ล่ารัก (ภาคแรกของเริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก)

ตอนที่ 12 : 3.4 ข้อตกลงระหว่างหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    1 เม.ย. 63

ธนภูมินั่งมองเห็นจันทิมาก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาภายในร้านพร้อมเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่น่าจะเป็นน้องสาวตัวแสบของเธอ ทอรุ้ง ที่เขาจำได้ดีว่าเธอแก่นแค่ไหน 

 

เขาเกือบจะลุกขึ้นไปทักทายสองสาวด้วยความตื่นเต้นถ้าไม่ใช่เพราะเห็นทั้งคู่เดินเข้าไปทักทายชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก่อนและดูสีหน้าของฝ่ายนั้นดูจะไม่ยินดียินร้ายกับการได้พบและพูดคุยกับสองสาวสักเท่าไร

 

จันทิมาในวันนี้สวย เซ็กซี่มากขึ้นกว่าสมัยก่อนจนเขาตะลึง การได้พบหญิงสาวโดยบังเอิญในครั้งนี้ทำให้เขาแน่ใจว่าหัวใจตัวเองยังรักและอยากจะพิชิตใจของเธอให้ได้ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย

 

ธนภูมิลุกขึ้นเดินเข้าไปหาสองสาว

 

“ขอโทษครับ” น้ำเสียงทุ้มของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใหม่ ดึงสายตาสองสาวให้หันมองเพราะเธอนั่งหันหลังให้เขา

 

“จันทิมา  น้องจันทร์จำพี่เต้ได้หรือเปล่าเอ่ย” ชายหนุ่มถามหลังจากกล่าวคำขอโทษผู้ชายอีกคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับสองสาว

 

“ตายจริง สวัสดีค่ะพี่เต้” จันทิมายกมือทำความเคารพรุ่นพี่ก่อนที่จะเอ่ยด้วยความรู้สึกยินดี

 

“ดีใจจังที่ได้เจอจันทร์”

 

ชายหนุ่มยิ้มตาพราวมองสาวสวยตรงหน้าที่ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นว่าเธอสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อน  จันทิมาในอดีตจัดว่าเป็นผู้หญิงที่สวยหาตัวจับยากแต่ก็เป็นความสวยใสแบบวัยรุ่น ต่างจากวันนี้ที่หญิงสาวเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ความสวยใสที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความสวยเย้ายวนจนเขาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่หญิงสาวมีต่อเพศตรงข้าม

 

“จันทร์ก็ดีใจค่ะ พี่เต้นั่งก่อนสิคะ”จันทิมาดึงมือชายหนุ่มให้นั่งด้วย

 

“รบกวนคุณ.....” ชายหนุ่มหันไปมองชายหนุ่มอีกคน

 

“อาทิตย์ครับ อาทิตย์ วงศ์รวี” อาทิตย์แนะนำตัวพร้อมยื่นมือให้ชายหนุ่ม

 

“ผมธนภูมิ  เอกธนภัทรครับ” ทั้งสองจับมือทักทายกัน

 

“พี่เต้คะนี่รุ้งค่ะ น้องสาวจันทร์ พี่เต้จำได้หรือเปล่าเอ่ย”

 

จันทิมาเอียงคอถามธนภูมิ ทำให้อาทิตย์มองอย่างขวาง ๆ เมื่อดูเหมือนจันทิมาจะให้ความสนใจชายหนุ่มที่เข้ามาทักทายเธอมากกว่าการคุยกับเขาเสียแล้ว ยิ่งท่าทางที่ทำราวกับสนิทสนมกันของทั้งคู่ยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้กับอาทิตย์อย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

“ทอรุ้งเหรอเนี่ย ยัยแสบนี่โตไวจริงแฮะ”ธนภูมิ ยีผมทอรุ้งเบา ๆ

 

“แหม อาจารย์คะ รุ้งน่ะยี่สิบแล้วนะคะ ไม่เจออาจารย์แค่ไม่กี่เดือนเอง”ทอรุ้งท้วง

 

“เอ๊ะ รุ้งเรียนกับพี่ด้วยเหรอ ทำไมจำไม่ได้แฮะ”ธนภูมิถาม

 

“เศรษฐศาสตร์ปีหนึ่งไงคะ พี่เต้ไม่ได้สังเกตรุ้งหรอก แต่รุ้งจำพี่เต้ได้”    ทอรุ้งกล่าว

 

“แล้วทำไมไม่ทักไม่บอกพี่จ๊ะ”ธนภูมิถาม

 

“เดี๋ยวเพื่อนหาว่าเป็นเด็กเส้น แล้วก็ขี้เกียจตอบคำถามพี่เต้เรื่องพี่จันทร์ด้วย”

 

“ดูเอาเถอะ น้องสาวจันทร์น่ะไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ยังไม่เลิกกีดกันพี่จีบจันทร์ซะที หวงพี่สาวจริง ๆ เด็กคนนี้”

 

ธนภูมิมองทอรุ้งด้วยสายตาเอ็นดูแกมหมั่นไส้ก่อนจะหันไปทำเสียงอ้อนฟ้องจันทิมาเรียกร้องความเห็นใจจากหญิงสาว

 

อีกหนึ่งหนุ่มที่ถูกลืมชักจะหงุดหงิดที่ทุกคนทำเหมือนไม่เห็นว่ามีเขาอยู่ในสายตา อาทิตย์กัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ

 

“ขอโทษนะครับ ผมต้องขอตัวก่อนพอดีต้องเข้าบริษัทฯ”อาทิตย์กล่าวพลางลุกขึ้น

 

“ค่ะ อย่างนั้นลาเลยนะคะ สวัสดีค่ะ”จันทิมาเอ่ยและทำเป็นไม่สนใจอาทิตย์ที่ดูเหมือนจะหงุดหงิด

 

“สวัสดีค่ะ”ทอรุ้งยกมือไหว้ลาชายหนุ่มเช่นกัน

 

“สวัสดีครับ โอกาสหน้าคงได้เจอกันอีก”ธนภูมิ กล่าวลา

 

“ครับ”

 

อาทิตย์ตอบรับก่อนจะเดินจากคนทั้งสามออกมายังรถของเขาที่จอดอยู่หน้าร้านซึ่งเป็นกระจกใสสามารถมองเข้าไปภายในได้ ทำให้เขาเห็นจันทิมาและธนภูมิยังคุย หัวเราะต่อกระซิกกันไม่จบ ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่ทุกคนทำเหมือนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

 

“บ้าสิ้นดี ทำไมเราต้องโมโหด้วยวะ เราไม่ได้สนใจยัยปีศาจนั่นซะหน่อย ทำไมแค่หล่อนทำเหมือนไม่เห็นเราในสายตาเราต้องหงุดหงิดด้วยวะ”

 

อาทิตย์ตบพวงมาลัยรถด้วยความโมโหตัวเอง สายตาของเขายังคงมองกลับเข้าไปในร้าน ทำให้ได้เห็นจันทิมานั่งจับมือธนภูมิเขย่าไม่ยอมปล่อย  ริมฝีปากของเขาขบเม้มกันจนแน่น ใจของเขาร้อนรนแปลก ๆ จนตัวเขาเองยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

 

“ไอ้อาทิตย์ แกเป็นบ้าอะไร นั่งมองยัยนั่นอยู่ได้”

 

เขาถอนหายใจก่อนจะถอยรถออกจากลานจอดรถกลับไปยังบริษัทวงศ์รวีทั้งที่ความหงุดหงิดกับภาพความสนิทสนมของคนทั้งคู่ยังไม่จางหายไปจากความรู้สึกของเขาเท่าไรนัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น