ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 13 : 4.1 รักหลอกๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    1 เม.ย. 63

แววตาหม่นเศร้าของจันทิมาขณะทอดสายตามองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกไปจนลับสายตา ทำให้ธนภูมิ เริ่มกังวลใจว่าเขาอาจจะกลับมาช้าเกินไป แต่เขาตกลงใจว่ายังไงครั้งนี้เขาจะไม่ยอมถอนตัวจากหญิงสาวง่าย ๆ เหมือนตอนเด็กอีกเด็ดขาด เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาหลายปี เขายังไม่เคยถูกใจใครถึงขนาดอยากคบหาสนิทสนมเหมือนอย่างที่รู้สึกกับเธอเลย

 

“ดูท่าทางเหมือนน้องจันทร์ไม่ค่อยสบายใจเลยนะ มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย” ธนภูมิถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

“เปล่าค่ะ จันทร์ไม่ได้เป็นอะไร พี่เต้ยังสังเกตจันทร์เหมือนเดิมเลยนะคะ” จันทิมาเอ่ยอย่างจดจำพลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้หนุ่มรุ่นพี่

 

“พี่ยังรู้สึกกับจันทร์เหมือนเดิมเสมอ” ธนภูมิยิ้มตอบพร้อมกล่าวเสียงเบาราวกระซิบ

 

ธนภูมิรู้สึกยินดีที่ได้พบหญิงสาวในวันนี้หลังจากที่ไม่ได้พบกันมากว่าแปดปี เธอเป็นผู้หญิงที่เขายังรู้สึกผูกพัน วันนี้จันทิมายังคงความงดงามไม่เปลี่ยนแปลง ยังเป็นน้องจันทร์ที่น่ารักคนเดิม  น้องจันทร์ไม่เคยกล้าบอกกับเขาตรง ๆ ให้เลิกมีความหวังในตัวเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการบอกเขาเพียงแต่เธอกลัวว่าเขาจะเสียใจและผิดหวัง ทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธเขาตรง ๆ เลยสักครั้ง รวมถึงครั้งนี้ด้วย

 

“แหม พี่เต้ขา ห้ามจีบพี่จันทร์ของรุ้งนะ” ทอรุ้งแกล้งกระเซ้าชายหนุ่ม

 

“โอ้ย...น้องรุ้งก็เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” เสียงโอดครวญของอาจารย์หนุ่มเรียกเสียงหัวเราะจากสองสาว

 

“ตอนนี้พี่เต้ ทำอะไรอยู่คะหรือว่าเป็นอาจารย์อย่างที่รุ้งบอก”จันทิมาถามอีกฝ่ายด้วยความสนใจ

 

“พี่เป็นแค่อาจารย์พิเศษให้มหาวิทยาลัยที่รุ้งเรียนเท่านั้นแล่ำ”

 

 “นอกจากเป็นอาจารย์แล้วพี่เต้ทำอะไรคะ” ทอรุ้งถามขึ้นบ้าง

 

“ก็ช่วยงานคุณพ่อบ้างนะ คุณพ่ออยากให้พี่เริ่มงานการเมืองบ้าง”

 

“โอ้โห อย่างนั้นอีกหน่อยรุ้งก็จะมีพี่ชายเป็นรัฐมนตรีแล้ว” ทอรุ้งส่งเสียงตื่นเต้น

 

“ฮึ ฮึ แค่ตำแหน่งเล็ก ๆ ยังไม่ได้เป็นเลยยัยแสบ รัฐมนตรีนี่คงอีกนาน” ธนภูมิยิ้มขันทอรุ้ง

 

“ไม่นานหรอก พี่เต้ซะอย่าง รุ้งว่าไม่ถึงสิบปีหรอก รุ้งต้องมีพี่ชายเป็นรัฐมนตรีแน่”

 

“จ้ะ แต่ขอเปลี่ยนจากพี่ชายเป็นพี่เขยได้ไหม” ธนภูมิรีบรวบรัดเข้าเรื่อง

 

“นั่นแน่ บอกแล้วห้ามจีบพี่จันทร์ พี่เต้แหกกฎ” ทอรุ้งตีแขนชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้

 

“ใจร้าย จันทร์อย่าเชื่อรุ้งให้มากนัก รุ้งหวงจันทร์เกินไป”    ธนภูมิหันไปเอ่ยกับจันทิมา

 

“จันทร์รู้พี่เต้แค่ล้อเล่น อย่างพี่เต้คงมีแต่สาว ๆ สวย ๆ มาห้อมล้อม ไม่สนใจจันทร์หรอก”

 

“ใครว่า พี่พูดจริงต่างหาก คราวนี้พี่จะจีบจันทร์จริง ๆ พี่จะทำให้จันทร์ใจอ่อนให้ได้”

 

“โห รุ้งก็จะกีดกันพี่เต้ให้ได้”

 

“ยัยแสบ จันทร์อายุยี่สิบหกแล้วนะ เธอทำเหมือนจันทร์อายุแค่สิบหกอย่างนั้นแล่ำ”

 

“ก็รุ้งหวงของรุ้งนี่ พี่เต้เปลี่ยนมาจีบรุ้งแทนได้หรือเปล่าล่ะ”ทอรุ้งแกล้งกระเซ้า

 

“ยัยรุ้ง เป็นผู้หญิงนะเราน่ะ มีอย่างที่ไหนเสนอตัวให้ผู้ชายมาจีบฮึ”  จันทิมาหยิกแขนน้องสาว

 

“โห ทำร้ายร่างกาย ก็รุ้งไม่อยากให้พี่เต้จีบพี่จันทร์นิ” ทอรุ้งแกล้งค้อน

 

“แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อหรือเปล่า” ธนภูมิเปลี่ยนเรื่องถามสองสาว

 

“จันทร์จะไปส่งรุ้งที่มหาวิทยาลัยค่ะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้พี่ไม่กวนแล้วล่ะ แต่ไว้พี่จะโทรหาจันทร์บ้างได้หรือเปล่าจ๊ะ”

 

“ได้สิคะนี่เบอร์โทรจันทร์ค่ะพี่เต้ แล้วเจอกันใหม่นะคะ”

 

  ตั้งแต่แยกกับจันทิมาออกมาอาทิตย์ก็หงุดหงิดจนไม่มีใครเข้าหน้าเขาติด เขาอารมณ์เสียจนเลขาสาวขวัญผวาเพราะตั้งแต่เข้าบริษัทมา วันนี้ดวงใจถูกเขาตวาดดุไปหลายครั้งแล้ว ซึ่งปกติเขาไม่เคยแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวใส่ใครแต่วันนี้เขากลับแสดงอารมณ์เดือดใส่เธอซะหญิงสาวคงรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนพอสมควร

 

“คุณดวงใจ ยกเลิกนัดตอนเย็นให้ผมด้วยนะ” อาทิตยสั่งงานเลขาสาวหลังจากไม่สามารถทนนั่งทำงานต่อได้

 

“ค่ะคุณอาทิตย์ คุณอาทิตย์จะเข้ามาอีกไหมคะ”

 

“นี่มันกี่โมงแล้วคุณดูสิ ผมจะเข้ามาอีกทำไม” อาทิตย์ตอบรวน ๆ

 

“ขอโทษค่ะ”

 

ดวงใจรีบเอ่ยพร้อมกับก้มหน้าซีดเผือดของตนหลบสายตาเจ้านายหนุ่มที่เดินเร็ว ๆ จากไปทำให้เธอได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียดหลังนายหนุ่มลับสายตาไปแล้ว ไม่รู้ว่าวันนี้เจ้านายของเธอไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้พาลไปทั่วแบบนี้

 

 

อาทิตย์หยิบโทรศัพทของเขาขึ้นมาต่อสายถึงตะวัน เขาอยากรู้ว่าจันทิมากลับบ้านหรือยัง หรือว่าไปไหนต่อกับชายหนุ่มคนที่ได้เจอกันเมื่อกลางวัน แต่เพราะทิฐิทำให้เขาต้องหาข้ออ้างด้วยการชักชวนเพื่อนรักให้ไปบ้านของเธอด้วยกัน

 

“ไอ้ตะวัน ว่างหรือเปล่าวะ” อาทิตย์ถามทันทีที่ตะวันรับโทรศัพท์

 

“มีอะไรวะ อย่าบอกว่าชวนกินเหล้าอีกน่ะ”ตะวันถาม

 

“เปล่า แค่จะชวนไปบ้านหวานใจของแก”

 

“อะไรนะ ไปหาจันทร์เหรอ ว่างสิเพื่อน” ตะวันตอบอย่างกระตือรือร้นเต็มที่

 

“ตอบไม่คิดเลยนะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันไปรับแกที่โรงแรมละกัน”

 

“เออ รีบมา กำลังคิดถึงจันทร์อยู่ด้วย”

 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น