ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 39 : 12 รอวันหัวใจคลายรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

เมฆินทร์หงุดหงิดจนไม่สามารถอดทนนั่งรอเลขาฯ สาวของเขาอยู่ในห้องทำงาน คงไม่มีใครอยากจะเชื่อว่า จะได้เห็นผู้บริหารหนุ่มลงมาดักยืนรอเลขาฯ สาวซึ่งเป็นลูกสาวศัตรูอย่างธารารินถึงหน้าบริษัท ดวงตาเข้มเหลือบมองรถยนต์คันหรูของก้องภพแล่นเข้ามาจอดด้านหน้าบริษัท เมฆินทร์ชักสีหน้าอย่างข่มโทสะเมื่อเห็นหญิงสาวหันไปส่งยิ้มให้กับก้องภพและสนทนากันอีกครู่ใหญ่กว่าเธอจะลงจากรถ ก้องภพเลื่อนกระจกข้างลงโบกมือให้เธอก่อนเคลื่อนรถออกไป เธอจึงเดินกลับเข้าบริษัทฯ อย่างไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังยืนรอเธออยู่


“อุ๊ย!


ธารารินอุทานแผ่วเบาด้วยความตกใจหลังข้อมือของเธอถูกเขาคว้ากระชากอย่างแรง กิริยาคุกคามของเมฆินทร์ทำให้พนักงานประชาสัมพันธ์สาวที่แอบสังเกตุอาการผู้บริหารหนุ่มมานับสิบนาที มองทั้งสองอย่างสนใจและแสร้งกลบเกลื่อนเหมือนไม่ใส่ใจ ก้มหน้ามองงานในมือทั้งที่ตั้งใจฟังอย่างสนใจ 


“ปล่อยฉันนะคุณเมฆินทร์ คุณเป็นบ้าอะไรฮะถึงได้ทำแบบนี้น่ะ” เสียงหวานตวาดพร้อมกับสะบัดมือเมื่อถูกดึงเข้ามาอยู่ในลิฟต์ตัวใหญ่ตามลำพังกับผู้บริหารหนุ่มหน้าดุ


เสียงขู่ตวาดแหวด ๆ ราวลูกแมวขู่ฟ่อ ๆ ทำตัวพองกับอาการสะบัดข้อมือแรงต่อต้านไม่เพียงเธอจะสะบัดจะไม่หลุดจากการเกาะกุมแต่กลับทำให้เมฆินทร์ที่เปรียบดังเสือหนุ่มคว้าข้อมืออีกข้างของนางแมวป่ารวบไว้กระชากเข้าหาตัวอย่างแรงและดันแผ่นหลังเนียนเบียดชิดผนังลิฟต์ตรึงร่างบางไว้ ใบหน้าคมบึ้งตึงก้มลงแทบจะแนบชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวรินรดผิวแก้มนวลแดง ดวงตาคมจ้องลึกเกรี้ยวกราด


“ใครเป็นฉันก็คงอยากจะบ้าเหมือนกันนั่นแหละน้ำรินที่ต้องเห็นผู้หญิงของตัวเองออกไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นแถมยังทำท่าอาลัยอาวรณ์กันเหมือนที่เธอทำกับไอ้ก้องเมื่อกี้น่ะ”


เมฆินทร์กัดฟันกรอดกระซิบเสียงต่ำพร้อมเพ่งมองดวงตากลมวาวบนใบหน้าหวานแดงก่ำ ร่างนวลสั่นเทาราวลูกแมวหลงทางของเธอทำให้อารมณ์ของเขาเริ่มเย็นลง เขากำลังจะเป็นบ้าเพราะลูกสาวศัตรู ผู้หญิงที่เขาเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องมือชำระความแค้น คนที่เขาอยากบดขยี้เธอให้สะใจให้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดของคนที่ถูกกระทำเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเหมือนที่ครอบครัวของเธอทำไว้กับเขา ธารารินเป็นเพียงแค่ดอกไม้สีสวยไร้ค่าที่เขาเด็ดมาเชยชมเพื่อลบเลือนรอยแค้นในใจและพร้อมจะโยนทิ้งไปเมื่อสาแก่ใจแล้ว แต่ทำไม...แค่เพียงเห็นเธอส่งยิ้มแย้มเยือนทำเหมือนเห็นผู้ชายอื่นดีกว่าเขาเท่านั้น หัวใจของเขามันกลับเต้นแรงจนปวดหนึบร่ำร้องให้ร่างกายภายใต้การควบคุมของหัวใจโลดแล่นทนไม่ได้ต้องคว้าร่างละมุนหอมกรุ่นของเธอไว้แนบอกตลอดเวลา ถึงอยากจะสลัดเธอทิ้งอย่างไรก็ทำไม่ได้สักที


“คุณมันพาลไร้เหตุผลสิ้นดี ฉันไม่เคยคิดอะไรกับพี่ก้องแล้วฉันจะทำท่าอาวรณ์เขาทำไมไม่ทราบ”


“ไม่คิดอะไรกับมันก็ดีแล้วเพราะเธอเป็นผู้หญิงของฉัน ถึงต่อไปฉันจะสลัดเธอทิ้งก็ตาม ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่คู่ควรกับไอ้ก้องเพราะฉะนั้นอยู่ให้ห่างจากมันไว้ เข้าใจไหม”


เสียงตวาดถามเกรี้ยวกราดพร้อมกับริมฝีปากที่ฉกวูบลงสัมผัสริมฝีปากอิ่มรุนแรงเหมือนตั้งใจลงโทษที่เธอมีท่าทางอาวรณ์ก้องภพตำตาตำใจเขาแบบเมื่อสักครู่ ธารารินเบือนหน้าหนีริมฝีปากร้อนที่ตั้งอกตั้งใจสูบลมหายใจของเธอไม่หยุดยั้ง ไม่เปิดโอกาสให้เธอตั้งตัวเมื่อมือหนายกขึ้นสัมผัสรั้งใบหน้านวลไว้ไม่ให้ส่ายหนีจูบรุ่มร้อนเรียกร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเขา ร่างบางพยายามขยับดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งเท่าไรก็ดูเหมือนจะหนีไม่พ้นเพราะเขายิ่งออกแรงรัดเธอไว้แนบอกแน่นขึ้นจนเธอเหนื่อยหมดแรงขัดขืนต้องยอมยืนนิ่งให้เขาดื่มดำเคล้าคลึงริมฝีปากลงบนกลีบปากอ่อนนุ่มของตนเองตามแต่เขาต้องการกระทั่งคนไม่ชำนาญเชี่ยวชาญการจูบมาราธอนอย่างเธอเริ่มตัวอ่อนไร้แรงต้องโอบมือไว้รอบลำคอแข็งแรงเพื่อประคองตัวไว้ไม่ให้ล่วงลงไปกองอยู่บนพื้นลิฟต์ที่ขยับช้า ๆ ขึ้นมาจอดนิ่งหยุดอยู่ชั้นบนสุดพร้อมเสียงเตือนแสดงให้ผู้โดยสารทราบว่าถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว เขาถึงยอมปล่อยริมฝีปากเธออย่างเชื่องช้า


“จำไว้ธาราริน เธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น”เมฆินทร์กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิ่ม ฟันคมกัดเบาหยอกล้อกลีบปากนุ่มก่อนจะอดไม่ได้ที่จะจูบเร่าร้อนลงบนเรียวปากหวานอีกครั้งอย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่ น่าแปลกที่ความรุ่มร้อนเมื่อต้องรอคอยเธอจนอารมณ์ขุ่นมัวไร้เหตุผลที่เปลี่ยนเป็นความพาลโมโหเกรี้ยวกราดใส่ร่างบางนี้อันตรธานหายไปไหนหมดในจูบเดียว จูบที่เร่าร้อนแผดเผาอารมณ์รุนแรงของเขาให้สลายไปเหลือไว้เพียงความหวานละมุนจากการได้สัมผัสธาราริน


“คุณกำลังทำเหมือนหึงหวงฉันอยู่นะคะคุณเมฆินทร์” เสียงหวานกระซิบเบาสบตาคมค้นคว้า


“ฉันยอมรับน้ำรินว่ากำลังหวงเธอ เพราะเธอคือสมบัติของฉัน เธอคือผู้หญิงของฉัน ตราบใดที่ฉันยังไม่สลัดเธอทิ้งละก็ เธอไม่มีสิทธิ์ไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น เข้าใจไหมน้ำริน ส่วนเรื่องหึงน่ะ...เธอสำคัญตัวผิดไปแล้ว น้ำหน้าอย่างเธอไม่มีวันทำให้ฉันรักได้หรอก แล้วจะให้ฉันหึงเธอเรื่องอะไรธาราริน” คำพูดท้ายประโยคแสดงความเย้ยหยันให้หญิงสาวต้องเม้มริมฝีปากแน่นมองตามแผ่นหลังตั้งตรงของผู้บริหารหนุ่มที่ก้าวยาวออกจากลิฟต์นำหน้าเธอไปด้วยความขุ่นเคือง


“จำไว้เลยนะคนบ้า อย่าพลาดมาหลงรักคนอย่างฉันเข้าสักวันก็แล้วกัน ถึงวันนั้นแม่จะเอาคืนให้แสบเลยทีเดียว” หากเมฆินทร์ได้ยินเสียงบ่นพึมพำกับใบหน้างอง้ำของเธอคงจะหันมาหัวเราะร่วนเลยทีเดียวกับถ้อยคำอาฆาตจากริมฝีปากอิ่มแสนหวาน


 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #68 25142551 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:13

    น้ำเธอเป็นคนมีมานะดีนะคะ มาขนาดนี้ยังหวังว่าเขาจะมารักอีกเหรอ เฮ้อ

    #68
    0
  2. #39 Preeya (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 11:14

    ถึงตอนนั้นเอาคืนให้หนักเลยนะน้ำริน

    #39
    0