ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 48 : 15 เพียงเสี้ยวนาที

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    16 พ.ค. 63


“คุณต้องการอะไรกันแน่ เท่าที่ได้ไปมันยังไม่พออีกหรือไง บ้านของเราคุณก็ขายไปแล้วทั้งที่รู้ว่าพวกเราจะลำบากกันแค่ไหนถ้าไม่มีบ้านซุกหัวนอนกันแบบนั้น” เธอโกรธจนระงับอารมณ์ไม่ให้ต่อว่าเขาไว้ไม่อยู่


“อะไรกันน้ำริน เธอน่าจะดีใจที่ฉันขายบ้านหลังนั้นให้ผู้ชายของเธอไม่ใช่หรือไง แต่อะไรนี่เธอกลับมาโวยวายเหมือนกับว่าฉันขายมันให้ศัตรูของเธออย่างนั้นแหละ” ต้นกล้าแสร้งกล่าวเหมือนไม่เคยรู้เรื่องระหว่างเมฆินทร์และครอบครัวของเธอมาก่อนทั้งที่ธารารินรู้ว่าเขารู้ดีอยู่แก่ใจเลยทีเดียว


“ทุเรศ ฉันรู้ว่าคุณรู้เรื่องทุกอย่างดี อย่ามาทำเป็นแกล้งโง่หน่อยเลยดีกว่า” ธารารินตวาดเสียงกร้าว


“ปากดีนักนะน้ำริน ใช่...ฉันรู้เรื่องที่พ่อเธอโกงพ่อไอ้เมฆินทร์ดีเชียวล่ะเพราะอะไรรู้ไหม”


ต้นกล้าแสยะยิ้มเปลี่ยนใจที่จะนำเธอก้าวขึ้นไปชั้นบนเป็นหมุนกายเดินกลับลงมาหาเธอข้างล่างแทน ดวงตาเจ้าเล่ห์จ้องตาหวานเศร้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสมเพช


“บางทีเธอเองยังรู้ไม่เท่าที่ฉันรู้เลยธาราริน เพราะฉันนี่แหละเป็นคนวางแผนให้พี่สาวกับพ่อของเธอเอง” ต้นกล้าแสยะยิ้มเย้ยหยันให้หญิงสาว


“หมายความว่ายังไง” เธอขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าพร้อมกับขยับปลายเท้าก้าวถอยหลังทีละก้าวโดยอัตโนมัติ


“ก็หมายความว่าพี่สาวเธอมันสำส่อนมีอะไร ๆ กับฉันพร้อม ๆ กับไอ้เมฆินทร์มาตั้งแต่สมัยสาว ๆ นะสิ แล้วพี่สาวเธอมันก็เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวมากพอจะทำให้ไอ้ไก่อ่อนนั่นหลงหัวปักหัวปรำจนฉันกับพ่อของเธอช่วยกันถ่ายเทเงินของพ่อมันมาได้หมดไงล่ะ เป็นไง พี่สาวเธอมันไม่ต่างกับโมรา กากีเลยจริง ๆ ใช่ไหมล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”


ธารารินรู้สึกเจ็บปวดแทนเมฆินทร์จนใจร้าวไปหมดทั้งดวง ทำไมเธอถึงต้องเจ็บขนาดนี้เมื่อได้รับรู้ว่าปิ่นลดาทำอะไรกับผู้ชายคนหนึ่งที่รักเธอจนหมดหัวใจ ทำไมปิ่นลดาถึงกล้าใช้ความรักของเขาทำร้ายและทำลายทุกอย่างได้อย่างเลือดเย็น สมควรแล้วที่เมฆินทร์จะเกลียดพวกเธอ เขาไม่ผิดเลยแม้แต่น้อยที่ไม่ยอมให้อภัยกับการกระทำเลวร้ายที่ครอบครัวของเธอทำไว้


“ทำไมพวกคุณถึงทำเรื่องเลวร้ายได้ขนาดนั้น”


เธอถอยหลังหนีด้วยความรังเกียจทุกคนแม้แต่ตนเองที่กลายเป็นส่วนหนึ่งที่ทำร้ายคนที่เธอรักอย่างเมฆินทร์ แม้เธอจะไม่ได้ตั้งใจแต่เธอก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกับปิ่นลดา และเป็นลูกสาวคนที่ขึ้นชื่อว่าโกงเพื่อน เงินที่โกงมานั้นก็เคยใช้เลี้ยงชีวิตเธอ แล้วเธอจะปฏิเสธได้อย่างไรว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง


“เลวร้ายอย่างนั้นเหรอธาราริน โลกใบนี้มันมีเรื่องอะไรบ้างที่ไม่เลวร้าย คนที่ฉลาดกว่าแข็งแรงกว่าเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ยืนหยัดอยู่บนโลกใบนี้ได้ คนโง่ก็ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาดเป็นธรรมดา เหมือนอย่างวันนี้ไง เธอมันก็เปรียบเหมือนลูกนกปีกอ่อนจะหาญมาต่อกรอะไรกับพญาเหยี่ยวอย่างฉัน แม่น้องเมียที่รัก”


ต้นกล้าส่งยิ้มสมเพชให้ร่างเพรียวที่ก้าวถอยหลังหนีเขาแบบก้าวต่อก้าว ใบหน้างดงามซีดเผือดท่าทางราวนางสมันน้อยระแวงภัยปลุกสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกซ่อนลึกไว้ตัวต้นกล้าให้ตื่นโลดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น คืนนี้เขาพร้อมจะเล่นบทเสือตะครุบเหยื่อกับเธอแล้ว ยิ่งเธอกลัวถอยล่นหนีห่าง เขาก็ยิ่งก้าวย่างเชื่องช้าหยอกล้อเหยื่อสาวเล่นด้วยความสนุกระทึกใจ


“เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกน้ำริน ผู้หญิงของไอ้เมฆินทร์ล้วนเคยผ่านมือของฉันทั้งนั้นและเธอจะต้องเป็นรายต่อไป ฮ่าฮ่าฮ่า”


นาฬิกาดิจิตอลบนคอนโซลหน้ารถบอกเวลาสี่ทุ่มห้าสิบนาที เกือบหนึ่งชั่วโมงมาแล้วที่เขาติดต่อธารารินไม่ได้ถึงจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหนกับใครแต่นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงเธอมากขึ้นไปอีกจนร้อนรุ่มเหมือนมีไฟลามอยู่ในอกทำให้ความเร็วรถที่พุ่งไปข้างหน้าแรงเกินกว่าอัตราที่กฎหมายกำหนดเกือบเท่าตัว


“เฮ๊ยไอ้ห่าเมฆ ไม่ต้องไวขนาดนี้ก็ได้มั้งเพื่อน” ก้องภพที่ถูกเพื่อนลากมาด้วยร้องเตือนเสียงหลง


“ป่านนี้ยัยเด็กดื้อนั่นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้นะไอ้ก้อง” เมฆินทร์ไม่เพียงไม่ผ่อนความเร็วเขายังไม่สนใจฟังคำพูดของเพื่อนได้แต่รู้สึกห่วงใยในตัวหญิงสาวอีกคน


“ท่าทางแกจะเป็นห่วงน้ำรินมากนะไอ้เมฆ แต่ทำไมเวลาเขาอยู่ใกล้ ๆ แกต้องทำเหมือนไม่แคร์แล้วยังแกล้งให้เธอช้ำใจเล่นอีกวะ โรคจิตหรือเปล่าวะแกน่ะ” ก้องภพสั่นศีรษะระอาเพื่อนหนุ่มที่ทำเหมือนจะเป็นจะตายทุกครั้งที่ธารารินหายตัวไปแต่พอได้ตัวหญิงสาวกลับคืนมาก็ทำเหมือนไม่สนใจใยดี กลั่นแกล้งเธอด้วยการดึงพิมพ์พจีมาเกี่ยวข้อง


“พูดมากน่าไอ้ก้อง เอาเวลาว่างคอยต่อโทรศัพท์ติดต่อยัยเด็กดื้อนั่นให้ได้ดีกว่า” เมฆินทร์กล่าวพร้อมกับลดความเร็วเครื่องยนต์เมื่อเริ่มใกล้จุดหมายปลายทาง


“ติดต่อกับผีนะสิ เขาปิดเครื่องแบบนี้ นู่นประตูใหญ่ ๆ ข้างหน้านั่นแหละบ้านไอ้ต้นกล้า” ก้องภพพยักพเยิดบอกเพื่อนเมื่อถึงหน้าบ้านของต้นกล้า


เมฆินทร์ชะลอรถจอดแอบข้างทางเมื่อใกล้ถึงบ้านเป้าหมาย ปืนพกถูกเหน็บไว้ข้างเอวเตรียมพร้อมเผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติ สองหนุ่มค่อย ๆ ลงจากรถด้วยความระมัดระวัง เมฆินทร์หันมาสบตาเพื่อนเมื่อสังเกตเห็นรถคันหรูที่จอดอยู่ก่อนแต่กลับไม่เห็นเจ้าของซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นรถของพายุ


“รถนายพายุแน่ ๆ เลยวะไอ้เมฆ หรือว่าน้ำรินจะไม่ได้ตกอยู่ในอันตราอย่างที่เราคิดวะ ในเมื่อมีนายพายุกับเพื่อนเข้าไปในบ้านนั้นด้วยอย่างนี้” ก้องภพครุ่นคิด


“หรือสองคนนั่นอาจถูกจับขังอยู่ในบ้านนั้นก็ได้นี่หว่า” เมฆินทร์คาดเดาเพราะเขาเคยได้ปะทะคารมกับต้นกล้ามาแล้วครั้งหนึ่ง ท่าทางของหมอนั่นที่มีต่อธารารินทำให้เขารู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัยของหญิงสาว


“แล้วจะเอายังไงกันดีวะ”


“ฉันจะแอบเข้าไปข้างใน ส่วนคอยดูต้นทางเตรียมพร้อมอยู่ตรงนี้ ฉันจะรีบหาทางช่วยพวกนั้นออกมาเอง”


“เฮ้ยได้ยังไงวะ ฉันจะปล่อยให้แกเข้าถ้ำเสือคนเดียวได้ไงวะ” ก้องภพทำหน้ายุ่งยากใจ


“ฉันดูแลตัวเองได้น่า แกรีบจัดการตามที่บอกเถอะ ขืนช้ายัยเด็กดื้อนั่นอาจจะแย่ไปแล้วก็ได้” เมฆินทร์ขมวดคิ้วเพราะความกังวลและเป็นห่วงหญิงสาว


“ไม่ดีหรือไงวะถ้าน้ำรินเป็นอะไรไป แกน่าจะดีใจไม่ใช่เหรอวะก็เธอเป็นลูกสาวน้องสาวศัตรูของแกนี่หว่า” ก้องภพแกล้งรวน


“อย่าพูดมากน่าไอ้ก้อง เรื่องนี้เอาไว้เถียงกันทีหลังดีกว่าวะ ฉันไปล่ะ”


 เมฆินทร์ระบายลมหายใจหนัก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ วิ่งเลาะกำแพงหาทางปีนเข้าไปสังเกตการณ์ด้านในที่คาดว่าน่าจะมียามรักษาความปลอดภัยภายในบ้านอยู่บ้างแต่อาจไม่หนาแน่นมากนัก คงพอมีทางที่เขาจะหลบซ่อนตัวเข้าไปได้กิ่งไม้ใหญ่ใกล้กำแพงปูนถูกใช้แทนบันไดขึ้นไปดูลาดเลา เมฆินทร์โดดลงจากกำแพงทันทีเมื่อเห็นว่าปลอดภัย ทุกอย่างเงียบกริบไร้สรรพเสียงใด ๆ นอกจากเสียงเหล่าแมลงกลางคืนหลากหลายชนิด


 ร่างสูงกำยำค่อย ๆ เคลื่อนตัวอาศัยความมืดยามราตรีกับชุดสีดำสนิทของเขาเป็นเครื่องพลางตัวเล็ดรอดเข้ามาถึงตัวบ้านชั้นในได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนว่าพวกมันคงไม่คิดว่านอกจากพายุและเพื่อนสาวแล้วคืนนี้จะยังมีใครติดตามธารารินมาอีก การรักษาความปลอดภัยจึงหละหลวมทำให้เขาหลุดเข้ามาถึงภายในบ้านได้


“คุณจะทำอะไรฉัน” เสียงหวานแหลมที่เขาจำได้ดีดังขึ้นใกล้บริเวณที่เขาซ่อนตัวอยู่อย่างแน่นอน


“ก็ทำแบบที่ไอ้เมฆินทร์มันทำกับเธอนั่นแหละน้ำริน อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาไปหน่อยเลยน่า ฉันรู้ว่าเธอกับมันคงมีอะไรกันไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องมาทำเป็นไร้เดียงสาไม่เป็นงานหรอกน่า ฉันอาจทำให้เธอติดใจได้เหมือนที่พี่สาวเธอติดใจฉันมากกว่ามันก็ได้นะน้ำริน อย่าเล่นตัวจะดีกว่าถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #44 Preeya (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 12:44

    คุณเมฆมาแล้ว ช่วยน้ำให้ได้นะ

    #44
    0
  2. #24 pim_pom (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 19:08
    โอ้ย!หมอกไหนอีกค่า งงในงง
    #24
    0