ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 35 : 10.3 รักคงยังไม่พอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

“สนุกกันมากใช่ไหมที่ได้นินทาเจ้านายน่ะ คอยดูนะฉันจะให้เมฆจัดการพวกเธอ แล้วถ้าไม่รู้ว่าเรื่องจริงเป็นยังไงล่ะก็ อย่าริอาจเอาเรื่องมั่ว ๆ มานินทากันให้มันสนุกปากมากนัก เพราะคนอย่างเมฆไม่ตาต่ำมองนังนั่นหรอก ฉันต่างหากที่เป็นตัวจริงของเขา ถ้าไม่อยากหมดอนาคตล่ะก็ อย่าบังอาจนินทาฉันอีก ถ้าฉันได้ยินอีกครั้งล่ะก็ พวกเธอต้องระเห็จออกไปหางานใหม่ทำกันแน่นอน จำไว้” พิมพ์พจีเอ็ดเสียงลั่นก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกับที่เมฆินทร์ขึ้นไปก่อนหน้าด้วยความไม่พอใจ


พิมพ์พจีโวยวายพนักงานสาว ๆ ที่จับกลุ่มนินทาเจ้านายขณะที่ในห้องทำงานของเมฆินทร์ ธารารินวุ่นวายกับการหาเอกสารตามคำสั่งเมฆินทร์จากแฟ้มจำนวนมากที่ถูกนำมาวางกองไว้บนโต๊ะรอการอนุมัติจากเมฆินทร์


“ทำไมงานคุณถึงได้กองเป็นดินพอกหางหมูอย่างนี้นะ ดูสิเยอะจนหาไม่ถูกเลยว่าแฟ้มไหนเป็นแฟ้มไหน”


เธอบ่นพึมพำแต่ยังก้ม ๆ เงย ๆ ค้นหาเอกสารตามคำสั่งให้เขาไม่หยุดมือ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคนที่ออกคำสั่งนั่งพิงพนักเก้าอี้ท่าทางสบายอารมณ์ จับตามองดูเนินเนื้อวับแววของคนก้ม ๆ เงย ๆ ไม่ระมัดระวังตัว


“ก็เพราะฉันมัวแต่เอาเวลางานไปขลุกอยู่กับการตามหาตัวเธออยู่นะสิน้ำริน งานถึงได้เยอะขนาดนี้ คิดว่าเจอตัวเมื่อไหร่คงได้จับตัวมาช่วยทำงานที่มันค้างคาให้เสร็จเสร็จไป แต่สงสัยฉันจะคิดผิดที่จะให้เธอมาช่วยทำงาน ดูท่างานของฉันจะยิ่งเสร็จช้าไปกันใหญ่”


“ฮึ...ฉันนี่นะจะยิ่งทำให้งานของคุณช้า” เธอเงยหน้าตวัดหางตามองเขาอย่างหมั่นไส้แล้วก้มหน้าหาเอกสารในแฟ้มต่อ


“ใช่นะสิ มีเธอยั่วใกล้ๆ แบบนี้ สมองฉันมีแต่เรื่องบนเตียง”


“ถ้าสมองคุณคิดแต่เรื่องลามกสกปรกได้แค่นั้นก็เลิกบังคับให้ฉันมาทำงานด้วยซะทีสิ” เธอเม้มริมฝีปากผลักแฟ้มบนโต๊ะออกอย่างไม่ไยดี ยืดตัวตั้งตรงจ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง


“ถึงสมองฉันจะคิดถึงแต่เรื่องอย่างว่ากับเธอ แต่ฉันก็รู้หรอกน่าว่าที่นี่คือที่ทำงาน เรื่องอื่นไว้กลับไปทำที่บ้านก็ได้ จริงไหมแม่น้ำผึ้งของฉัน เพราะฉะนั้น ฉันรับรองว่าเธอได้ทำงานอย่างปลอดภัยแน่ๆ” เมฆินทร์อมยิ้มเย้าแหย่คนตรงหน้าด้วยท่าทางสบายใจ


ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูขัดการสนทนาของทั้งคู่ให้ยุติลงเป็นการชั่วคราว เมฆินทร์เลิกคิ้วและหันไปเอ่ยปากอนุญาต


“เชิญ”


หญิงสาวแต่งตัวโฉบเฉี่ยวด้วยเสื้อผ้าเครื่องประดับราคาแพง ใบหน้าประโคมแต้มเครื่องสำอางที่หากลบออกคงจำวงหน้าที่แท้จริงของเธอไม่ได้ พิมพ์พจีเยื้องย่างด้วยความเชื่อมั่นและชะงักเท้าเล็กน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเมฆินทร์ ดวงตาพราวแสดงอาการไม่พอใจแจ่มชัด แต่ยังคงเผยยิ้มหวานส่งถึงเมฆินทร์


“ไม่คิดว่าจะเจอคุณธารารินที่นี่เลยนะคะเมฆ นึกว่าจะอยู่บ้านสอนหนังสือมนนี่ซะอีก”


พิมพ์พจีเดินเข้ามาคล้องแขนเมฆินทร์อย่างจงใจแสดงความเป็นเจ้า รอยยิ้มเคลือบบนริมฝีปากแต่ไปไม่ถึงดวงตา และตวัดสายตาคนรักที่เพิ่งตกลงคบหาดูใจกัน


“งานคุณยุ่งมากหรือคะเมฆ ถึงต้องให้คุณน้ำรินมาช่วย ความจริงพิมพ์ก็ช่วยงานเมฆได้นะคะ เมฆไม่น่าต้องรบกวนคุณน้ำรินเธอเลย” 


“ให้น้ำรินทำนั่นแหละดีแล้วพิมพ์ ส่วนคุณแค่มานั่งให้กำลังใจผมเฉย ๆ ก็พอ”


 เขาวางมือโอบบ่าพิมพ์พจี ทำตามองเธอพลางก้มลงแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากหญิงสาวต่อหน้าธาราริน เมฆินทร์เหลือบหางตาชำเลืองมองใบหน้าสวยเศร้าที่ก้มต่ำ ซ่อนรอยน้ำตาอย่างสะใจปนเปไปกับความสงสารอย่างที่เจ้าตัวยังแยกไม่ถูกว่าความรู้สึกไหนมันมีมากกว่ากัน


“แหมเมฆน่ะ พิมพ์เพิ่งรู้ว่าเวลาคุณปากหวานนี่หวานได้จับใจจนพิมพ์ตัวจะลอยได้เลยทีเดียวนะคะ” พิมพ์พจีส่งยิ้มขวยเขินให้คนรักก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อแตะริมฝีปากอิ่มกับแก้มสากเบา ๆ


“คุณกำลังทำให้ผมเสียงานนะจ๊ะที่รัก ผมตั้งใจว่าจะรีบทำงานให้เสร็จก่อนเที่ยงแล้วจะไปรับคุณออกไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันอยู่เชียว แต่ถ้าขืนเป็นแบบนี้ผมคงออกไปไหนไม่ได้จนกว่างานจะเสร็จแน่นอนคนสวย” ถ้อยคำหวานที่เขาปั้นแต่งเพื่อสร้างความบอบช้ำให้ใจอีกดวงแต่ทำให้หัวใจของพิมพ์พจีเบิกบานและวาดหวังไว้งดงาม


“ถ้าอย่างนั้นพิมพ์ไม่กวนเวลาของเมฆดีกว่าค่ะ เดี๋ยวพิมพ์ไปคุยกับคุณพ่อที่ห้องดีกว่าเมฆจะได้ทำงานให้เสร็จเร็ว ๆ แล้วเราจะได้ออกไปหาอะไรกินกัน พิมพ์จะชวนคุณพ่อไปด้วยนะคะตั้งใจจะบอกท่านด้วยว่าเรากำลังดูใจกันอยู่” พิมพ์พจีถือโอกาสหาทางผูกมัดเขาด้วยการให้ผู้ใหญ่รับรู้ความสัมพันธ์ระหว่างกัน


“ตามใจคุณสิจ๊ะ” เมฆินทร์แสร้งรับคำทั้งที่ในใจกำลังหาวิธีหลบเลี่ยงภายหลังแต่ตอนนี้ขอยืมมือพิมพ์พจีสร้างความเจ็บปวดให้กับหัวใจดวงเล็ก ๆ ของคนตรงหน้าเสียก่อน


“งั้นพิมพ์ไปนะคะ แล้วคุณก็ห้ามสนใจคุณน้ำรินมากกว่าพิมพ์ด้วยเข้าใจไหมคะ พิมพ์หึง” เธอส่งยิ้มหวานพร้อมหยอดคำทิ้งท้ายเหมือนกับแหย่คนรักเล่นแต่ส่งสายตาบอกกล่าวไปทางหญิงสาวราวจะเตือนว่าเธอเอาจริง


“ผมไม่เคยคิดจะสนใจน้ำรินอยู่แล้วจ้ะคนสวย คุณไม่ต้องเป็นห่วง” เมฆินทร์เหล่ตาชำเลืองมองหญิงสาวที่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานราวไม่สนใจเขาและพิมพ์พจีนิดหนึ่งก่อนจะหันมาปั้นยิ้มส่งให้พิมพ์พจี


“พิมพ์รักเมฆนะคะ”เธอกระซิบด้วยรอยยิ้มปลื้มปีติ


“ผมรู้จ้ะ” เขาตอบรับพร้อมกับฝืนยิ้ม


พิมพ์พจีเดินอมยิ้มเดินจากไปด้วยความปลาบปลื้มทิ้งให้เมฆินทร์อยู่กับธารารินตามลำพังอีกครั้งแม้จะไม่ชอบใจเท่าไรนักที่ต้องทนเห็นผู้หญิงอื่นอยู่กับคนรักของเธอตามลำพังแต่ในเมื่อเมฆินทร์ยืนยันความต้องการแบบนั้นเธอก็ยังไม่อยากขัดใจเขา แต่อีกไม่นานเธอสัญญาว่าจะเขี่ยผู้หญิงคนนี้ออกไปจากเส้นทางรักของเธอให้ได้


ทันทีที่พิมพ์พจีดึงประตูปิดตามหลังร่างเพรียวของเธอ ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ไม่มีแม้แต่เสียงทำงานของเครื่องปรับอากาศ ใบหน้านวลก้มมองอยู่แค่แฟ้มเอกสารตรงหน้าทั้งที่ในใจของเธอกำลังเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำตาจากถ้อยคำตอกย้ำความไร้ค่าของเธอในสายตาของเขา


“เจอไหมน้ำริน”


เขาเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมเรียบร้อยเมื่อเธอคัดเอกสารที่เขาสั่งให้หานำมายื่นส่งให้ก่อนจะก้าวถอยหลังไปยืนอยู่ห่าง ๆ เหมือนเลขาฯ ที่รอฟังคำสั่งจากเจ้านายว่าจะให้ทำอะไรต่อ


“เธอไปพักก่อนได้เลย ฉันคงยังต้องจัดการเอกสารพวกนี้อีกนานส่วนตอนเที่ยงฉันก็คงไปกับพิมพ์ เดี๋ยวฉันจะให้คุณปานรวีพาเธอไปกินข้าวด้วยแล้วกัน บ่าย ๆ ค่อยกลับมาทำงานที่เหลือ”เขาสั่งเหมือนเห็นเธอเป็นเด็ก ๆ ที่ต้องกำหนดหน้าที่และชี้ทางให้เดินตามคำสั่งของเขาอย่างไรอย่างนั้น แต่เธอก็ไม่ปริปากโต้แย้ง


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #37 kar1965 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:32

    ตามยั้น เลย เจ้านายๆๆๆ

    #37
    0