ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 47 : 14.3 หญิงร้ายชายโฉด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    15 พ.ค. 63

          เมฆินทร์กัดฟัน หยิบโทรศัพท์โทร.ออกถึงน้ำริน แม้จะไม่เคยบันทึกเบอร์โทร.เธอไว้ในเครื่องแต่เขาจำได้แม่นอย่างที่ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมจึงจำได้อย่างขึ้นใจ สัญญาณการติดต่อปลายสายดังไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานของเธอรับสาย


            “น้ำรินพูดค่ะ”


            “เธออยู่ไหนน้ำริน ดึกป่านนี้เธอยังกล้าทิ้งมนนี่ไว้ตามลำพังทั้งที่ฉันยังไม่กลับบ้านได้ยังไงฮะ” เสียงตวาดเกรี้ยวกราดดังผ่านไปถึงปลายสาย


            “น้ำขอโทษค่ะแต่น้ำมีธุระจำเป็นจริง ๆ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงตื่น ๆ


            “ธุระ ธุระอะไรสำคัญกว่าการดูแลลูกสาวฉันฮะน้ำริน หรือคิดถึงมันมากจนทนรอกันไม่ไหวถึงแล่นออกไปด้วยกันดึก ๆ ดื่น ๆ อย่างนี้ฮะธาราริน” เขากัดฟันกรอดถามเสียงเกรี้ยวกราด


            “คุณพูดเรื่องอะไร” เธอถามกลับเสียงแข็ง


            “อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาน้ำริน เธอออกไปกับไอ้บ้านั่นตั้งแต่หัวค่ำจนดึกป่านนี้แล้วยังไม่เสร็จธุระกันอีกหรือไงฮะ” เสียงทุ้มเยาะหยันดังกลับมาจนธารารินสะอึกกับคำดูถูกของเขา


            “ต่ำ อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะมีความคิดหรือทำเรื่องต่ำช้าได้ง่าย ๆ เหมือนที่คุณทำและคิด แต่ก็อย่างว่าแหละคนอาฆาตไม่เลิกอย่างคุณมันก็คิดได้แค่นี้แหละ ฉันเบื่อที่จะต้องทนง้ออ้อนวอนคุณเต็มทนเหมือนกัน”


เธอกัดฟันตอกกลับไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดพอกัน ทั้งที่เธอกำลังห่วงพี่สาวที่ตกอยู่ในอันตรายแต่ก็ยังอดโมโหคนพาลไร้เหตุผลอย่างเมฆินทร์ไม่ได้ แทนที่จะเป็นห่วงโทร.ตามเธอดี ๆ กลับโทร.มาพูดจาทุเรศ ๆ น่าตบแบบนี้อีก


            “ปากดีนักนะ ถ้าเธอยังดื้อไม่ยอมกลับมาล่ะก็ ฉันจะไปไล่พี่สาวกับพ่อเธอออกจากบ้านตอนนี้เลยทีเดียว” เมฆินทร์กัดฟันกรอด


            “อย่ายุ่งกับพ่อของฉันนะ” เธอขึ้นเสียงดังไปตามสายเมื่อเขาขู่จะไปบ้านวิษณุพงศ์ทั้งที่ปิ่นลดาไม่ได้อยู่ที่นั่นและหากเขาไปพบบิดาของเธอในเวลานี้ เขาต้องทำให้บิดาของเธอช็อกตายแน่ ๆ


            “ไม่อยากให้ฉันทำก็รีบกลับมาซะ” เขากัดฟัน


            “ฉันยังกลับไม่ได้ พี่สาวของฉันถูกนายต้นกล้าจับตัวไป ฉันกับคุณพายุและน้ำเพชรกำลังจะไปช่วยพี่ปิ่น” เธอรีบอธิบายทั้งที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะไม่บอกเขา


            “ว่ายังไงนะ นี่เธอจะบ้าหรือไง เขามันผัวเมียกัน ไอ้การที่ผัวจะอยู่กับเมียมันจะมีอะไรอันตรายฮะ” เขาตวาดเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด


            “ฉันรู้จักผู้ชายคนนั้นดีนะคะ เขาทำร้ายพี่สาวฉันได้จริง ๆ เขาต้องการอะไรจากฉัน ฉันก็ไม่รู้แต่เขาจับตัวพี่สาวของฉันไป และฉันจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายพี่ปิ่นเด็ดขาด พี่ของฉันเจ็บปวดและรับกรรมมามากเกินพอแล้ว”เธอตอบและตัดสายเขาพร้อมกับปิดเครื่องทันทีเมื่อพายุนำรถเข้าจอดหน้าประตูอัลลอยรั้วบ้านของต้นกล้า


            “น้ำริน น้ำริน...โธ่โว้ย ยัยเด็กดื้อ” เมฆินทร์ตวาดใส่ปลายสายที่ถูกตัดด้วยความโกรธและรีบกดโทร.ติดต่อเธออีกครั้งแต่ก็ต้องหงุดหงิดจนแทบจะคว้างโทรศัพท์ในมือทิ้งเมื่อได้ยินข้อความแสดงการปิดเครื่องของปลายสาย


            “เด็กบ้าเอ๊ย ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ฉันจะจับเธอมาหวดให้ก้นลายนั่งไม่ลงเลยทีเดียว” เขาบ่นพึมพำพร้อมกับหมุนตัวเดินออกจากบ้านตรงไปยังลัมเบอร์กินีคันเก่งสตาร์ทเครื่องเคลื่อนออกจากบ้านด้วยความเร็วทันที

 

            บ้านหลังใหญ่ชานเมืองที่สร้างไว้โดดเด่นบนเนื้อที่หลายไร่แม้จะอยู่ห่างไกลชุมชนออกมาไกลพอสมควรแต่ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะไม่เดือดร้อนเพราะต้นกล้ายังคงใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ตามลำพังต่างกับพี่สาวของเธอที่เกือบต้องจบชีวิตเพราะดิ้นรนหนีออกจากที่นี่และเวลานี้พี่สาวของเธอคงกำลังหวาดผวาที่ต้องกลับเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่เต็มใจทั้งที่หนีออกไปได้แล้วครั้งหนึ่งแม้จะต้องแลกกับครึ่งหนึ่งของชีวิตที่หายไปอย่างไม่มีวันทวงคืนก็ตาม


            “เราจะทำยังไงต่อไปดีคะคุณน้ำ” น้ำเพชรถามหลังจากเงียบกันไปนาน


            “คงต้องเรียกคนข้างในค่ะ” เธอตอบพร้อมกับเดินตรงไปหากริ่งประตู


            “คุณน้ำไม่คิดจะแจ้งความก่อนเหรอครับ” พายุแนะนำ


            “เขาเป็นสามีพี่ปิ่นนะคะคุณพายุ แล้วน้ำจะเอาข้อหาอะไรไปแจ้งล่ะคะ”


            “แต่ถึงจะเป็นสามีก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายร่างกายภรรยานะครับ เราอาจแจ้งความข้อนี้ได้” พายุกล่าว


            “ตอนนี้เขาคงไม่ทำร้ายพี่ปิ่นหรอกค่ะ แต่ถ้าน้ำไม่มาเขาต้องเอาตัวพี่ปิ่นไปซ่อนและทำร้ายเธอแน่ ๆ”


ธารารินรู้ดีว่าเรื่องทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่คาดเดา เพราะเธอรู้จักนิสัยหรือจะเรียกว่าสันดารของพี่เขยดีทางที่เธอทำได้จึงมีเพียงทางเดียวคือต้องเสี่ยงเข้าไปพบพี่สาวในบ้านนี้ด้วยตัวเอง มือคู่เล็กจึงเอื้อมกดกริ่งเรียกคนด้านในและเธอก็ไม่ต้องรอนานเมื่อร่างสูงที่ค่อย ๆ ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มแปลก ๆ ประดับริมฝีปากเมื่อเขาเห็นเธอและเพื่อนอีกสองคนที่มาพร้อมกัน


“ว่ายังไงจ๊ะน้องน้ำ พาเพื่อนมาบ้านพี่เขยดึก ๆ แบบนี้ทำไมจ๊ะ”


“พี่ปิ่นอยู่ไหน” เธอไม่เสียเวลาตอบแต่ยิงคำถามใส่เขาทันทีด้วยใบหน้าบึ้งตึง


“ถ้าน้ำอยากเจอปิ่นก็เข้ามาก่อนสิ แต่พี่ไม่อนุญาตให้คนอื่นเข้าบ้านพี่ตอนดึก ๆ หรอกนะ ถ้าน้ำจะมาหาปิ่นก็เข้ามาได้คนเดียว...เท่านั้น”


เขากล่าวย้ำประโยคท่อนสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และนั่นทำให้หนุ่มสาวทั้งสามทำหน้านิ่วไม่ต่างกันก่อนจะเหลือบมองหน้ากันเหมือนจะปรึกษาก่อนที่ธารารินจะผ่อนลมหายใจออกแรงพยักหน้าให้เพื่อนทั้งสองนิดหนึ่งก่อนจะกล่าวกับพี่เขยตัวแสบด้วยเสียงต่ำที่พยายามสะกดความโกรธไว้แล้วอย่างดี


“คุณพายุกับน้ำเพชรจะรอน้ำอยู่หน้าบ้าน และถ้าภายในสิบนาทีน้ำยังไม่ออกมา ตำรวจจะมาถึงที่นี่ทันที” เธอประกาศเสียงดุ


“หึหึ เชิญ” ต้นกล้าหัวเราะแผ่วในลำคอก่อนจะเบี่ยงตัวผายมือเชิญหญิงสาวด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มเจ้าเล่ห์


“ระวังตัวนะคะคุณน้ำ” น้ำเพชรอดเป็นห่วงเพื่อนสาวไม่ได้


ธารารินหันไปยิ้มกับเพื่อนสาว สบตาพายุครู่หนึ่งจึงหมุนตัวหันหลังและเดินตามต้นกล้าเข้าไปในบ้าน โดยไม่เฉลียวใจเลยว่าคนอย่างต้นกล้านั้นเจ้าเล่ห์เพียงไร แค่หันหลังคนของเขาที่ซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่ก็จู่โจมเข้าจับตัวน้ำเพชรกับพายุไว้โดยที่คนทั้งสองไม่คาดคิดจึงไม่ทันระวังว่าต้นกล้าจะกล้าทำเรื่องอุกอาจขนาดนี้


น้ำเพชรพยายามดิ้นขืนตัวแล้วเรียกเพื่อนที่ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้า โดยไม่หันกลับมามอง เธอไม่สามารถส่งเสียงเตือนธารารินเพราะฝ่ามือที่ประกบปิดริมฝีปากเธอไว้แน่น ร่างบางถูกรัดจนดิ้นไม่ได้ยิ่งชายร่างสูงล่ำสันอีกคนรวบปลายเท้าของเธอช่วยกันลากเธอเดินหายไปในความมืดพร้อมกับพายุที่ถูกซ้อมแน่นิ่งไปแล้วเช่นกัน


ธารารินมัวแต่เป็นห่วงพี่สาวจึงเร่งฝีเท้าเดินตามหลังพี่เขยตัวแสบไปด้วยความระมัดระวังและรู้สึกหวาดหวั่นจนใจสั่น ดวงตาเรียวกวาดมองรอบกายด้วยความวิตก ความเงียบภายในบ้านหลังใหญ่ที่ดูเหมือนกับมีเพียงเธอและพี่เขยตัวแสบเท่านั้นในบ้านกว้างหลังนี้ทำให้เธอเริ่มกลัวและระแวง เมื่อต้นกล้าก้าวขึ้นบันไดขั้นแรกเธอจึงหยุดรีรออยู่แค่เพียงโถงทางเดินไม่กล้าก้าวต่อกระทั่งเขาหันกลับมาส่งยิ้มกรุ่มกริ่มเจ้าเล่ห์แปลก ๆ ให้พร้อมเอ่ยเสียงรื่นเริง


“อ้าวหยุดทำไมล่ะน้ำริน ขึ้นมาสิถ้าเธออยากเจอปิ่น พี่สาวของเธอเขาก็กำลังรอเธออยู่บนห้องเหมือนกัน”


“คุณพาพี่ปิ่นมาที่นี่อีกทำไม” เธอรู้สึกใจสั่นแปลก ๆ


“ปัดโธ่น้ำรินที่รัก ปิ่นกับฉันเป็นผัวเมียกัน มันจะแปลกอะไรที่ฉันจะคิดถึงเมียและรับเธอมาอยู่ด้วยกันน่ะ” ต้นกล้าหัวเราะเบา ๆ ประหนึ่งว่าเธอพูดเรื่องตลกก็ไม่ปาน


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #43 kittyapplesnow (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 21:11
    เลวจริงๆเลย แต่ก็เหมาะกันละเนอะ
    #43
    0
  2. #20 pookpook502 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 11:43
    สงสารน้ำรินมากๆ
    #20
    0