อน

 

“ไม่มีทางอ่ะไอ้ปอย อย่างทอรุ้งมีแต่ยิ่งเกลียดก็ยิ่งหนีย่ะ” ทอรุ้งกล่าว

 

“ฉันกลัวยิ่งหนีก็ยิ่งไม่พ้นนะซิไอ้รุ้ง ทางที่ดีแกระวังตัวไว้บ้างก็ดี” รริสาเตือนยิ้ม ๆ

 

“แกจะไม่ไปทักพวกเขาหน่อยเหรอรุ้ง” ปวิตาถาม

 

“ไม่ไป ไม่อยากทัก” ทอรุ้งกล่าวพร้อมสะบัดหน้าหนีสายตาที่จ้องมาของตะวัน

 

“แต่เขามองมาทางแกเหมือนกันนะรุ้ง” รริสาถาม

 

“ช่าง ไม่อยากยุ่งกับพวกไม่เจียมตัว” ทอรุ้งกล่าวพร้อมเดินเลี่ยงไปยังซุ้มเครื่องดื่ม

 

“อะไรของมันอ่ะ เดินหนีเราไปเฉยเลย” ปวิตาเกาหัวเบา ๆ กับท่าทางของทอรุ้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น