ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 30 : 9 รักตีตรวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

“อะไรนะคะ!


ธารารินเอ่ยน้ำเสียงตระหนก แค่ได้ยินชื่อคนร้ายกาจอย่างเมฆินทร์เลือดในกายเธอก็ไหลเวียนไม่สะดวกขึ้นมาทันที วงหน้านวลซีดเผือดและจังหวะก้าวเดินสะดุดเสียจังหวะ ฝ่ามือเย็นเฉียบและเนื้อตัวสั่นเทาราวกับนักโทษโบราณที่ถูกลากเข้าสู่ลานประหาร ธารารินกำลังรู้สึกคล้ายถูกล่ามโซ่ตรวนลากเข้าสู่แท่นกิโยติน ขาของเธอแข็งหมดแรงก้าวเดินฉับพลันราวกับพบว่าความตายรอเธออยู่ตรงหน้า


“คุณน้ำริน...”


พายุกะพริบตามองอาการของธาราริน และเริ่มเข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรหญิงสาวจึงแสดงท่าทางตื่นกลัว เขาลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปจริงๆ ในเมื่อเธอกำลังหนีผู้ชายคนนั้นแต่เขากลับเป็นคนพาเธอกลับมาอย่างไม่ทันคิด ซึ่งไม่ทันกาลแล้วเมื่อเมฆินทร์เหมือนมีสิบหูสิบตา เขากำลังเดินมาทางนี้ สีหน้าบึ้งตึง


เมฆินทร์ปรี่เข้ามาหาหญิงสาวที่เขาตามหาอย่างวุ่นวายราวกับคนบ้านานนับเดือน ใช่ เขาเที่ยวติดตามหาข่าวของเธอทั้งจ้างนักสืบติดตาม วิ่งล่องไปมาระหว่างกรุงเทพฯ กับหัวหินเพียงเพื่อจะมาพบหญิงสาวอยู่อย่างสุขสบายดีกับไอ้หมอนี่ พายุ จิวรัชรา ความโกรธทำให้เขาพาลจนลืมว่าตนเองต่างหากที่เป็นคนไล่เธออย่างโหดร้าย และเพราะลืมนี่แหละทำให้เมฆินทร์ไม่พลาดที่จะใส่อารมณ์กับหญิงสาวที่เพิ่งได้พบอย่างดุเดือด


“ฉันคิดไม่ผิดจริง ๆ เธอกับพี่สาวไม่ต่างกันสักนิดธาราริน ผู้หญิงวิษณุพงษ์ดูจะถนัดเรื่องสนตะพายผู้ชายเอาไว้ใช้งานจริงๆ นะ”  เขาเอ่ยเสียงหยันมองเธออย่างดุดัน


“นี่คุณ! ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะใหญ่โตมาจากไหน แต่ช่วยเก็บ สุนัขในปากของคุณไปเก็บใส่กรงหน่อยได้ไหม เที่ยวเพ่นพ่านกัดคนนั้นคนนี้ไม่เลือกแบบนี้มันไม่เป็นสุภาพบุรุษ ช่วยทำตัวให้มันสุภาพสมฐานะหน่อยดีไหม ผู้ดีเขาไม่จิกด่าผู้หญิงเพศแม่เหมือนอย่างที่คุณกำลังทำอยู่นี้หรอกนะ” น้ำเพชรพูดแทรกขึ้นด้วยความฉุนเฉียวเมื่อเห็นเพื่อนได้แต่ยืนนิ่งฟังคำพูดทำร้ายจิตใจของคนตรงหน้า ทำให้เธอทนไม่ไหวต้องออกโรงปกป้อง


พายุรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้ธารารินต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ “ผมเคยได้ข่าวว่าคุณเมฆินทร์แห่งคอบบร้า พร็อบเพอร์ตี้ กรุ๊ป ปากคมยิ่งกว่ากรรไกรแต่ไม่ยักทราบจริง ๆ ว่าที่เขาพูดลือกันมันยังไม่ถึงครึ่งของตัวจริงเลย”


“อ้าว! ไอ้ยุมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ คุณเมฆก็อยู่นี่ด้วย แล้วนี่กำลังคุยอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับ ทำไมหน้าตาดูเคร่งเครียดกันขนาดนี้ครับ” เสียงร้องทักทายอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ของพีระยุทธ์คล้ายระฆังห้ามทัพ แยกเมฆินทร์ออกจากพายุ


เมฆินทร์ตวัดสายตาดุผ่านใบหน้าของพายุไปที่หญิงสาวที่หลบไปยืนหลังพายุ เขามองมือคู่เล็กที่เกาะแขนพายุแน่นราวกับยึดเป็นที่พึ่งให้ช่วยปกป้องเธอจากเขา เมฆินทร์กัดกรามมองพายุยกแขนโอบบ่าหญิงสาวขณะที่ดวงตาตื่นวาวคู่นั้นจ้องมองเขาอย่างตื่นกลัวขณะเอียงหน้าแนบบ่าคนข้างกาย


“ไม่มีอะไรหรอกไอ้ยุทธ์ ฉันกับคุณเมฆินทร์แค่ทักทายกันนิดหน่อย พอดีแฟนฉันเคยเป็นครูสอนลูกสาวคุณเมฆินทร์เลยได้รู้จักกัน” พายุเอ่ยพลางแสยะยิ้มมุมปากเยาะหยันคนตรงหน้า


“แฟน! นี่แกมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้ยุ ฉันไม่ยักเคยรู้มาก่อน แล้วไปเจอกันที่ไหนตั้งแต่เมื่อไหร่วะนี่”


“เรารู้จักกันเพราะบ้านฉันกับคุณเมฆินทร์อยู่ซอยเดียวกันว่ะ ฉันกับน้ำรินเลยมีโอกาสได้พบกันบ่อย ๆ  และบังเอิญเธอโดนนายจ้างไล่ออกฉันก็เลยสบายได้ครูเก่ง ๆ ไว้สอนลูกศิษย์ที่โรงเรียนไปน่ะสิ” พายุตอบยิ้ม ๆ


“มิน่าไอ้เสือยุถึงหนีไปอยู่ไกลถึงหัวหิน ทิ้งบางกอกเซ็นเตอร์ไว้ให้คนอื่นดูแลก็เพราะมีคนสวย ๆ อยู่ในโรงเรียนเพียบนี่เอง ร้ายจริงนะไอ้เกลอ” เจ้าบ่าวใหม่ตบบ่าเพื่อนหยอกล้อก่อนจะชักชวนคุยอีกไม่กี่คำก็ขอตัวจากเมฆินทร์โดยลากเอาพายุและสองสาวติดตามไปด้วยทิ้งให้ปีศาจหนุ่มมองตามพวกเขาไปอย่างเกรี้ยวกราด


ธารารินรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงต่อหน้าต่อตาเพราะสายตาวาว ๆ ของเมฆินทร์ที่คอยจับจ้องมองเธอทุกย่างก้าวราวกับราชสีห์หาโอกาสตะครุบเหยื่อถ้าเหยื่อเนื้ออ่อนอย่างเธอเผลอทะเล่อทะล่าเดินไม่ดูตาม้าตาเรือหลงพลัดเข้าไปใกล้กงเล็บราชสีห์อย่างเขาเข้าล่ะก็ คงไม่มีทางที่เนื้อนุ่มจะหลุดลอดออกมาจากคมเขี้ยวคู่นั้นได้อย่างแน่นอน


“เขาเป็นใครคะคุณน้ำ อย่าว่าเพชรวุ่นวายเลยนะคะ แต่เพชรอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงต้องพูดจาร้ายกาจกับคุณน้ำขนาดนั้นด้วย”  น้ำเพชรนิ่วหน้าเพ่งสายตาฝ่าผู้คนมากมายตรงไปอีกมุมหนึ่งของห้องสบตาคมเรียวคู่นั้นอย่างไม่พรั่นพรึงแต่เขากลับไม่ใส่ใจสายตาของน้ำเพชรมากไปกว่าการจ้องมองธารารินราวจะจับกินก็ไม่ปาน


“คุณเมฆินทร์ อาศิรวิษค่ะ ครอบครัวของน้ำทำผิดกับเขาไว้มาก ที่เขาเกลียดและโกรธน้ำก็สมควรแล้วล่ะคะ” เธอตอบเศร้า ๆ กับรอยยิ้มเยาะเย้ยตัวเองที่เอาแต่โง่งมคิดว่าจะสามารถทำให้เขายกโทษให้ได้


“เพชรไม่เข้าใจว่าทำไมคุณน้ำถึงต้องยอมเขาขนาดนั้นด้วย ถ้าเป็นเพชรไม่มีทางที่จะยอมให้เขามาพูดจาบ้า ๆ แบบนั้นแน่ ๆ” น้ำเพชรทำหน้าบึ้งเพราะรู้สึกขัดใจที่เพื่อนสาวยอมอ่อนข้อให้คนปากกรรไกรไม่โต้เถียงแม้แต่น้อย


“เพราะคุณเพชรไม่ได้รู้สึกผิดต่อเขาเหมือนที่น้ำรู้สึกนี่คะ บางครั้งเรื่องบางเรื่องก็เข้าใจยากสำหรับคนนอกและก็ยากที่คนในจะอธิบายให้ใครฟังได้ว่าเพราะอะไรถึงต้องยอม คุณเพชรอย่าเอาเรื่องของน้ำมาใส่ใจเลยค่ะ ไม่สบายใจเปล่า ๆ” เธอกระซิบเสียงแผ่ว


“นั่นสินะคะ เพชรก็แค่คนนอกจะไปเข้าใจได้ยังไง แต่ถึงยังไงเพชรก็เป็นกำลังใจให้คุณน้ำสู้นะคะ อย่ายอมแพ้ให้เขาเห็นว่าเราอ่อนแอได้อย่างเด็ดขาด ไม่ว่าจะยังไงก็ สู้ สู้ นะคะ” น้ำเพชรส่งยิ้มให้หญิงสาวในที่สุด


“ขอบคุณค่ะ น้ำเลยทำให้คุณเพชรกับคุณพายุเดือนร้อนใจไปด้วย” ธารารินบ่นกับตัวเองด้วยความรู้สึกผิด


“สำหรับเพชรไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ในเมื่อเราเป็นเพื่อนกันนี่คะ ส่วนคุณยุ คุณน้ำก็คงไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนี่คะ เพราะคุณยุเธอยอมรับออกมาแล้วว่าคุณน้ำเป็นแฟนเธอ” น้ำเพชรกระเซ้าขำ ๆ


“ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณยุแค่ต้องการช่วยน้ำเท่านั้น คุณเพชรอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะคะ”


“ทำไมคุณน้ำต้องกลัวเพชรเข้าใจผิดด้วยล่ะ” เธอหันมาทำหน้าสงสัยกับคำกล่าวของธาราริน


“เพราะน้ำกับคุณพายุเป็นแค่เพื่อนกันน่ะสิคะ ไม่มีทางที่เราสองคนจะเป็นแฟนกันหรอกค่ะ น้ำมีคนที่รักอยู่แล้วส่วนคุณพายุเองก็คงเหมือนกัน”


“แหมเสียดายจัง เพชรหรืออุตส่าห์เชียร์คุณยุให้จีบคุณน้ำบ่อย ๆ ไม่คิดว่าคุณน้ำจะมีคนรักแล้ว” น้ำเพชรบ่นไม่จริงจังเท่าไรนัก


“แล้วทำไมคุณเพชรไม่ลองมองคุณพายุเองล่ะคะ คุณเพชรยังไม่มีใครไม่ใช่เหรอคะ” รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอคงทำให้น้ำเพชรรู้สึกเขินขึ้นมาเฉย ๆ เพราะเธอเห็นหญิงสาวหน้าแดงนิดหนึ่งก่อนจะกลบเกลื่อนเบี่ยงเบนความสนใจ


“อะไรกันคะ คุณยุเขาไม่มองเพชรหรอกค่ะ ทั้งหล่อและรวยอย่างคุณยุจะมาสนใจอะไรครูบ้านนอกอย่างเพชร”


“ก็ไม่แน่นะคะ บางทีคุณพายุอาจจะสนใจคุณเพชรเป็นพิเศษจริง ๆ ก็ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะยอมทิ้งบางกอกเซ็นเตอร์ไปอยู่ทำไมถึงหัวหินล่ะคะ” ธารารินพยายามหว่านล้อม


“ก็ที่นั่นยังมีอีกกิจการที่เขาต้องไปดูแลต่างหาก ไม่เอาล่ะ เพชรว่าเราเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่าค่ะ”


น้ำเพชรรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันทีที่พายุเริ่มจะเข้ามามีอิทธิพลจนทำให้เธออดคิดทบทวนความทรงจำที่ผ่านมาว่าเจ้านายหนุ่มกำลังรู้สึกพิเศษกับเธอจริง ๆ หรือเปล่าเพราะเธอไม่เคยคิดถึงเขาในแง่นั้นมากก่อนเลยสักครั้ง


ส่วนธารารินเองแม้ในขณะที่คุยกับเพื่อนสาวอยู่แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองหาดวงตาคมคู่นั้น หัวใจไม่รักดีคอยแต่จะวนเวียนเหลียวหาแต่เขาเรื่อยไปทั้งที่อยู่ใกล้เขาครั้งใดหัวใจเธอนั่นแหละที่ต้องเจ็บแต่กลับไม่วายอยากพบอยากเจอเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ไม่ไกลแบบนี้ และในขณะที่ธารารินคอยวนเวียนมองหาเมฆินทร์ เจ้าของดวงตาคมก็กำลังมองหาโอกาสคุยกับเธอตามลำพังเช่นกัน ดังนั้นเมื่อพายุพาเพื่อนเดินมารวมกลุ่มกับธารารินและน้ำเพชร การสนทนาที่ดูเหมือนจะดึงความสนใจของน้ำเพชรและพายุออกจากธารารินชั่วคราวเมื่อเขาเห็นเธอกล่าวเบา ๆ กับน้ำเพชรและเดินแยกออกมาเพียงลำพัง


“อุ๊ย!


ธารารินสะดุ้งเมื่ออยู่ดี ๆ ข้อมือของเธอถูกฝ่ามือหยาบกระชับดึงแรงในระยะประชิดโดยที่เธอไม่รู้ตัว ร่างเพรียวในชุดแซกสีหวานหมุนตัวกลับเพื่อหันมองคนที่กล้าทำตัวอุกอาจฉุดดึงเธออย่างหยาบคาย


“ไปกับฉัน” เมฆินทร์กระซิบสั่งเสียงเข้ม


“ปล่อยฉันนะ ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น” ธารารินสะบัดมือแรงหวังจะให้หลุดจากการจับกุมของฝ่ามือหยาบ


“ทำไม ได้ใหม่แล้วคิดจะลืมคนเก่าอย่างนั้นเหรอ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอน้ำริน” น้ำเสียงเยาะหยันดังชิดใบหู


“คุณพูดบ้าอะไรไม่ทราบ” เธอพยายามขืนตัวออกห่างอกกว้าง


“ทำไมถึงไปอยู่กับมันได้ แล้วไปยอมเป็นแฟนกับมันง่าย ๆ ได้ยังไง” ไม่เพียงแต่ไม่ตอบเขายังถามเธอเสียงดุดัน แรงจากฝ่ามือที่บีบลงบนข้อมือเล็กเพิ่มแรงขึ้นโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัวแต่ผู้ถูกกระทำถึงกับหน้านิ่วเพราะความเจ็บก่อนจะร้องประท้วงเสียงดัง


“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ” ธารารินพยายามสะบัดข้อมืออีกครั้ง


“เจ็บก็ตอบมาสิว่าเธอกับมันเป็นอะไรกัน แล้วไปอยู่กับมันได้ยังไง”


 ฝ่ามือหยาบเอื้อมกระชับข้อมืออีกข้างดึงร่างเพรียวเข้าประชิดอก ดวงตาดุจับจ้องใบหน้านวลเกรี้ยวกราด เลือดในกายกำลังเดือดพล่านด้วยความหวงแหน ยิ่งได้เห็นเรียวปากอวบอิ่มฉ่ำหวานไปด้วยลิปสติกมันวาวที่เขาเคยครอบครองซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเธอขยับส่งยิ้มน่ารักให้ผู้ชายอีกคนที่ประกาศเป็นแฟนเธอและหญิงสาวยังซุกซบแนบชิดหมอนั่นให้เขาเห็นเต็มสองตา เมฆินทร์ก็ยอมรับว่าอยากจะกระชากเธอออกจากอกไอ้หมอนั่นเสียตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ถ้าไม่ติดว่ากำลังอยู่ในงานแต่งงานของน้องสาวเพื่อนแล้วล่ะก็ เขาคงได้ตั๊นหน้าคนและลากเธอกลับไปบ้านอาศิรวิษด้วยแน่ ๆ


“ฉันจะเป็นอะไรกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ และคุณก็ไม่จำเป็นต้องรู้ด้วยว่าฉันไปอยู่กับเขาได้ยังไงหลังจากที่คุณข่มขืนแล้วคุณก็ไล่ฉันอย่างกับหมูกับหมาแบบนั้นโดยไม่สนใจเลยว่าฉันจะมีสภาพยังไงหลังจากนั้น เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเกี่ยวกับชีวิตของฉันอีกต่อไป” เธอรวบรวมแรงที่มีกระชากข้อมือตัวเองจากการจับกุมของเขาสุดกำลัง


“แต่ฉันจะยุ่ง ในเมื่อเธอดิ้นรนเข้ามากวนตะกอนความแค้นของฉันเองตั้งแต่แรกและฉันก็ยังไม่เบื่อที่จะแก้...แค้นเธอเลยนะน้ำริน” เขาไม่แก้ตัวเรื่องที่ทำไว้กับเธอแต่จะให้เขาเลิกยุ่งกับเธอในเวลานี้คงไม่มีทาง


“ไม่พออย่างนั้นเหรอ...”


“โอ๊ย!


เสียงร้องดังลั่นของเมฆินทร์เกิดจากปลายร้องเท้าส้นสูงแหลมสามนิ้วครึ่งของเธอที่ปักลงบนเท้าของเขาเต็มแรง ทำให้มือใหญ่เผลอปล่อยข้อมือเรียวจนเธอยกมือทั้งคู่ขึ้นยันอกกว้างสุดแรงจนเขาเซถอยหลังไม่เป็นท่าปล่อยให้เธอขยับถอยหนีออกห่างได้โดยง่าย


“เด็กบ้า! เล่นอะไรของเธอฮะ” เขาสบถทั้งที่สองมือยังจับปลายเท้าข้างหนึ่งกุมไว้เพราะความเจ็บแต่ดวงตาดุเหลือบขึ้นมองเอาเรื่องกับเด็กแสบ


“ใครว่าฉันเล่น ต่อไปฉันจะเอาจริงต่างหาก ในเมื่อคุณอยากแก้แค้นเป็นศัตรูกับฉันนัก ฉันก็พร้อมจะเปิดเกมนี้เหมือนกัน” พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเตรียมเดินหนีเขาทันทีแต่รู้สึกว่าเธอจะเหยียบเขาเบาไปนิดทำให้ร่างสูงยังมีแรงเหลือเมื่ออ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดเข้าที่เอวบางกลมกลึงแน่นจนตัวเธอลอยชิดอกกว้าง


“ปล่อยฉันนะ คุณจะทำอะไรอีกเฮอะ” เธอพยายามขืนตัวดิ้นเร่า ๆ


“ฟังนะน้ำริน ถ้าไม่อยากให้พี่สาวกับพ่อของเธอเดือดร้อนล่ะก็ ไปกับฉันซะดี ๆ เธอหายไปนานคงไม่รู้ว่าตอนนี้ไอ้ต้นกล้าพี่เขยของเธอมันขายบ้านวิษณุพงศ์ให้กับฉันแล้ว และถ้าเธอยังดื้อด้านล่ะก็ รับรองว่าพ่อและพี่ของเธอไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่”


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น