ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 50 : 15.3 เพียงเสี้ยวนาที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

“พอดีกูไม่ถือว่ะ บอกตามตรงว่ากูชอบผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมือมึงมาวะ ลีลาที่มึงสอนมาถูกใจกูทุกคนจริง ๆ โดยเฉพาะแม่ของลูกมึง ฮ่าฮ่าฮ่า” ต้นกล้าหัวเราะราวมีเรื่องถูกใจมากมายในขณะที่เมฆินทร์โกรธจนแทบควบคุมอารณ์ไม่อยู่


“มึงพูดอะไร หมายความว่ายังไง...ไอ้ระยำ”


“มึงโง่หรือแกล้งโง่วะ...กูจะบอกให้นะ ว่าผู้หญิงที่มึงเรียกว่าเมียอย่างนังม่านมณีน่ะ กูก็เคยฟันมันมาแล้วโว้ย ฮ่าๆๆ”


“ไอ้บัดซบมึงไม่มีสิทธิ์ให้ร้ายม่านมณี ไอ้ชาติชั่ว”


เมฆินทร์กระแทกด้ามปืนในมือลงบนศีรษะตัวประกันเต็มแรงจนเกิดบาดแผล เลือดไหลอาบใบหน้าของต้นกล้าแต่คนเจ็บกลับไม่มีทีท่าอาการ มีเพียงดวงตาคล้ายคนวิปริตที่วับวาวขึ้น ขณะที่ธารารินยืนตัวสั่นแทบล้มพับเมื่อเห็นเลือดบนใบหน้าของต้นกล้า หางตาเหลือบชำเลืองมองคนของวัฒนาศิลป์ที่เตรียมจะพุ่งตัวเข้าใส่เมฆินทร์


“กูพูดความจริง เมียมึงมันคงไม่เคยเล่าให้ฟังสินะ เสียดายจริง ๆ ว่ะที่กูไม่มีรูปถ่ายยืนยันเป็นหลักฐานให้มึงดูสักรูปสองรูป แต่กูจำไฝฝ้าราคีบนตัวเมียมึงได้แม่นเลยนะโว้ยเพื่อน จะให้กูบรรยายให้ฟังเป็นหลักฐานแทนดีไหมวะ ฮ่าฮ่าฮ่า”


“ไอ้ระยำ ถ้ามึงยังไม่หยุดพล่ามอีกละก็กูจะยิงมึงให้สมองกระจายเลยไอ้ต้นกล้า” เมฆินทร์จ่อปืนเข้ากับขมับเชลยแต่สายตาจ้องบรรดาลูกน้องของต้นกล้าแสดงอาการข่มขู่ สายตาคมจับจ้องมองด้วยความระวังพร้อมกับผลักให้เชลยก้าวเดินโดยมีธารารินเดินตามหลังเขามาติด ๆ


“มึงไม่สังเกตบ้างหรือไงวะไอ้เมฆ ว่าลูกสาวมึงมันหน้าเหมือนกูอย่างกับโขกมาจากพิมพ์เดียวกันขนาดนั้นไอ้โง่”


ต้นกล้ายังพูดเสียงเอื่อยยั่วให้เมฆินทร์เกรี้ยวกราดด้วยความสะใจ แม้ปลายเท้าจะยอมก้าวตามที่เมฆินทร์ผลักแต่หางตาคอยชำเลืองมองหาลู่ทางเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสอยู่ตลอด เรื่องราวของม่านมณีจึงถูกหยิบยกขึ้นมายั่วโมโหให้เมฆินทร์หมดความควบคุมตัวและอาจเป็นโอกาสให้เขาพลิกสถานการได้


“อย่าดึงลูกกูมาพัวพันกับคนอย่างมึงไอ้บัดซบ”


“กูพูดเรื่องจริง ถ้ามึงไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ถ้ามึงลองนึกย้อนกลับไปช่วงที่มึงโหมงานเป็นบ้าเพื่อสร้างฐานะของอาศิรวิษกระทั่งเจอกับนังม่าน มึงมีอะไรกันสักกี่ครั้งแล้วคนอย่างมึงไม่เคยป้องกันเลยหรือไงวะเพื่อน เดือน ๆ หนึ่งมึงกับนังม่านนอนด้วยกันสักกี่หนกันวะเพราะกูจำได้ว่าเมียมึงมานอนอยู่กับกูซะมากกว่าจะนอนรอมึงอยู่ที่บ้านซะอีกนะไอ้เมฆ ฮ่าฮ่าฮ่า”ต้นกล้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง


“กูว่ามึงคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้วใช่ไหมไอ้ต้นกล้าถึงได้ไม่ยอมหยุดเห่ามั่ว ๆ อย่างนี้” เมฆินทร์กัดฟันกรอดด้วยความแค้นแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด


“กูตาย มึงกับนังน้ำรินก็อย่าหวังว่าจะรอดเลยวะไอ้เมฆ” ต้นกล้ากล่าวเสียงไม่อินังขังขอบกับสถานการณ์แม้แต่น้อย


“บอกให้ลูกน้องมึงปล่อยสองคนนั่นเดี๋ยวนี้” เมฆินทร์พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมอารมณ์ไม่ให้เต้นไปกับคำยั่วยุของต้นกล้า


“พวกมึงมีกันแค่ไม่กี่คน ยังไงก็หนีไม่พ้นหรอกโว้ยไอ้เมฆ” ต้นกล้ายังพยายามถ่วงเวลาหาโอกาส


“หนึ่ง...”


“ถ้ามึงฉลาดก็รีบหนีไปคนเดียวจะดีกว่าวะ โอกาสรอดของมึงน่าจะยังมี”


“สอง...”


“มึงนี่ยังโง่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ วะไอ้เมฆ”


“ปัง!/โอ๊ย...” เสียงปืนในมือเมฆินทร์ลั่นถาก ๆ ต้นแขนของตัวประกันพร้อมกับการก้าวถอยหลังของบรรดาลูกน้องต้นกล้ากับเสียงโอดโอยลั่นเพราะความเจ็บ


“คราวนี้มึงจะบอกไอ้พวกเวรนั่นให้ปล่อยตัวประกันได้หรือยังวะไอ้ต้นกล้า หรือจะรอให้ตัวมึงมีรูเพิ่มอีกสักรูสองรูก่อนถึงจะหายโง่” เมฆินทร์แสยะยิ้มกล่าวเสียงหยัน


“แม่งเอ๊ย...ได้ยินแล้วก็ปล่อยพวกมันสิวะไอ้พวกโง่”


ต้นกล้าสบถพร้อมกับตวาดลูกน้องให้ปล่อยตัวประกันเพราะดูเหมือนเมฆินทร์จะบ้าระห่ำได้มากกว่าที่เขาคิดไว้ส่วนพายุรีบรั้งน้ำเพชรที่เพิ่งถูกปล่อยตัวเป็นอิสระพาวิ่งเร็วสมกับชื่อพายุมาสมทบอยู่กับธารารินและเมฆินทร์ที่ยังคงลากคอต้นกล้าเดินร่นมาจนใกล้ถึงประตูทางออก


“พวกคุณรีบออกไปกันก่อน” เมฆินทร์สั่งเมื่อใกล้ถึงทางออก


“ระวังตัวด้วยนะคะพี่เมฆ”


ธารารินกล่าวเสียงสั่น ดวงตาหวาดกลัวช้อนขึ้นมองใบหน้าคมด้วยความเป็นห่วงจนเมฆินทร์ต้องรีบพยักหน้ารับพร้อมกับส่งสายตาแทนคำสั่งให้เธอรีบวิ่งไปกับพายุและน้ำเพชรขณะที่ตัวเขายังคงลากคอต้นกล้าคุมเชิงสมุนของตัวประกันในมือที่ถูกลากคอเดินถอยหลังจนเกือบพ้นกำแพงปูนเขตแดนบ้านวัฒนาศิลป์ กระทั่งเห็นว่าพายุพาสองสาวออกไปสมทบกับก้องภพและขึ้นรออยู่บนรถได้เรียบร้อย ร่างสูงจึงค่อย ๆ ก้าวออกจากเขตแดนศัตรูพร้อมกับยิงปืนในมือข่มขู่ลูกน้องของต้นกล้าให้พากันก้มหมอบหลบคมกระสุนก่อนจะผลักร่างหนาในวงแขนจนถลาล้มลงและหมุนตัวกลับวิ่งสลับกับยิงขู่


“ปัง ปัง!!!


“ตามไปเก็บพวกมันให้ได้” ต้นกล้าตวาดสั่งลูกน้องที่กรูกันไปที่รถพร้อมอาวุธครบมือทันทีที่สิ้นเสียงเจ้านาย


ลัมเบอร์กินีขับตีคู่ไปกับเบนซ์สปอร์ตความเร็วสูงของพายุทิ้งห่างจากฟอร์จูนเนอร์และปิ๊กอัพอีกสองคันที่พยายามตามอย่างสุดฤทธิ์แต่ด้วยความเร็วที่แตกต่างทำให้ฝ่ายหลังทำได้แค่เพียงตามอยู่ห่าง ๆ แบบไม่ติดฝุ่นกับการพยายามสาดกระสุนที่แม้จะไร้ประโยชน์แต่ฝ่ายหลังก็ยังคงกระหน่ำยิงไม่หยุดจนรถความเร็วสูงทั้งสองคันลับสายตา


“บ้าอะไรขึ้นมาฮึธารารินถึงกล้าเข้าไปเสี่ยงกับไอ้ต้นกล้าจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดน่ะฮะ”


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #52 tom247 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 10:52
    ชีวิต-เมฆช่างถุดถุยมีเมียกี่คนก็ต้องเป็นเมีย-กล้าด้วย ยอดคนจริงๆ แถมเลี้ยงลูกอุ้มชูลูกชู้อีก555เกินคน
    #52
    0
  2. #48 Preeya (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:15

    พี่เมฆอย่าดุสิคะ ก็คนห่วงพี่สาวอ่ะก็ต้องยอมไปพี่เราทั้งคน เหมือนพี่เมฆแหละห่วงเมียจะต้องไปช่วยให้ได้ จิงป่ะ

    #48
    0
  3. #47 kittyapplesnow (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 11:26
    แหม่ ห่วงน้องก็บอกมาเหอะ
    #47
    0