ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 31 : 9.2 รักตีตรวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

ธารารินยืนตัวแข็ง นัยน์ตาเบิกโพลงอย่างตระหนกเพราะประโยคดังกล่าว เวลาแค่เดือนกว่าที่เธอไม่ได้ติดต่อทางบ้านเพราะต้องการเลี่ยงหาคำอธิบายกับพี่สาวที่ต้องการได้ยินคำว่าอภัยของเมฆินทร์ ซึ่งเธอไม่เพียงแต่จะทำไม่ได้แต่กับต้องสังเวยตัวตกเป็นเหยื่อแค้นของเขา เธอยืนมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งและมองเขาอย่างหวาดระแวง


“คุณพูดอะไร ทำไมหมอนั่นถึงขายบ้านฉันให้คุณได้” เธอถามเสียงสั่นขึ้นอย่างร้อนรน


“มันไม่สำคัญหรอกว่ามันขายบ้านเธอให้ฉันได้ยังไง แต่สำคัญที่ตอนนี้บ้านหลังนั้นเป็นของฉัน ถ้าไม่เชื่อจะตามไปดูโฉนดที่บ้านฉันก็ได้นะน้ำริน ขืนเธอยังดื้ออยู่ละก็ พ่อกับพี่สาวเธออกแตกตายไปจริง ๆ แน่”


“คุณต้องการอะไร แค่ที่ทำกับฉันยังไม่สะใจอีกอย่างนั้นเหรอ” เธอถามเสียงสั่นกลั้นสะอื้นปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนแก้มนวลเงียบ ๆ


“เธอเป็นคนแกว่งเท้าเข้ามาหาเสี้ยนเองนะน้ำริน ตลอดสิบปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยคิดแก้แค้นครอบครัวของเธอ แต่เธอต่างหากที่วิ่งเข้ามากวนตะกอนให้ขุ่น แล้วเธอจะร้องแรกแหกกระเชอไปทำไม ก้มหน้ายอมรับผลกรรมของพวกเธอไปสิ”


คำพูดของเขาเหมือนเชือกบีบรัดใจเธอให้เจ็บราวเจียนใกล้หยุดเต้น โทษตัวเองที่ย้อนกลับเข้ามาในชีวิตของเขา ไม่ควรต้องการให้เขาอโหสิกรรม เธอไม่ควรหวังว่าจะได้รับการให้อภัยแค่เพราะเธอรักเขาฝ่ายเดียวในเมื่อควรรู้ว่าเขาไม่มีวันให้โอกาส วิษณุพงศ์อย่างเธอแก้ตัว ในสายตาของเขา เธอไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลื้อยคลานสร้างความรำคาญ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ไม่ให้อภัยเขายังคิดแก้แค้นพวกเธอ


เธอมันโง่เองธาราริน อุตส่าห์ดิ้นรนเข้ามาเสียทั้งตัวและหัวใจให้กับเมฆินทร์ จะไปโทษใครได้ในเมื่อเธอมันรนหาที่เองอย่างที่เขาว่าไว้จริง ๆ


“ฉันต้องทำยังไง คุณถึงจะปล่อยพี่สาวกับพ่อของฉัน ได้โปรดกรุณาพวกเขาด้วย” เธอยอมแล้วแต่โดยดี ใบหน้าหวานเศร้าซึ้งก้มลงอย่างยอมรับชะตากรรม น้ำตาไหลพรั่งพรูเงียบ ๆ โดยที่เจ้าของไม่คิดแม้แต่จะเช็ดออกจากใบหน้านวล


“ไปบอกผู้ชายคนใหม่ของเธอได้แล้ว ว่าเธอจะไปกับฉัน” เมฆินทร์ตอบพร้อมกับหมุนกายเดินออกไปก่อนทิ้งให้เธอยืนทำใจกับเรื่องที่ได้รับฟังพร้อมน้ำตาตนเองตามลำพัง

 

“คุณพายุค่ะ น้ำคงต้องขออนุญาตกลับไปกับคุณเมฆ คุณพายุอย่าโกรธน้ำเลยนะคะ” ธารารินกล่าวเสียงราวกระซิบขอความเห็นใจด้วยใบหน้าเศร้าซึ้ง ดวงตาหวานคลอไปด้วยน้ำตายามเงยหน้าขึ้นสบตาพายุ เธอเห็นใบหน้าครูสาวที่ขมวดคิ้วทำหน้านิ่วมองมาด้วยความสงสัย น้ำเพชรคงไม่เข้าใจว่าอะไรคือต้นเหตุทำให้เธอยอมทำตามที่เมฆินทร์ต้องการทั้งที่คน ๆ นั้นทำตัวร้ายกาจขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่สามารถอธิบายทุกอย่างให้ครูสาวฟังได้ในวันนี้แน่นอน


“มีอะไรอยากให้ผมช่วยหรือเปล่าครับน้ำริน”


พายุถอนหายใจแรง พยายามค้นคว้าหาเหตุผลจากดวงตาเศร้าตรงหน้า ถ้าวันนี้เขาไม่ชวนเธอมาทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวถึงต้องยอมลงให้เมฆินทร์ขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ซักถามหรือห้ามปรามเธอคงได้แต่เป็นกำลังใจและคอยช่วยเหลือเธออยู่ห่าง ๆ ในฐานะเพื่อนเท่านั้น


“ขอบคุณค่ะคุณพายุ แต่เรื่องนี้ไม่มีใครช่วยน้ำได้หรอกค่ะ น้ำคงต้องสู้กับเรื่องพวกนี้เอง” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับยอมรับชะตากรรมในครั้งนี้


“คุณน้ำรินยังมีพวกเราเป็นเพื่อนเสมอนะคะ ถ้ามีอะไรที่คิดว่าพวกเราพอจะช่วยคุณได้ กรุณาอย่าเกรงใจกันนะคะ พวกเรายินดีช่วยคุณน้ำรินเสมอค่ะ” น้ำเพชรกล่าวเสียงหนักแน่น


“ขอบคุณค่ะ น้ำดีใจที่มีโอกาสได้พบคุณพายุและคุณน้ำเพชร แล้วน้ำจะโทร.ไปคุยด้วยนะคะ”


“ค่ะ เพชรจะรอนะคะ”


ธารารินยกมือไหว้ลาพายุก่อนจะหันมากอดลาน้ำเพชรและหมุนตัวหันหลังเดินออกมารวดเร็วเพราะรู้ดีว่าหากเธอขืนมัวแต่ถ่วงเวลาไว้นาน พายุอารมณ์ของเมฆินทร์อาจก่อตัวขึ้นอีกระลอกและแน่นอนว่าคนที่ต้องปวดหัวกับพายุลูกนั้นก็คงเป็นเธอนั่นเอง มือคู่เล็กยกขึ้นป้ายหยาดน้ำที่เปรอะเปื้อนสองแก้มออกช้า ๆ ปลายเท้าเรียวก้าวเร็วผ่านประตูรั้วบ้านงานออกมาหยุดยืนเหลียวมองหาลัมเบอร์กินีเปิดประทุนสีเงินคุ้นตาและเธอก็ไม่ต้องรอนานเมื่อเห็นรถคันสวยเคลื่อนตัวช้า ๆ เข้ามาจอดรอให้เธอก้าวขึ้นไปนั่งเคียงข้าง


“คุณต้องการอะไรจากฉันอีก” เธอถามทันทีที่รถสวยเคลื่อนตัวออก


“เธอคิดว่ายังไงล่ะ...”


“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น และไม่อยากจะคิดอะไรด้วย” ริมฝีปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงใบหน้าสวยสะบัดหนีไม่มองเขาแม้เพียงหางตา


“คงเพราะฉันยังติดใจรสสวาทของเธออยู่ล่ะมั้งน้ำริน ฉันต้องยอมรับจริง ๆ ว่าถ้าเป็นเรื่องบนเตียงไม่มีผู้หญิงที่ไหนจะรู้ใจฉันเท่าพวกวิษณุพงศ์เลยสักคน ฉันเคยติดใจพี่สาวเธอยังไง ตอนนี้ฉันก็ติดใจเธอแบบนั้นต่างกันที่เมื่อก่อนฉันมันโง่ไปนิดหนึ่งที่ยอมให้พี่สาวเธอใช้เรื่องพวกนี้หลอกล่อให้หลงงมงายจนไม่เป็นอันทำงานทำการปล่อยให้พ่อเธอโกงสมบัติของพ่อฉันไปได้หมดแบบนั้น แต่วันนี้ฉันจะใช้เธอให้คุ้มโดยที่วิษณุพงศ์จะไม่มีวันได้อะไรจากฉันไปอีกแม้แต่อย่างเดียว” ทุกคำพูดของเขาบาดลึกจนใจเธอเหมือนเนื้อที่โดนมีดบั่นไม่เหลือชิ้นดี เปลือกตาบางปิดแน่นซ่อนความร้าวระทมใจจากทุกถ้อยคำของเขาสะกดฝั่งไว้ในส่วนลึกไม่มีวันลืม


“นานแค่ไหน คุณถึงจะยอมปล่อยฉันไป” เธอถามเสียงสั่นที่ฟังดูก็รู้ว่าเธอพยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นไว้เต็มความสามารถแล้ว


“ฉันไม่เคยกำหนดซะด้วยสิอาจจะเป็น...จนกว่าพี่สาวกับพ่อของเธอจะตายจากไปล่ะมั้ง เพราะตอนนั้นฉันคงไม่เหลืออะไรไว้ต่อรองกับเธอแล้วนี่นะ”


เมฆินทร์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ยอมปล่อยเธอจากไป ทำไมถึงต้องติดต่อขอซื้อบ้านวิษณุพงศ์จากต้นกล้า สามีของปิ่นลดาเพื่อนำมาใช้เป็นข้อต่อรองฉุดรั้งเธอไว้ ยามไร้เงาหญิงสาวเขาก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างในชีวิตไปจนแทบทนอยู่เฉยไม่ได้ต้องวิ่งวุ่นติดตามหาข่าวเธอให้วุ่นวาย แต่ยามได้พบกันเขากลับทำให้เธอร้องไห้ ทุกคำที่พูดเพราะอยากให้เธอเจ็บเหมือนที่เขารู้สึกเจ็บเมื่อต้องเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ทั้งที่รู้ว่าเธอรักเขา เขาแน่ใจ แต่เธอกลับมีแฟนใหม่ทันทีที่ห่างเขาได้อย่างรวดเร็ว


“นอกจากฉัน เธอเคยนอนกับมันหรือเปล่า” เพราะคาใจทำให้เขาถามคำถามที่ทำให้เธอโมโหเดือดขึ้นมาทันที


“มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณเมฆินทร์” เสียงหวานตวาดเอ็ดลั่น


“ตอบฉันมาน้ำริน”


“ฉันไม่ตอบ คุณมันบ้า ทุเรศที่สุด” เธอเม้มปากตวาดใส่เขาลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด


“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร ฉันจะสำรวจความเสียหายของเธอเอง”


เมฆินทร์จบคำพูดของเขาด้วยการเหยียบคันเร่งพาซุปเปอร์คาร์คันเก่งพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วกว่าร้อยหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ปาดซ้ายแซงขวาอย่างน่าหวาดเสียว ฝ่ามือใหญ่เกร็งกำพวงมาลัยแน่นและเพียงไม่กี่นาที ลัมเบอร์กินีสีเงินก็เลี้ยวเข้าจอดหน้าบ้านอาศิรวิษ นายเข่งวิ่งมารอเจ้านายอย่างรู้หน้าที่ เมฆินทร์โยนกุญแจรถส่งให้ลูกน้องอย่างไม่ไยดีหลังจากกระชากประตูเปิดดึงร่างระหงของเธอออกมาจากรถสวย


 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #36 12082010lucas (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 03:36

    ดุจังพ่อคุณ

    #36
    0
  2. #8 8711926 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:34
    บางช่วงตัดตอนเอาดื้อๆ อ่านแล้วงงมาก ไม่ประติดประต่อเลยค่ะไรท์
    #8
    0