ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 29 : 8.3 อิสรภาพจำแลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,738
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

เสียงนาฬิกาปลุกส่งเสียงเตือนดังทำให้หญิงสาวที่เพิ่งนอนได้ไม่กี่ชั่วโมงอย่างธารารินสะดุ้งตื่นทันที มือเรียวเอื้อมกดปิดพร้อมทอดถอนหายใจหอบสะอื้นในอกแรง ๆ เพราะฝันร้ายที่เธอยังจำได้ดีเหมือนกับมันคือเรื่องจริงที่คอยตามหลอกหลอนเธอแม้ยามนอนเหมือนเช่นทุกคืนตั้งแต่ออกมาจากบ้านอาศิรวิษ


ภาพฝันร้ายยังติดตาให้เธอคิดถึงแม้ยามตื่นนอน หัวใจดวงเล็กยังเต้นแรงเพราะความกลัว ใบหน้าจอมมารนัยน์ตาสีแดงเพลิงกับเขี้ยวยาวโง้งดังดาบวงพระจันทร์ ในมือข้างหนึ่งของมารร้ายถืออาวุธคล้ายง้าวเพราะมีด้ามยาวทำจากโลหะสีดำสลักลวดลายปีศาจยึดแน่นกับใบมีดใหญ่คมวาวสะท้อนแสงจนแสบตา แค่เพียงสบตาแดงฉานของพญามารร่างกายของเธอก็คล้ายดั่งถูกสะกดด้วยมนต์ตราไร้แม้เรี่ยวแรงถอยหนีราวกลายร่างเป็นหินผา


ยิ่งยามสองเท้าภายใต้ชุดคลุมยาวสีดำนั้นเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว มือใหญ่แข็งแกร่งที่ว่างอยู่ยื่นตรงบีบรัดลำคอระหงของเธออย่างไร้ความปรานี รอยยิ้มแสยะแยกเขี้ยวที่เห็นใกล้ ๆ ชวนขนลุก นัยน์ตาเธอเบิกโพลงแต่กลับไม่สามารถกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากใครได้ อาวุธในมืออีกข้างถูกยกขึ้นสูงราวกับจะฟาดฟันให้เธอแตกดับ ดวงตาเธอพร่างพรายคล้ายจะเป็นลมเมื่ออยู่ ๆ ใบหน้าพญามารกลับกลายเป็นวงหน้าคมดุของเมฆินทร์และเขาก็ฟันง้าวฉับลงบนเรือนร่างทำให้เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมเสียงนาฬิกาปลุกดังก้องปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์ฝันร้ายได้พอดิบพอดี


“บ้าจริงน้ำริน จะเก็บเขามาฝันอีกทำไม ทุกอย่างมันจบไปแล้ว เขาไม่สามารถทำร้ายเธอได้อีกแล้ว” เธอถอนหายใจสะอื้นด้วยความเหนื่อย


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ใครคะ” เธอตะโกนถามพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียงกว้างเก็บผ้าห่มพับวางอย่างเรียบร้อย


“เพชรเองค่ะคุณน้ำริน” เสียงหวานตะโกนตอบมา


“รอสักครู่นะคะคุณเพชร” เธอตะโกนตอบพร้อมกับรีบเดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยจึงเดินมาเปิดประตูให้หญิงสาว


“พอดีเพชรแต่งตัวไวเลยคิดว่ามานั่งรอที่ห้องคุณน้ำจะดีกว่า” น้ำเพชรอธิบายด้วยรอยยิ้ม


“คุณเพชรแต่งตัวไวมากจริง ๆ ค่ะ นี่เพิ่งตีหน้ากว่า ๆ เองนี่คะ” เธออมยิ้ม


“เพชรตื่นเช้าจนชินค่ะ พอจ๊อกกิ้งเสร็จก็รีบอาบน้ำแต่งตัวมาเลย” เสียงใสตอบฉะฉาน


“คุณเพชรนี่เก่งนะคะ ตื่นเช้าออกกำลังกายทุกวัน มิน่าถึงหุ่นดีแบบนี้ หนุ่ม ๆ คงตามจีบกันเยอะแน่เชียว” ธารารินกระเซ้าพร้อมกับเดินไปหยิบผ้าขนหนูของตัวเองเตรียมอาบน้ำ


“ก็มีแต่พวกเจ้าชู้ไก่แจ้หรือไม่ก็พวกเฒ่าหัวงูน่ะคุณน้ำ เพชรไม่ใช่คนสวยอย่างคุณน้ำนี่คะจะได้มีคนตามจีบเยอะขนาดนั้น” น้ำเพชรหัวเราะขำ


“ใครบอกค่ะว่าคุณเพชรไม่ใช่คนสวย ความจริงคุณเพชรน่ะสวยกว่าน้ำเสียอีก แล้วถ้าคุณเพชรมองดี ๆ ก็จะเจอคนดี ๆ ที่มีสายตาไว้มองแต่คุณเพชรเองนั่นแหละค่ะ” เธอกล่าวกับหญิงสาวด้วยรอยยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินลับเข้าไปในห้องอาบน้ำทิ้งให้น้ำเพชรไหวไหล่เล็ก ๆ กับคำกล่าวของเธอ

 

                ประตูด้านคนขับจากัวร์สีบรอนซ์เงินสวยหรูที่ติดเครื่องยนต์จอดรอสองสาวเงียบ ๆ อยู่ครู่ใหญ่ถูกผลักออกพร้อมร่างสูงเพรียวของพายุก้าวออกมายืนส่งยิ้มต้อนรับสาวสวยทั้งคู่ที่เดินจูงมือส่งยิ้มตอบรับกลับมาน่ามอง ตาคมจับจ้องใบหน้านวลผิวน้ำผึ้งของน้ำเพชรที่แต่งแต้มสีสันเพียงเล็กน้อยแต่กลับยังคงงดงามจับตาน่าเอ็นดู รูปร่างบอบบางน่าถนอมของเธอดูแปลกตาเมื่ออยู่ในชุดกระโปรงที่เจ้าตัวบอกว่ามีอยู่เพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น เพราะส่วนใหญ่เธอมักอยู่ในชุดกีฬาเสื้อโปโลกับกางเกงวอร์มสวมรองเท้าผ้าใบ


แต่วันนี้ครูสาวสลัดคราบนักกีฬาคว้าชุดหวานมาสวมพร้อมรองเท้าส้นสูงสามนิ้ว ผมยาวที่เคยรวบเป็นหางม้าง่าย ๆ ถูกปล่อยเคลียร์สยายล้อมกรอปใบหน้าเรียวรูปไข่ได้อย่างลงตัว ยิ่งยามเธอแย้มยิ้มจนเกิดรอยหยักบนแก้มทั้งสองข้างยิ่งชวนตะลึง สายตาคมจึงสะดุดหยุดอยู่แค่เพียงใบหน้านวลของเธอจนลืมชื่นชมหญิงสาวอีกคนที่งดงามไม่แพ้กัน


“อะแฮ่ม...ดูเหมือนคุณพายุจะลืมน้ำรินแล้วหรือเปล่าคะ เห็นจ้องแต่น้ำเพชรตาโตเชียว” ธารารินกระเซ้ากลั้นหัวเราะ


“เอ่อ...ผมแค่ไม่เคยเห็นคุณเพชรแต่งตัวแบบนี้น่ะครับเลยเผลอมองนานไปหน่อย” พายุรีบตอบแก้เก้อ


“ทำไมคะ เพชรดูแปลกมากเลยเหรอคะ” น้ำเพชรชักเสียศูนย์เริ่มไม่มั่นใจตัวเอง


“ไม่ใช่แปลกครับ แต่วันนี้คุณสวยมากจริง ๆ” พายุรีบตอบก่อนจะเบือนหน้าหนีใบหน้านวลที่ส่งยิ้มหวานให้เขาอย่างไม่คิดอะไรแต่ใจเขาสิกลับคิดว่าถ้าทำได้อยากจะเก็บรอยยิ้มนั้นไว้เป็นของตนเองเพียงคนเดียว ไม่อยากให้ครูคนสวยส่งยิ้มแบบนี้ให้ใครอีกเลย เพราะมันทำให้เขารู้สึกห่วงชนิดที่เรียกว่าแค่คิดก็เกือบขาดสติแล้วทีเดียว


“ขอบคุณค่ะ คุณยุชักจะทำให้เพชรตัวลอย ๆ หวิว ๆ เสียตั้งแต่ยังไม่ได้ออกจากโรงเรียนซะแล้วสิคะนี่”


“ถ้าอย่างนั้นคุณพายุช่วยกอดครูเพชรไว้แน่น ๆ หน่อยแล้วกันนะคะ เธอจะได้ไม่ลอยไปไกลเดี๋ยวโรงเรียนเราจะเงียบเหงาเเพราะไม่มีเสียงตะโกนโหวกเหวกดุลูกศิษย์ของครูจอมเฮี๊ยบซะก่อน”


 ธารารินหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับเปิดประตูด้านหลังก้าวขึ้นนั่งอย่างไม่รีรอเหลือเบาะด้านหน้าไว้สำหรับครูคนสวยเจ้าของหัวใจผู้บริหารหนุ่มที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนสำคัญของพายุ จิวรัชราไปเสียแล้วและเพราะความไม่รู้ทำให้น้ำเพชรยังคงทำตัวปกติกับพายุได้อย่างไม่เคอะเขิน


การเดินทางจากหัวหินถึงสุขุมวิทที่มีการจราจรติดขัดรุนแรงทำให้จากัวร์คันสวยติดอยู่บนท้องถนนนานกว่าสามชั่วโมงครึ่งแล้วแต่ใบหน้าโชเฟอร์หนุ่มยังเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะไร้วี่แววหงุดหงิดหรือจะเบื่อหน่ายกับความหนาแน่นของรถมากมายบนท้องถนนเลยแม้แต่น้อย อาจเพราะมีตุ๊กตาสาวสวยถึงสองคนคอยนั่งเจื้อยแจ้วจำนรรจาโดยเฉพาะสาวผิวสวยตาคมแก้มบุ๋มที่นั่งข้าง ๆ


“โชคดีนะคะนี่ที่เพชรไม่ได้ทำงานในกรุงเทพฯ ไม่อย่างนั้นคงได้เครียดตายเพราะปัญหารถติดชัวร์เลยจริง ๆ” น้ำเพชรพยักพเยิดมองการจราจรบนถ้องถนน


“ไม่รู้เพราะเบื่อรถติดหรือเปล่านะคุณพายุถึงหนีไปบริหารโรงเรียนที่หัวหินแทนบางกอกเซ็นเตอร์ในเมืองกรุง” ธารารินอมยิ้ม


“ก็มีส่วนครับ อีกอย่างผมว่าหัวหินมันดึงดูดใจผมมากกว่ากรุงเทพฯ”


พายุกระตุกยิ้มมุมปากดวงตาพราวมองคนข้างกายตาเป็นประกาย แต่ดูเหมือนสาวไร้เดียงสาคนนี้จะยังตามไม่ทันจนกระทั่งรถคันสวยเลี้ยวเข้าจอดเรียงขนานไปกับรถคันอื่น ๆ ที่จอดอยู่ก่อนหน้าบริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ที่ถูกประดับประดาตกแต่งสวยงามสมกับเป็นงานมงคลสมรสของบ่าวสาวไฮโซเมืองกรุงทำให้ดวงตาของน้ำเพชรแวววาวเพราะไม่เคยสัมผัสบรรยากาศงานหรูหราระดับนี้มาก่อน ต่างจากธารารินเพราะเธอเองก็เคยเป็นหนึ่งในดาวดวงเด่นของฟากฟ้าเมืองกรุงมาก่อนที่ครอบครัวของเธอจะอยู่ในยุคมืดเพราะผลกรรมที่เคยทำไว้กำลังตามมาตอบสนองให้พวกเธอต้องยอมรับสภาพ


“เจ้าบ่าวหรือเจ้าสาวคะที่เป็นเพื่อนของคุณพายุ” ธารารินส่งเสียงถามเรื่อย ๆ ไม่ได้สนใจคำตอบมากนัก


“เจ้าบ่าวครับ พีระยุทธ์ เกียรติพิภพ” พายุตอบพร้อมรอยยิ้ม


“เกียรติพิภพ”


ธารารินพึมพำเบา ๆ เพราะรู้สึกคุ้นหูนามสกุลนี้เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนสักแห่งแต่เธอก็จำไม่ได้ว่าได้ยินมาจากไหน เพราะถ้าครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นดาวเด่นที่สังคมจับตามองในฐานะบุตรสาวนายเกรียงศักดิ์ วิษณุพงศ์แต่ตัวเธอกลับแทบจะไม่รู้จักใครเลยเพราะเธอถูกส่งไปเรียนไกลถึงประเทศสหรัฐอเมริกาทำให้เธอแทบจำใครในสังคมดวงดาวนั้นไม่ได้เลย


“ครับ พวกเกียรติพิภพนี่เขาเป็นหุ่นส่วนกับคอบบร้า พร๊อบเพอร์ตี้กรุ๊ปของคุณเมฆินทร์ไงครับ” พายุอธิบาย


“อะไรนะคะ!



Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น