ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 28 : ตอนนี้ขอพื้นที่ขายของจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

Thumbnail Seller Link
รู้ว่าร้ายก็ไม่วายจะรัก Lustfully yours
เตชิตา
www.mebmarket.com
อัยยวัฒน์ไม่เคยถูกใจผู้หญิงคนไหนเท่าลูกสาวคนทรยศที่ฉกชิงเครื่องเพชรประจำตระกูลของเขาไป เขาจึงต้องตอบโต้ด้วยการจับตัวเรณุกามาเรียกเก็บดอกเบี้ยในแบบที่เ...
Get it now

ราคา 320 บาท
สำหรับรู้ว่าร้ายก็ไม่วายจะรัก เป็นเรื่องราวของอัยยวัฒน์กับเรณุกา เมื่อเชษฐวุฒิบิดาของเรณุกาที่เป็นคนสนิทของอัยยวัฒน์ถูกกล่าวหาว่าขโมยสร้อยเพชรมูลค่านับสิบล้านหนีหายไป ความเชื่อใจที่ถูกทำลายลงทำให้อัยยวัฒน์ตอบโต้ด้วยการจับตัวลูกสาวเชษฐวุฒิมาเป็นตัวต่อรองเพื่อแลกเปลี่ยนกับของของตนคืน แต่ระหว่างรอเขากลับเรียกร้องเก็บดอกเบี้ยเสน่หาจากร่างกายเธอทดแทนสิ่งที่พ่อของเธอทำลายความรู้สึกของเขาโดยไม่รู้ว่าความจริงแล้ว เขาเข้าใจผิดและลงมือทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไปอย่างผิดพลาด ร่วมติดตามว่าเขาจะจัดการแก้ไขเรื่องราวเหล่านี้ได้อย่างไร ใน "รู้ว่าร้ายก็ไม่วายจะรัก"

เขายึดไหล่ทั้งสองข้างของเธอแล้วเอ่ยเสียงหนัก “ถ้าฉันไม่มีหัวใจอย่างที่เธอว่าจริง ฉันคงไม่ตามมางอนง้อเธออย่างนี้หรอกหนูเรย์”

แววตาเปิดเผยความรู้สึกจ้องมองสบสายตาของเธออย่างนิ่งขรึม และแม้เธอจะทำเป็นเสียงแข็งใส่ แต่เขาก็รู้ว่าหญิงสาวกำลังหวั่นไหวแค่ไหนจากร่องรอยสะท้านไหวในดวงตาคู่นั้น เธอไม่สามารถอำพรางความรู้สึกของตัวเองได้เลย

“ง้อ...” เรณุกาเป้ปาก เงยหน้าขึ้นสบตาเขาพลางกล่าวด้วยความหมั่นไส้ “ด้วยการบุกรุกเข้ามาโดยพลการเนี่ยนะ...บ้าอำนาจ นี่มันคือการคุกคามกันชัดๆ ถ้าคิดจะง้อแบบนี้ละก็ไม่ต้องมาง้อให้เสียเวลาหรอก”

“งั้นเธอก็บอกฉันสิ ว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะหายโกรธ” เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาคนแสนงอนด้วยสายตาเว้าวอนแล้วแกล้งหอมแก้มเธอแรงๆ

“อุ๊ย!” เรณุกามองเขาตาเขียวปัด

“หายโกรธรึยัง ถ้าเธอยังไม่หายโกรธ ฉันก็จะหอมแก้มเธออย่างนี้” เขากล่าวพร้อมกับสาธิต

“เอ๊ะ! นี่คุณ” เธอเบี่ยงใบหน้าหนี

“ว่ายังไง หายโกรธฉันหรือยัง หรืออยากจะให้ฉันหอมแก้มเธออยู่อย่างนี้ทั้งคืนหืม...”

 “นี่คุณ! เลิกทำบ้าๆ ซะทีได้ไหม แล้วก็ปล่อยฉันซะที ฉันอึดอัดนะ” เธอไม่ตอบแต่สั่งเขาเสียงขุ่น

“ก็บอกฉันมาก่อนสิ ว่าเธอหายโกรธฉันแล้ว” เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอเฉไฉ

“ปล่อย! เลิกเสแสร้งซะที ว่าคุณใส่ใจความรู้สึกของฉัน ในเมื่อฉันมันก็แค่ลูกคนทรยศ คุณอยากจะเหยียบย่ำฉันยังไงเมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้วนิ”

“ตกลงเธอจะไม่ยอมยกโทษให้ฉันดีๆ ใช่ไหม” เขาหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างคุกคาม

“อย่ามามองฉันด้วยสายตาอย่างนี้นะ” เรณุกาขยับตัว มองเขาอย่างระแวง “อุ๊ย! ปล่อยฉันนะ นี่คุณจะทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย”

เธอดิ้นขลุกขลักในวงแขนที่โอบรัดแน่นหนาของคนที่กำลังอุ้มเธอเดินตรงไปที่เตียงนอน

“ก็จะทำให้เธอยกโทษให้ฉันให้ได้นะสิ”

“โอเคๆ ถ้าคุณอยากขอโทษฉันอย่างจริงใจละก็ คุณก็ปล่อยฉันแล้วก็สัญญากับฉันสิว่า ต่อไปคุณจะเลิกบังคับให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่เต็มใจจะทำจะได้ไหมล่ะ” เธอต่อรองเสียงรัว

อัยยวัฒน์ชะงักเท้าและหยุดก่อนถึงเตียง เขายอมปล่อยตัวเธอลงโดยดีพลางเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน

“ฉันไม่ยักจะจำได้แฮะ ว่าเคยบังคับขืนใจเธอเรื่องอะไร ไหนเธอลองยกตัวอย่างให้ฉันฟังสักเรื่องสิ”

เรณุการีบสะบัดตัวออกห่างจากเขาพร้อมกับปรายตามองค้อนพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่น “หึ...คนไร้สำนึก ไม่เห็นต้องให้ยกตัวอย่าง ก็ไอ้ที่คุณทำอยู่นี่ไงล่ะ แล้วก็ทุกเรื่องที่คุณทำเอาไว้กับฉัน ไม่มีเรื่องไหนที่ฉันเต็มใจสักเรื่อง”

“ไม่น่าจะใช่นะ” เขาพูดยิ้ม ๆ สายตามองเธออย่างเจ้าเล่ห์ “อย่างน้อยก็เรื่องบนเตียงระหว่างเรา ถึงตอนเริ่มเธอจะทำเหมือนไม่เต็มใจ แต่ท้ายที่สุดเธอก็น่ารักและมอบความสุขให้ฉันได้ทุกครั้งนิน่า”

เรณุกาอ้าปากหวอแล้วหุบฉับตวาดเสียงใส่เขาอย่างขุ่นมัว “ทุเรศ เมื่อไหร่คุณจะเลิกพูดถึงเรื่องบ้าๆ แบบนี้ซะทีฮะ”

เขาหัวเราะในลำคอ มองเธออย่างล้อเลียน “ก็มันเรื่องจริงนิน่า”

“ยังจะพูดอีก!” เธอกล่าวอย่างฉุนเฉียว

“โอเคไม่พูดแล้ว” เขาหัวเราะเบา ๆ “ตกลงเธอหายโกรธฉันแล้วนะ”

“ให้ตายเถอะ...ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับคนอย่างคุณแล้วจริงๆ” เธอเอ่ยอย่างหงุดหงิด มองหน้าเขาตาเขียวพร้อมกล่าวอย่างตัดรำคาญ “เอาเป็นว่าฉันจะยึดคติว่าไม่ถือคนบ้า ไม่ว่าคนเมา คราวนี้คุณก็ออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว ฉันไม่โกรธคุณก็ได้”

อัยยวัฒน์เลิกคิ้วและยกยิ้มมุมปากมองอีกฝ่ายอย่างนึกขำ “ร้ายนักนะ...ถ้าไม่ใช่คืนนี้ละก็ เธอถูกฉันจูบลงโทษ ชนิดที่เธอจะต้องร้องขอความเมตตาจากฉันแน่ เรณุกา”

 เรณุกาทำเสียงขึ้นจมูกพลางชี้นิ้วไปที่ประตู “ออกไปได้แล้ว ฉันจะได้นอนซะที”

เขายิ้มและขยิบตาให้เธออย่างหยอกล้อก่อนกล่าว “อย่าลืมฝันถึงฉันด้วยล่ะ”

เธอถลึงตามองเขาแล้วกล่าวเสียงดุ “ไม่ต้องห่วง ฉันสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน เพราะฉะนั้นฉันไม่ฝันร้ายอย่างนั้นแน่ คราวนี้คุณจะออกไปได้หรือยัง”

เขาหัวเราะแล้วยักไหล่ก่อนจะเดินเชื่องช้าไปที่ประตูห้อง เปิดประตูออกและเตรียมก้าวผ่านออกไป แต่อดที่จะหันกลับเย้าแหย่เธอเล่นอีกครั้งไม่ได้ “แต่สำหรับฉันนะ ถ้าคืนนี้ฝันถึงเธอละก็...คงต้องเป็นความฝันที่หวานฉ่ำน้ำเจิ่งนองท่วมเตียงแน่”

เรณุกาอ้าปากค้าง หน้าเหวอมองเขาตาโพลงแล้วหุบปากฉับ หันไปคว้าหมอนใบโตบนเตียงเหวี่ยงใส่หน้าทะเล้นของคนที่ยืนอยู่ตรงประตูพลางตวาดดุเสียงแหลม

“อี๋! ลามก ทุเรศ!

“ฮ่าๆๆ”

ปัง! เสียงหัวเราะอารมณ์ดีของอัยยวัฒน์ดังประสานกับเสียงประตูห้องที่ถูกปิดตามหลังคนช่างยั่ว ดังนั้นหมอนที่เธอเหวี่ยงใส่หน้าเขาจึงกระทบเข้ากับบานประตูแล้วล่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่พื้น  

 



Thumbnail Seller Link
รู้ว่าร้ายก็ไม่วายจะรัก 2
เตชิตา
www.mebmarket.com
ความรักทำให้จอมขวัญเผลอใจมีความสัมพันธ์ชั่วคืนกับวายุแต่พอรุ่งสาง ความสำนึกผิดชอบทำให้เธอตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตของเขาโดยไม่มีคำกล่าวลา สัมพันธ์ชั...
Get it now
ราคา 99 บาท
เรื่องราวของจอมขวัญหญิงสาวที่แอบหลงรักน้องชายนายจ้าง ทั้งที่รู้ว่าวายุแอบหลงเสน่ห์เรณุกา ผู้ช่วยดีไซเนอร์คนสวย แต่ในเมื่อเรณุกามีคนรักของเธออยู่แล้ว จอมขวัญจึงไม่ลังเลใจที่จะเปิดเผยความรู้สึกของตนโดยไม่กลัวความผิดหวัง ไม่คาดหวังว่าความสัมพันธ์เร่าร้อนบนชายหาดเพียงข้ามคืนจะสามารถผูกมัดหัวใจน้องชายนายจ้างไว้ที่ตนได้ เธอจึงเลือกที่จะเก็บเขาไว้ในความทรงจำและจากไปเงียบๆ โดยไม่รู้เลยว่าวายุไม่มีวันยอมให้เธอหายไปพร้อมกับหัวใจของเขาได้ง่ายๆ เช่นนั้นแน่ 

“คุณวา! นี่คุณคิดจะทำอะไร ปล่อยขวัญเดี๋ยวนี้นะคะ”

เธอยกมือขึ้นหมายจะดึงมือเขาออกจากเอวของตน แต่เขากลับเป็นฝ่ายปล่อยเอวเธอแล้วจับเธอหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากัน เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นจับมือเธอตรึงไว้ ดวงตาทรงพลังร้อนแรงเต็มไปด้วยไฟเสน่หาแผดรัศมีจากเขา เผาทะลุผ่านม่านตาแสดงอารมณ์หวั่นไหวของเธอ

“ทำไมละ ในเมื่อการที่คุณออกมาตามหาผม ไม่ใช่เป็นเพราะเรามีความต้องการในสิ่งเดียวกันอย่างนั้นหรอกเหรอ”

น้ำเสียงแหบพร่าของเขาทำให้จอมขวัญต้องต่อสู้กับอารมณ์ประหลาดที่ก่อเกิดขึ้นอย่างรวดร้าวและรุนแรง เธอตั้งใจจะเอาชนะความหิวกระหายที่ร่างกายของตนมีต่อชายหนุ่มที่แอบมอบหัวใจให้

“ไม่ค่ะ คุณกำลังเข้าใจผิด ที่ขวัญตามคุณมาก็เพราะเป็นห่วงคุณจริงๆ ขวัญไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น”

“ถ้าคุณเป็นห่วงผม ก็อยู่กับผมสิครับคุณขวัญ คุณก็รู้ว่าผมต้องการคุณ”

หัวใจของเธอเริ่มเต้นระทึกขึ้นอย่างหวั่นไหวระคนตื่นเต้น เกลียดตัวเองเหลือเกินที่เป็นเช่นนี้

“ไม่ค่ะ ต้องไม่ใช่แบบนี้ค่ะคุณวา ปล่อยขวัญก่อนเถอะนะคะ”

            “ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะ”

เขาสอดไซ้ฝามือเย็นเยือกผ่านชายเสื้อเธอเข้าลูบไล้เอวคอดกิ่วอย่างใจเย็นไม่ก้ำเกินไปไกลกว่านั้นอย่างต้องการให้โอกาสเธอได้ตัดสินใจว่าจะปฏิเสธหรือเป็นใจให้เขาไปต่อ

“คุณขวัญจะต่อต้านและเกลียดผมเลยหรือเปล่า”

อะไรบางอย่างในน้ำเสียงออดอ้อนและสัมผัสเว้าวอนแถวสะเอวไล่ถึงใต้ฐานอกของเธอโดยฝีมือเขาทำให้จอมขวัญรู้สึกว่ามีอะไรผิดเพี้ยนไปมากๆ เธอควรต่อต้านผลักไส้ไม่ใช่ยืนเฉยเหมือนจะยินยอมให้เขาสัมผัสเช่นนี้ และเขาไม่ให้เธอมีโอกาสตัดสินใจนาน รวมทั้งไม่สนใจที่จะฟังคำตอบของเธอ ราวกับว่าคำถามของเขาไม่ได้ต้องการคำตอบจริงจังมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธด้วยจุมพิตที่ทำให้ลืมสิ้นทั้งการหายใจและสติสำนึกใดๆ เธอตกอยู่ในอำนาจของปรารถนาเร่าร้อนของเขา อารมณ์อ่อนไหวเพราะมีใจให้เป็นทุนเดิมเลยลุกพรึบเป็นทะเลไฟเพียงแรกสัมผัสริมฝีปากของเขาเท่านั้น เหตุผลใดๆ ที่เคยมีบินหายออกไปกลางเวิ้งทะเลจนสิ้นซาก

เสื้อเชิ้ตชีฟองผ้าพลิ้วไหวติดดุมผ่าหน้าที่เธอสวมอยู่ถูกเขาปลดกระดุมออกจนครบทุกเม็ดและหล่นไปกองอยู่บนพื้นทรายในสองวินาทีต่อมา มือใหญ่สอดเข้าไปเบื้องใต้เสื้อตัวน้อย ทาบกับแผ่นหลังเปลือยพร้อมกับตะขอชั้นในที่ถูกปลดเปิดทางให้ฝ่ามือใหญ่ครอบครองความนุ่มหยุ่นที่เบ่งบานนั้นอย่างย่ามใจ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น