คุ้งเสน่หา

ตอนที่ 14 : ๕ ขยับเข้ามาอีกนิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

แดดหุบแสงเมื่อใกล้เวลาพระอาทิตย์อัสดง ผ่องแผ้วมารดาของมารศรีเพิ่งกลับจากตลาดด้วยการโดยสารมากับเรือหางยาวติดเครื่องในเวลาที่แสงสีส้มยังกระจายทั่วขอบฟ้ากระทั่งดวงอาทิตย์คล้อยต่ำก่อนจะลับหายไป ทิ้งไว้เพียงแสงรำไรของดวงจันทร์ข้างแรมทำให้ความมืดโรยตัวโอบล้อมท้องทุ่ง อากาศจึงเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อย มารศรีจึงเอ่ยขอตัวกับบิดามารดาเตรียมเข้านอนโดยไม่ลืมเอ่ยชวนจืดตามแผน

“พี่จืด คืนนี้มานอนกับฉันนะ” มารศรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติไม่แสดงท่าทีพิรุธ

“นังเนื้ออ่อนเดี๋ยวเอ็งลากที่นอนหมอนมุ้งมานอนหน้าห้องลูกสาวข้าด้วย ส่วนไอ้แอ๊ะ เอ็งเอามุ้งไปกางนอนตรงแคร่ข้างล่าง อย่าให้ใครแอบหนีลงจากเรือนข้าได้ล่ะ”

“จ้ะลุงศล” แอ๊ะรับคำ

อดีตผู้ใหญ่บ้านปรายหางตามองบุตรสาวราวจะประกาศเตือนว่ารู้เท่าทันขณะออกคำสั่งกับคนสนิทจากนั้นจึงหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของตนขณะที่ไอ้แอ๊ะเมื่อรับคำสั่งนายจ้างก็รีบเดินลงจากเรือน แต่คนฟังอะไรไม่ได้ศัพท์อย่างไอ้แอ๊ะกลับฟังคำสั่งนายจ้างเพี้ยนไปอย่างน่าตบกะโหลก จากนอนที่แคร่ข้างล่างกลับได้ยินว่าเรือนแพข้างบ้าน หนุ่มร่างกลมไว้ผมจุกทรงเดียวกับตุ๊กตาปูนปั้นกุมารทองจึงลากหมอนมุ้งลงไปนอนที่เรือนแพของเพื่อนบ้านที่ปลูกห่างเรือนปั้นหยาของผู้ใหญ่กุศลไม่ไกลเสียฉิบ

สิ้นเสียงขัดกลอนประตูมารศรีรีบคว้าข้อมือคนสนิทของตน ดึงตัวจืดออกห่างประตูในระยะที่หล่อนมั่นใจแล้วว่าเสียงกระซิบของตนจะไม่เล็ดรอดดังออกไปจนคนข้างนอกได้ยิน

“คราวนี้จะทำยังไงกันต่อละพี่จืด พ่อให้ไอ้พี่แอ๊ะลงไปนอนเฝ้าที่แคร่ข้างล่างแบบนี้แล้วเราจะไปทำอะไรได้” มารศรีบ่นกระปอดกระแปด

“อย่าเพิ่งตีตนไปสิจ๊ะน้องศรี รอดูสถานการณ์ไปก่อน พี่เชื่อมั่นว่าพี่ไม้จะหาทางพาเราไปได้แน่ ๆ” จืดเอ่ยอย่างมั่นใจเมื่อได้ยินเสียงเหมือนไม้กระแทกฝาเรือนดังเบา ๆ จึงเหลียวมองไปทางต้นเสียงอย่างตื่นเต้น

“นั่นไง สัญญาณของพี่ไม้”

จืดเปิดยิ้มริมฝีปากกว้าง รีบเดินเข้าหาฝาเรือนที่เจาะเป็นช่องหน้าต่างโดยมีมารศรีเดินตามมาติด ๆ ทั้งคู่ชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง จืดยิ้มกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดพร้อมกับส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายทำตามแผนก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับมารศรีด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

“นั่นไงคะน้องศรี พี่ไม้คนที่จะพาเราสองคนไปดูลิเกกัน”

“แล้วเขาจะหาวิธีพาพวกเราไปได้ยังไงในเมื่อไอ้พี่แอ๊ะมันเฝ้าอยู่ข้างล่างไม่ใช่เหรอพี่จืด” มารศรีชะโงกหน้ามองเบื้องล่างด้วยความกังวล

“เดี๋ยวก็รู้แต่พี่มั่นใจว่าพี่ไม้ต้องหาวิธีได้แน่”

จืดเอ่ยอย่างเชื่อมั่นพร้อมกับรีบชะโงกหน้ามองด้านล่างมองอานนท์ยกไม้ไผ่ที่ต่อเป็นบันไดยาวพาดชิดกำแพงพร้อมกับส่งสัญญาณให้พวกหล่อนไต่ลงไป

“ไปน้องศรีรีบลงไปก่อน ทางนี้พี่จะจัดการเอง”

มารศรีพยักหน้าและค่อย ๆ ปีนออกทางหน้าต่างโดยมีจืดคอยให้ความช่วยเหลือ บุตรสาวกุศลค่อนข้างตื่นเต้นยามไต่ลงไปตามบันไดอย่างช้า ๆ และระมัดระวังกระทั่งได้ยินเสียงร้องเรียกของมารดาดังมาจากด้านบน ความตกใจทำให้หล่อนเหยียบพลาดจนไถลล่วงลงไป

จืดกำลังพะว้าพะวงตกใจเมื่อเห็นมารศรีพลาดตกลงไปนั้น คนที่หล่อนเป็นห่วงกำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่ในอ้อมแขนของอานนท์ ใบหน้าของหล่อนห่างจากใบหน้าของเขาแค่คืบ ความตกใจทำให้หล่อนเผลอกอดเขาแน่นชนิดเนื้อแนบเนื้อจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกล่ำสัน

กลิ่นหอมจาง ๆ กำจายจากตัวหญิงสาวในอ้อมแขนคล้ายมีมนต์สะกดมัดใจของอานนท์แรงกระตุกของก้อนเนื้อใต้อกทำให้เขารู้สึกประหลาด หวั่นไหวเมื่อได้สบตากลมวาวประดับแพขนตางอนของคนในอ้อมแขน ความตระหนกและแววกังวลในดวงตาคู่งามของหล่อนกระตุกเตือนความทรงจำของเขาให้สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดอึมครึมของบรรยากาศรอบกาย

อานนท์ไม่มีวันลืมปลายจมูกโด่งรั้นกับริมฝีปากอิ่มสีกลีบกุหลาบของคนช่างต่อล้อต่อเถียงอย่างหล่อนได้เลย

“ปล่อยฉันได้แล้ว” มารศรีชักสีหน้าช้อนตามองชายหนุ่มดุ ๆ พลางเอ่ยสั่งเสียงขุ่น รีบดันตัวออกห่างแผ่นอกกว้างเมื่อได้สติ


คุ้งเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
มารศรีแม่สาวฝีปากกล้าที่แอบมีใจให้กับวิชาญ พระเอกลิเกรูปหล่อขวัญใจพี่ยกน้องยกทั่วราชอาณาจักร แต่กลับไม่ใยดีในความสวยของหล่อน เมื่อคณะลิเกที่วิชาญเป็นพระเอกเข้าไปเปิดวิกเล่นในเมืองหลวง มารศรีจึงลงทุนหนีพ่อแม่ตามไปดูการแสดงของขวัญใจสุดหล่อ แต่โชคชะตาและพรหมลิขิตชักพาให้หล่อนไปพบเรื่องราววุ่น ๆ คดีฆาตกรรมอำพรางหลังม่านการแสดง การตายของหลานชายเจ้าของคณะลิเกทำให้หล่อนได้พบกับอานนท์ นายตำรวจหุ่นล่ำที่แฝงตัวเข้าอยู่ในบ้านของหล่อนเพื่อตามสืบคดีดังกล่าว เมื่อพระพรหมเล่นกลให้เธอต้องใกล้ชิดกับชายที่ไม่ได้หมายปอง มารศรีจะหวั่นไหวเผลอใจให้นายตำรวจหนุ่มอีท่าไหน ต้องไปติดตาม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น