ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 38 : 11.3 เก็บซ่อนความรักไว้ไม่ไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    11 พ.ค. 63

เมฆินทร์เหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังที่บอกเวลาเกือบบ่ายโมงแต่ไม่มีวี่แววว่าเพื่อนจะพาเลขาฯ สาวกลับมาส่ง ทั้งที่เขาพาพิมพ์พจีออกไปรับประทานอาหารข้างนอกหลังก้องภพกับธารารินยังกลับก่อน ทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดกับการถูกพิมพ์พจีแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าทำให้รู้สึกอึดอัดจนโมโหจึงเอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมาไม่ปกปิดอารมณ์


“ผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่าพิมพ์ ผมจะทำงาน”


“เมฆหงุดหงิดเรื่องอะไรคะ หรือว่าเพราะแม่เลขาฯ คนใหม่ยังไม่กลับสักทีเลยทำให้เมฆอารมณ์เสียกันแน่” ใบหน้าสวยเริ่มบูดบึ้ง


“อย่าล้ำเส้นที่ผมกำหนดให้คุณดีกว่าพิมพ์ ถึงเราจะคบกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้คุณก้าวก่ายเรื่องของผมได้ทุกเรื่องหรอกนะ” น้ำเสียงเคร่งกับใบหน้ากร้าวกระด้างของเขาทำให้หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความขัดใจ


“เมฆคบกับพิมพ์ทำไม...” เธอตัดสินใจถามหาความจริง


“คุณคิดว่ายังไงล่ะ” ไม่เพียงไม่ตอบแต่เขากลับยกยิ้มมุมปากเหมือนไม่แคร์กับคำตอบที่เธออยากรู้


“เมฆไม่แคร์พิมพ์เลย ที่เมฆคบกับพิมพ์ก็เพราะจะใช้พิมพ์เป็นเครื่องมือทำร้ายธารารินใช่ไหม”


เธอเดาจากการที่เขาซื้อบ้านวิษณุพงศ์จากต้นกล้าและท่าทางของคนทั้งคู่ที่แสดงต่อกันได้ไม่ยากนัก แม้เธอจะชอบเมฆินทร์แค่ไหนแต่เธอก็ไม่ใช่โง่จนไม่สังเกตว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ และการที่เขาเปลี่ยนแปลงท่าทีที่แสดงกับเธอต่อหน้าและลับหลังธารารินแตกต่างกันทำให้เธอเดาเรื่องราวทุกอย่างได้ง่ายดาย มันทำให้เธอรู้สึกแค้นใจจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้จริง ๆ


“รู้อย่างนั้นแล้วคุณยังอยากจะคบกับผมอยู่อีกหรือเปล่าล่ะพิมพ์” เขายกคิ้วถามเธออย่างไม่แคร์


“นี่เมฆแค่ใช้พิมพ์เป็นเครื่องมือจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ เมฆไม่เคยแคร์พิมพ์เลยใช่ไหม” เธอผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วราวมีของแหลมทิ่มแทงให้ต้องสะดุ้งจนนั่งไม่ติด ดวงตาเกรี้ยวกราดผิดจากช่วงเช้าที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง


“ไม่เอาน่าพิมพ์ คุณรักผมไม่ใช่เหรอ กับแค่การช่วยคนที่คุณรักแก้แค้นแค่นี้ คุณจะโวยวายไปทำไมกันพิมพ์” เมฆินทร์มองหญิงสาวอย่างเฉยเมย


“พิมพ์ช่วยคุณได้ทุกอย่างค่ะเมฆ แต่พิมพ์อยากรู้ว่าคุณจะทำยังไงกับพิมพ์ต่อหลังจากแก้แค้นแม่นั่นสมใจคุณแล้ว และต้องทำยังไงคุณถึงจะหายแค้น” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจ้องตาคมนิ่งพยายามทำใจกับเรื่องราวที่ได้ยินพร้อมกับเก็บถ้อยคำของเขามาพิจารณาความเป็นไปได้ว่าเขาจะรักเธอได้ในอนาคตต่อไปด้วย


“ความแค้นของผมกับพวกวิษณุพงศ์มันไม่จบง่าย ๆ แน่นอนส่วนเรื่องระหว่างเรา ผมคงตอบคุณไม่ได้ว่าอนาคตข้างหน้าของเราจะเป็นยังไง แต่ถ้าคุณไม่พร้อมที่จะลองเสี่ยงกับความรักครั้งนี้ล่ะก็ ผมก็ไม่ว่าถ้าคุณจะลืมมันซะและเรื่องของเราก็จบ ทุกอย่างจะกลับไปเหมือนเดิมที่ผ่าน ๆ มา”


“คุณรักแม่นั่นหรือเปล่าเมฆ” เธอเม้มริมฝีปากจ้องดวงตาคมหาพิรุธในดวงตา


คิ้วเข้มยกเฉียง ดวงตาคมทอดมองใบหน้าหญิงสาวเจ้าของคำถามเรียบเฉยไร้คำตอบหลุดจากริมฝีปากหนาแต่เสียงสะท้อนที่ดังก้องอยู่ในความคำนึงของเขาจนอื้ออึงทั้งคำถามคำตอบมันช่างกระทบใจแข็งกร้าวของเขาให้สะเทือนได้มากมาย คำถามที่เขาเองยังไม่เคยกล้าตั้งถามกับตัวเองเพราะกลัวกับคำตอบสองฝ่ายที่ขัดแย้งกันจนเขาสับสนอลหม่านตอบตัวเองก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำไป


“คุณตอบพิมพ์สิ ว่าคุณรักแม่นั่นหรือเปล่า” พิมพ์พจีถามย้ำด้วยความแค้นใจ


“ผมไม่เคยคิดจะรักศัตรู” เมฆินทร์ตอบตามที่คิด


“ถ้าอย่างนั้นคุณสัญญากับพิมพ์ได้ไหมคะว่าจะไม่เลือกมัน ไม่รักศัตรูของคุณมากกว่าพิมพ์”


“ไร้สาระน่าพิมพ์ ผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่า ผมจะได้ทำงานซะที” เขาถอนหายใจไม่ตอบรับคำสัญญาใด ๆ ของหญิงสาวทั้งสิ้น


“ทำไมคะ ที่คุณไม่กล้าสัญญากับพิมพ์เพราะคุณเองก็ไม่มั่นใจใช่ไหมคะว่าจะไม่รักมัน” เสียงเริ่มสั่นเพราะความแค้นใจปนไปกับความผิดหวัง


“แล้วแต่คุณจะคิดก็แล้วกันพิมพ์ บางทีผมคงคิดผิดไปที่เลือกโทร.หาคุณเมื่อเช้าเพราะดูเหมือนเราจะไปกันไม่รอดตั้งแต่วันแรกที่ตัดสินใจคบกันเลยทีเดียวพิมพ์พจี” เขาตอบเสียงขรึมใบหน้าคมไร้ความรู้สึก


“คุณเป็นผู้ชายที่ใจร้ายที่สุดรู้ไหมคะเมฆ”


เสียงประตูปิดดังปังใหญ่พร้อมกับการจากไปของหญิงสาวที่สะบัดหน้าหมุนตัวเดินหนีไปหลังจากทิ้งคำพูดแสดงความเจ็บช้ำกับถ้อยคำของเมฆินทร์ทิ้งให้ชายหนุ่มได้แต่ผ่อนลมหายใจออกพร้อมเหลือบตามองนาฬิกาแขวนฝาผนังอีกครั้งก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงต่อถึงเพื่อนรัก


“แกอยู่ไหนวะไอ้ก้อง นี่มันบ่ายโมงกว่าแล้วทำไมแกยังไม่พาเลขาฯ ฉันมาส่งอีกวะ” เมฆินทร์ถามด้วยความหงุดหงิดทันทีที่ปลายสายรับ


“ฉันก็กำลังพาน้ำไปส่งอยู่นี่แหละวะเพื่อน แค่นี้ก่อนนะโว้ย ฉันกำลังขับรถอยู่เดี๋ยวตำรวจจับข้อหาโทร.แล้วยังเสือกขับโว้ย”


ก้องภพตอบเพื่อนแต่สายตาเหลือบมองสีหน้าปนเศร้าของคนข้างกายพลางถอนใจหนักๆ แล้วตัดสายทิ้งอย่างนึกเอือมระอากับความทิฐิของเมฆินทร์ที่กำลังหึงหวงธารารินแต่กลับปากแข็ง ทำเป็นวางมาดโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังจะทำเพชรเม็ดงามเม็ดนี้หลุดมือ และอาจจะไม่มีวันได้กลับคืนมาครอบครองอีก


 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #38 Preeya (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 03:00

    สักเมื่อถึงเวลา สักวันน้ำตาก็คงจะหมดไป

    ถึงตอนนั้นจะมาง้อขอคืนดีมันจะไม่ทันนะพี่เมฆ

    #38
    0