ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 37 : 11.2 เก็บซ่อนความรักไว้ไม่ไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,744
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

เมฆินทร์ย่นคิ้วมองธารารินคว้าต้นแขนก้องภพพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ดวงตาที่มองเขาเฉยชาและไร้ความรู้สึกสั่นคลอนความรู้สึกของเขาอย่างแรง ความรู้สึกคล้ายกำลังจะสูญเสียเธอไปโจมตีหัวใจด้านชาให้เกิดความรู้สึกหน่วงๆ ประหลาด ใจหนึ่งอยากรั้งเธอไว้ แต่อีกใจยังดื้อดึงแสร้งทำเมินเฉยราวไม่สนใจ อคติส่งเสียงพร่ำเตือนว่าเธอเป็นสายเลือดของศัตรู ความเป็นวิษณุพงศ์ของเธอทำให้เขาสามารถปกปิดความรู้สึกไว้ภายใต้ใบหน้าเย็นชามองเธอเดินไปกับก้องภพเหมือนไม่รู้สึกใดๆ


ก้องภพถอนหายใจแรงด้วยความเห็นใจหญิงสาวที่เดินเหม่อเหมือนคนไร้หัวใจหลังออกมาจากคอบบร้า พร็อพเพอร์ตี้ กรุ๊ป เขาเปิดประตูรถให้เธอก้าวเข้าไปนั่งนิ่งกระทั่งเคลื่อนรถออกมาช้า ๆ ทุกอย่างก็ยังเงียบงันไร้สำเนียงเสียงหวานอย่างที่ควรเป็น เขาอดคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมานานจนเกือบจำไม่ได้อีกครั้ง


เมฆินทร์เป็นเพื่อนกับก้องภพมานาน ก่อนปิ่นลดาจะเข้ามาในชีวิตเมฆินทร์เสียด้วยซ้ำ เขาจำได้ว่าทั้งสองคบหาดูใจกันในฐานะคนรักและถึงกับหมั้นหมาย มีโครงการจะแต่งงานกัน เขารู้จักปิ่นลดากับครอบครัวของเธอรวมถึงเด็กหญิงธาราริน หนึ่งในสมาชิกวิษณุพงษ์ที่เขาเอ็นดูกระทั่งปิ่นลดากับเมฆินทร์เลิกรากันไป เขาก็เลิกติดต่อกับทุกคนในครอบครัวเธอด้วยเช่นกัน กระทั่งห้าปีที่แล้ว บริษัทคอบบร้า พร็อพเพอร์ตี้ กรุ๊ปของเมฆินทร์กำลังประสบปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างแรงและต่อเนื่องตามกระแสเศรษฐกิจโลกที่ตกต่ำ ธารารินกลับเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเมฆินทร์อีกครั้ง โดยที่เพื่อนของเขาไม่เคยรับรู้


“ถ้าคุณน้ำยอมให้ผมเปิดเผยเรื่องทุกอย่างที่ผ่านมา บางทีไอ้เมฆอาจจะ...” เขายังพูดไม่จบเธอก็รีบห้ามทันที


“อย่าค่ะ! ถ้าพี่เมฆรู้เรื่องนั้น ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมยกโทษให้พวกเรา แต่คงจะยิ่งเกลียดน้ำมากขึ้น น้ำรู้จักพี่เมฆดี” เธอห้ามก้องภพอย่างคนที่รู้จักนิสัยเมฆินทร์เป็นอย่างดี


“เฮ้อ...ไอ้เพื่อนผมคนนี้มันเป็นพวกรักแรงเกลียดแรงซะด้วยสิ ผมก็ไม่แน่ใจว่าถ้ามันรู้แล้วจะเป็นยังไงเหมือนกัน และนั่นแหละทำให้ผมไม่กล้าบอกมันสักที” ก้องภพส่ายศีรษะแรงด้วยความหนักใจ


“ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของน้ำเถอะค่ะ น้ำอยากให้พี่เมฆให้อภัยครอบครัวของน้ำ เพราะเห็นถึงความตั้งใจในการวิงวอนขอโทษจากใจน้ำมากกว่า” เธอกล่าวเสียงเบาอย่างสำนึกผิดแทนบิดาและพี่สาว


“แต่ถ้ามันไม่เห็นและรู้สึกถึงความตั้งใจของคุณน้ำล่ะ แล้วไหนมันยังจะทำร้ายจิตใจน้ำขนาดยอมคบกับพิมพ์เพื่อเหยียบย่ำจิตใจคุณอีกล่ะ น้ำริน” ก้องภพขมวดคิ้วเหลือบมองใบหน้าเศร้าของหญิงสาว


“บางทีเขาอาจรักคุณพิมพ์จริงๆ ก็ได้ค่ะ” รอยยิ้มเยาะตนเองปรากฏมุมริมฝีปากอิ่มด้วยความเศร้าใจ


“ไหนว่ารู้จักนิสัยมันดีไงล่ะน้ำริน คนอย่างไอ้เมฆน่ะเหรอจะรักผู้หญิงอย่างนั้น” ก้องภพกล่าวเยาะหยัน


“เราอย่าพูดถึงเรื่องของพวกเขาเลยนะคะคุณก้อง เพราะน้ำเองก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะเลิกพยายามทำให้พี่เมฆเปลี่ยนใจยอมให้อภัยวิษณุพงศ์แล้วเหมือนกัน” เธอตัดสินใจบอกความตั้งใจกับก้องภพ


“หมายความว่ายังไง...”


“คุณก้องทราบใช่ไหมคะว่าพี่เมฆเธอซื้อบ้านของน้ำจากนายต้นกล้าสามีพี่ปิ่นแล้ว” เธอหันมาจ้องหน้าก้องภพนิ่ง


“ใช่ครับ ผมรู้และไม่เห็นด้วยเลยกับเรื่องที่มันทำเลย” ก้องภพถอนหายใจแรง


“แต่น้ำเข้าใจค่ะว่าที่เขาทำอย่างนั้นเพราะจะใช้บ้านวิษณุพงศ์บีบบังคับให้น้ำยอมทำทุกอย่างตามแต่เขาจะบัญชา เขาคงคิดว่าน้ำต้องยอมเป็นทาสอารมณ์ของเขาถ้าไม่อยากให้พ่อกับพี่ปิ่นต้องเดือดร้อน” ใบหน้าสวยเย้ยหยันตัวเองที่ดูจะอับจนหนทางในสายตาของเมฆินทร์เสียเหลือเกิน


“แล้วน้ำจะทำยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ” ก้องภพถามด้วยความสงสาร


“น้ำคงไม่ทนอยู่คนไร้หัวใจอย่างพี่เมฆนานนักหรอกค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาก้องภพจริงจัง


“หมายความว่า...”


“บางทีพวกเราคงต้องยอมแพ้พี่เมฆแล้วจริง ๆ ค่ะ น้ำจะคุยกับพี่ปิ่นกับคุณพ่อ เราคงต้องยอมรับความจริงสักทีว่าไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน คุณเมฆินทร์คงไม่มีวันให้อภัยพวกเราได้ เราต้องหยุดและจบเรื่องราวทุกอย่างลงซะที น้ำจะพากพวกเราย้ายออกจากวิษณุพงศ์ค่ะคุณก้อง” ธารารินอธิบายจริงจัง


“ย้ายแล้วคุณจะพาทุกคนไปอยู่ที่ไหนล่ะครับน้ำริน”


“น้ำคงไม่สิ้นไร้ไม้ตรอกนักหรอกค่ะ อย่างน้อยน้ำก็พอมองเห็นทางเดินที่ไม่มืดนัก แม้จะขรุขระบ้างแต่น้ำเชื่อว่าน้ำสามารถพาทุกคนฝ่ามันไปได้อย่างแน่นอนค่ะ” เธอถอนหายใจเบา ๆ


“ให้ผมช่วยคุณนะน้ำริน”


“อย่าเลยค่ะ น้ำไม่อยากรบกวนคุณก้องเท่าที่ผ่านมาน้ำก็รบกวนคุณมามากเกินไปแล้ว” เธอพึมพำเบา ๆ


“คุณน้ำเป็นน้องสาวผมและถ้าคุณยินดีรับผมเป็นพี่ชายคนหนึ่งล่ะก็ อย่าเกรงใจพี่อีกเลยนะคุณน้ำ คิดว่าพี่เป็นพี่ของคุณได้ไหม”


“ขอบพระคุณมากค่ะพี่ก้อง น้ำจะไม่มีวันลืมเลยว่าพี่ชายคนนี้รักและเมตตาน้ำมากแค่ไหน” เธอยิ้มอย่างซาบซึ้งในน้ำใจของชายหนุ่ม


“เพราะน้ำเป็นน้ำที่สะอาดบริสุทธิ์ ความดีของน้ำชนะใจทุกคนได้เสมอ” ก้องภพยิ้มตอบ


“ไม่จริงหรอกค่ะพี่ก้อง อย่างน้อยน้ำรินคนนี้ก็ไม่สามารถเอาชนะใจพี่เมฆได้” เธอยิ้มเศร้า


“แต่พี่เชื่อว่าไอ้เมฆมันแพ้น้ำแล้วต่างหาก แต่คนอย่างมันปากแข็งเกินกว่าจะยอมรับออกมาตรง ๆ  ว่าแพ้ใจน้ำริน ลูกสาวและน้องสาวศัตรูของมันเองแล้ว” ก้องภพถอนหายใจแรง

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #67 25142551 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 14:07

    โอ๊ยดีใจด้วยนะน้ำที่คิดได้ คุยกับพ่อและพี่เถอะว่าน้ำไม่สามารถทำได้อย่างที่พวกเขาต้องการ มีแต่รอความตายเท่านั้น

    #67
    0