ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 7 : 2.3 ศัตรูหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now

ลัมเบอร์กินีคันหรูจอดกะทันหันที่หน้าปากซอย ชายหนุ่มร่างสูงล่ำสันลงจากรถ สีหน้าบึ้งตึงพร้อมประตูรถคันงามที่ถูกกระแทกปิดอย่างแรงตามอารมณ์หลังเห็นหนุ่มสาว ซึ่งฝ่ายหญิงควรอยู่ในบ้านไม่ใช่ออกมาอยู่กับผู้ชาย นี่คงหนีออกมาไม่บอกใครจนลูกสาวเขาร้องไห้โทร.ฟ้องกระจองอแงจนเขาต้องเสียมารยาทปฏิเสธบิดาของพิมพ์พจีกลับมาแบบนี้


“มาทำบ้าอะไรของเธอฮะ ถ้าร่านมากจนทนไม่ไหวต้องแอบออกมานัดเจอผู้ชายนอกบ้านของฉันละก็ เธอก็ควรลาออกไปซะ อย่ามาทำตัวเลว ๆ เป็นตัวอย่างไม่ดีให้ลูกฉันเห็น เข้าใจไหม” เสียงทุ้มตวาดลั่นไม่ไว้หน้า ไม่สนใจเลยว่าสถานที่นี้ไม่เหมาะสมที่เขาจะด่าทอให้เธอเสียหาย


คุณพระช่วย!!!


ใบหน้าหวานซีดเผือดเพียงแค่ได้ยินถ้อยคำหยาบคายดังลั่นจากริมฝีปากหนา ใบหน้าถมึงทึงของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัวแต่เธอกำลังตกใจไม่คาดคิดว่าเขาจะกล้าพูดจาหยาบคายแบบนี้กับเธอในที่สาธารณะเหมือนจะประจานกันอย่างที่เขากำลังทำ


“คุณพูดเรื่องอะไร” เสียงหวานสั่นเครือ ดวงตากวาดมองรอบกายด้วยความอาย


“ไป...กลับบ้านพร้อมกับฉันเดี๋ยวนี้” ฝ่ามือใหญ่กระชากเรียวแขนเล็กจนร่างเพรียวปลิวตามลมตามมา


“ปล่อยฉันนะ คุณเป็นบ้าอะไร ฉันแค่จะออกไปซื้อของ”


“ไปซื้อของหรือไปขาย...อะไรกันแน่” สายตาเยาะหยันกวาดมองพร้อมผลักร่างเล็กจนกระแทรกเข้ากับลัมเบอร์กินีสีเงินด้วยความแรง


“คุณมันบ้า ความคิดต่ำถึงได้พูดจาต่ำ ๆ แบบนี้ได้ไม่ละอายปาก” ดวงตาหวานเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด


“ถึงฉันจะความคิดต่ำแต่ก็คงน้อยกว่าพ่อกับพี่ของเธอล่ะมั้งเพราะฉันก็แค่คิดไม่เคยทำเรื่องระยำเหมือนอย่างที่คนในครอบครัวของเธอทำ และเธอเองก็เป็นคนเข้ามาวุ่นวายกับฉันเองนะน้ำริน” ดวงตาคมกร้าวด้วยความขุ่นเคือง


“ใช่ ฉันมันเข้ามาวุ่นวายกับคุณเอง แต่ที่ฉันต้องทำก็แค่อยากจะขอร้องให้คุณยกโทษให้กับคนแก่คนหนึ่งที่พิการและรอคอยอย่างมีความหวังว่าจะได้รับการให้อภัยจากคุณ ฉันต้องทำเพราะคนแก่คนนั้นคือพ่อของฉัน ถ้าคุณเบื่อฉันนักละก็ คุณก็ยอมยกโทษให้พวกเราซะทีสิ ฉันจะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับคุณเสียที” เธอตะโกนโต้ตอบเสียงดัง


“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกน้ำริน ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าฉันจะอภัยให้ครอบครัวของเธอ พวกเธอจะต้องตายไปพร้อมกับความรู้สึกผิดบาป โดยเฉพาะไอ้เกรียงศักดิ์พ่อของเธอ มันต้องตกนรกทั้งเป็นชดใช้กรรมที่ก่อไว้กับพ่อของฉันอย่างสาสม” สองมือใหญ่เอื้อมบีบต้นแขนเรียวจนแดงเป็นผื่นก่อนจะผลักร่างเล็กกระแทรกประตูรถด้วยความหงุดหงิด


“คนใจร้าย พี่เมฆของน้ำหายไปไหน ทำไมต้องโกรธแค้นกันขนาดนี้ด้วย ในเมื่อตอนนี้คุณก็มีทุกอย่างเหนือกว่าพวกเราแล้ว แค่พวกเราย่ำแย่ต้อยต่ำอย่างนี้ยังไม่สะใจคุณอีกอย่างนั้นเหรอ” หยดน้ำที่ไหลลงจากดวงตาเปื้อนแก้มนวลอย่างไม่สามารถหักห้ามได้


“หยุดพูดพล่ามได้แล้ว ขึ้นรถ...ถ้ายังคิดจะทำงานอยู่บ้านของฉันต่อ แต่ถ้าไม่ก็ไสหัวไปให้พ้น แล้วก็อย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีกเด็ดขาด” น้ำเสียงกร้าวตวาดใส่ใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตาอย่างไม่ไยดี


ทำไมถึงชอบขู่ ชอบตวาดน้ำนักนะ พี่เมฆบ้าที่สุด


เธออดคิดน้อยใจไม่ได้มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาจากแก้ม ปากเม้มแน่นด้วยความโกรธที่ถูกเขาต่อว่าอย่าง อยุติธรรม อายเท่าอายกับสายตาหลายคู่ที่มองเธอ แต่เธอกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ความหวังของพ่อและพี่สาวฝากไว้ที่เธอ ขอเพียงแค่เขายกโทษให้ ปลดคำสาปที่ตึงวิษณุพงศ์ไว้ให้จมกับความทุกข์เสียที และเพราะเหตุนี้เธอจึงต้องกล้ำกลืนความโกรธ น้อยใจ เสียใจ และความอายไว้ให้ลึกสุดใจ มือเรียวเอื้อมเปิดประตูลัมเบอร์กินีคันสวยก้าวขึ้นไปนั่งทั้งน้ำตา


“ก็แค่นั้น พวกวิษณุพงศ์อย่างเธอจะทำอะไรได้ดีกว่าก้มหน้ารับกรรมที่ครอบครัวตัวเองก่อไว้ได้อีกล่ะ”

 

ฝ่ามือใหญ่กดแตรรถดังกระชั้น คนงานรีบวิ่งลนลานมาเปิดประตูรับลัมเบอร์กินีสีเงินที่ออกตัวแรงพุ่งปราดมาตามทางลาดขึ้นจอดหน้าเทอร์เรซก่อนจะเหยียบเบรกแรงจนรถยวบไปทั้งคัน ร่างเพรียวกระตุกไปตามแรงโน้มถ่วงที่หากไม่มีสายรัดนิรภัยคาดไว้แล้วล่ะก็ หน้าผากมนคงได้ชนกับกระจกหน้าคอนโซลรถอย่างแน่นอน คนขับก้าวพรวดลงจากรถเดินอ้อมเร็วมาฝั่งผู้โดยสารกระชากประตูรถออกแรงพร้อมกับลากร่างเล็กออกจากรถด้วยอาการกระแทกกระทั้น


“ปล่อยฉันนะคุณเมฆินทร์”


ไม่เพียงไม่ยอมปล่อย เขายังลากตัวเธอเดินเร็ว ๆ ถูลู่ถูกังผ่านเด็กหญิงมนต์มณีที่ยืนมองตาแป๋วอยู่ข้างแม่บ้านตัวอวบที่รีบก้มหน้าหลบตาเจ้านายหนุ่มลนลาน เขาฉุดกระชากลากแขนเธอไม่ปรานีปราสัยกระทั่งถึงห้องทำงานใหญ่ที่ถูกกระชากบานประตูเปิดกว้างและร่างเธอถูกผลักจนเซถลาเข้าไปด้านในตามด้วยตัวเขาที่ก้าวเข้ามาพร้อมดึงบานไม้ปิดแรงเสียงดังปังใหญ่ ใบหน้าเคร่งดวงตาขึงโกรธแดงจัดเหมือนตาปีศาจจับจ้องหน้าเธอด้วยความเกรี้ยวกราด


“ถ้าฉันไม่กลับมาเจอเสียก่อน ป่านนี้คงนัดแนะไปเจอกันถึงไหนต่อไหนแล้วใช่ไหม” เสียงห้าวตวาดก้อง


“คุณอยากพูดอยากคิดกับฉันยังไงมันก็เรื่องของคุณ และฉันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน นี่มันหลังเลิกงานแล้วถ้านับเวลาทำงานกันจริง ๆ ก็แปดชั่วโมงต่อวัน หลังเลิกงานฉันมีสิทธิ์จะไปไหนมาไหนกับใครเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เกี่ยวกับคุณ” เธอเถียงหน้าแดงก่ำ


“ใช่...ถ้าเธอเป็นพนักงานในบริษัทฯไม่ใช่ครูของลูกสาวฉันที่ต้องทำตัวให้ดีเหมาะสมเป็นเยี่ยงอย่างที่ดีต่อลูกศิษย์ เรื่องแค่นี้เธอยังไม่มีสมองจะใช้ทบทวนความเหมาะสมเลยอย่างนั้นเหรอ หรือว่านี่มันเป็นสันดารของพวกวิษณุพงศ์ที่ชอบล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น ไม่แคร์ว่าใครจะรู้สึกยังไง แค่ให้ตัวเองได้อย่างที่ต้องการเท่านั้นเป็นพอ”


“หยุดซะทีจะได้ไหม ฉันรู้ว่าคุณเกลียดพวกเราแค่ไหน แต่วันนี้ฉันก็พร้อมจะกลับมาชดใช้ให้คุณแล้วทั้งที่มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันโดยตรง แล้วคุณจะเอาอะไรกับฉันอีก ฉันจะบอกอะไรให้นะถ้าคุณรู้สึกเจ็บเมื่อตอนที่โดนครอบครัวของฉันย่ำยี ฉันเองก็เจ็บที่ต้องมาชดใช้ทุกอย่างให้คุณด้วยการโดนคุณย่ำยี เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้างได้ไหมเล่า” เธอตวาดเสียงลั่นห้องไม่ยอมแพ้เขาเช่นกัน


“เธอมันแส่หาเรื่องใส่ตัวเองนะธาราริน ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาฉันเอง ได้สิ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าไอ้การอยู่อย่างเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเคยอยู่มันเป็นยังไง”


ฝ่ามือใหญ่เอื้อมบีบต้นแขนเรียวแน่น รอยยิ้มมุมปากเหมือนเสือแสยะแยกเขี้ยวดูน่ากลัวจนใจเธอเต้นแรงร่างเล็กสั่นเทาไปด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าคมเกรี้ยวกราดจู่โจมรวดเร็ว ปากอิ่มถูกตะโบมจูบรุนแรงลงทัณฑ์จนปลายลิ้นของเธอสัมผัสได้ถึงรสเลือดประแล่ม ๆ ที่ซึมแทรกเข้ามา มือใหญ่ช้อนบังคับต้นคอขาวไม่ให้ขยับส่ายบ่ายหน้าหนีได้พ้น แม้มือคู่เล็กจะพยายามทุบตีเท่าที่เธอจะสามารถทำได้แต่กำแพงเลือดเนื้อล่ำสันกลับไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย


ไม่นะ! พี่เมฆจะทำแบบนี้กับน้ำไม่ได้


ไม่ว่าเธอจะกำลังคิดอะไรดูเหมือนเมฆินทร์จะไม่สนใจเมื่อเขาแนบแผ่นอกเบียดชิดหน้าอกอิ่มที่ให้สัมผัสนุ่มหยุ่นโดยไม่ครณาว่าจะทำให้เธอเจ็บหรือไม่ ฝ่ามือใหญ่เอื้อมโอบรัดเอวกลม ออกแรงเพียงนิดร่างเล็กก็ลอยลิ่วชนิดที่เท้าไม่ติดพื้นปลิวติดมือของเขาซึ่งออกก้าวเดินตรงไปที่ห้องนอนไปพร้อมกันอย่างง่ายดายโดยที่ริมฝีปากผะผ่าวยังซอกไซ้ซับความหวานละมุนในโพลงปากสาว เรียวลิ้นชื้นตวัดเกี่ยวรัดปลายลิ้นเล็กที่พยายามเบี่ยงหนีพร้อมกับพยายามเปล่งเสียงอู้อี้ประท้วงลั่น


หัวใจของเธอโลดแรงราวกลองเพลถูกตีรัวกระหน่ำแทบหมดแรงเต้นเลยทีเดียว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #62 25142551 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:08

    ทำไมต้องอยากได้การให้อภัยขนาดนี้ด้วยคะ กับคนประเภทนี้ดูไม่ออกอีกเหรอว่าไม่มีการได้รับการให้อภัยจากคนแบบนี้หรอกค่ะ เสียเวลาเปล่า

    #62
    0
  2. #33 yoyeyin1711 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 04:27
    คือต้องแคร์ขนาดนั้นเลยเหรอ ปัจจุบัน มนุษย์ก้อแค่ ตัวใครตัวมัน อย่างมากกัอไม่ยุ้ง นี้แค่คำว่าอภัย 55555 หัวใจกระดาษ
    #33
    0