ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 27 : 8.2 อิสรภาพจำแลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,617
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

ธารารินเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธออีกครั้งในโรงเรียนนานาชาติจิตรลัดดาหัวหิน ที่นี่ทำให้เธอลืมเรื่องราวร้าย ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตช่วงระยะเวลาหนึ่งได้ชั่วคราวยามที่เธอมีเด็ก ๆในความดูแลรับผิดชอบ แต่เมื่อต้องอยู่ในบ้านพักครูซึ่งพายุเป็นคนจัดหาให้เพียงลำพัง ความรู้สึกผิดหวังเสียใจกลับยังตามรังควาญให้เธอได้ทุกข์ใจไม่หยุดหย่อน


โชคของเธอยังดีที่มีโอกาสได้รู้จักคนดี ๆ อย่างพายุ เขาเป็นธุระจัดหาทุกอย่างให้เธอทั้งหมดด้วยจำนวนเงินที่เธอขอเป็นสัญญากู้ยืมโรงเรียนโดยให้หักจากเงินเดือนของเธอทุกบาททุกสตางค์ ถึงแม้เขาจะพยายามบ่ายเบี่ยงแต่เธอก็ไม่ยอมเพราะแค่ที่ได้รับน้ำใจจากเขาก็มากเกินไปจนเธอรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องมารบกวนชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นานอย่างเขา และคำพูดไม่กี่คำของเธอก็ทำให้พายุยินยอมทำตามที่เธอต้องการแต่โดยดี


“คุณน้ำครับ” เสียงเคาะประตูและเสียงเรียกเบา ๆ หน้าห้องทำให้ธารารินตื่นจากภวังค์ความคิดของตน


“รอสักครู่นะคะคุณพายุ” เธอตะโกนตอบพร้อมกับลุกขึ้นเดินตรงมาเปิดประตูให้ชายหนุ่ม


“คุณพายุมีอะไรให้น้ำช่วยหรือเปล่าคะถึงมาตามเองถึงห้องแบบนี้” เธอถามเมื่อเปิดประตูกว้างเปิดทางให้เขาเรียบร้อย


“จะพูดอย่างนั้นก็ได้ครับ คือ พรุ่งนี้ผมต้องไปงานแต่งเพื่อนที่กรุงเทพฯ แต่ผมไม่มีเพื่อนไปไม่ทราบว่าคุณน้ำรินพอจะว่างไปเป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมครับ คือผมตั้งใจว่าจะชวนคุณน้ำรินกับคุณน้ำเพชรไปเป็นเพื่อนน่ะครับ” รอยยิ้มอ่อนโยนของพายุทำให้เธอปฏิเสธไม่ออก


“ได้สิคะ คุณพายุจะไปกี่โมงล่ะคะ”


“หกโมงเช้าผมมารับคุณน้ำที่นี่แล้วกันครับ พอดีเพื่อนผมเขาจัดงานช่วงเช้าที่บ้านเจ้าสาวส่วนกลางคืนจัดเลี้ยงที่ห้องอาหารของโรงแรม ไอ้ผมก็เป็นเพื่อนสนิทเสียด้วยสิ จะไปทีเดียวตอนกลางคืนก็กระไรอยู่” เขาอธิบายด้วยรอยยิ้ม


“เพื่อน ๆ ก็ทยอยแต่งกันบ้างแล้ว คุณพายุล่ะคะยังไม่เจอคนถูกใจบ้างหรือคะ” เธอถามยิ้ม ๆ


“เจอบ้างเหมือนกันครับ แต่ไม่รู้ว่าเธอจะให้โอกาสผมหรือเปล่า” เขาตอบด้วยท่าทางเขิน ๆ ดูน่ารักในสายตาของเธอเรียกรอยยิ้มจากริมฝีปากอิ่มและอดดีใจแทนหญิงสาวผู้โชคดีที่คว้าหัวใจผู้ชายอบอุ่นคนนี้ไปครองได้ง่ายดาย


“น้ำพอจะรู้จักเธอไหมคะ” น้ำรินอมยิ้มถามด้วยน้ำเสียงแสดงความตื่นเต้นปิดไม่มิดเพราะกำลังลุ้นให้สิ่งที่เธอคิดเป็นจริง


“ครับ” คนตอบมีท่าทางเขินอายเห็นได้ชัด


“ใครคะ ใช่น้ำ...” เธอยังไม่ทันหลุดชื่อที่คิดออกมาก็มีเสียงกระแอมขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน


“อะแฮ่ม...คุยอะไรกันอยู่คะ” น้ำเพชรทำเสียงเย้าพร้อมกับยื่นใบหน้าทะเล้นเข้ามาส่งยิ้มแปลก ๆ


“อ้าวน้ำเพชร...คุณพายุชวนน้ำเพชรแล้วใช่ไหมคะ” เธอไม่ตอบแต่หันมาทักทายเพื่อนครูคนสวยอีกคนที่เพิ่งได้รู้จักกันไม่นานแต่กลับสนิทกันได้ไว คงเพราะมีนิสัยคล้ายคลึงกันทำให้เธอและน้ำเพชรสนิทกันอย่างรวดเร็ว


“ยังครับ ผมตั้งใจว่าจะไปชวนคุณน้ำเพชรทีหลัง” พายุตอบโดยไม่มองใบหน้าคมสวยบาดตาของคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย


“ใช่สิคะ เพชรมันไม่ใช่คนสำคัญของคุณพายุนี่นะ เป็นธรรมดาที่เพชรต้องมาทีหลังน้ำรินอยู่แล้ว” เธอส่งเสียงกระเซ้า


“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย คุณพายุจะเห็นน้ำสำคัญกว่าเพชรได้ยังไงล่ะ” น้ำรินอมยิ้มกับใบหน้าแดงก่ำของเจ้านายหนุ่ม


หลายวันที่ผ่านมาแม้เธอจะยังตกอยู่ในภวังค์แห่งความทุกข์ส่วนตัวแต่เธอก็พอจะสังเกตได้ถึงสายตาของพายุที่มองครูสาวผิวน้ำผึ้งไม่วางตาได้ตลอด ทุกครั้งที่เขาเผลอและมีหญิงสาวอยู่ในสายตา ดวงตาคมซึ้งคู่นี้มักจะจับจ้องมองตามเธอด้วยแววตาเสน่หาเสมอ ยิ่งพินิจพิจารณาเธอก็เห็นว่าคนทั้งคู่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก มิน่าเจ้าของกิจการหนุ่มรูปหล่อถึงลงทุนทิ้งห้างใหญ่ในเมืองกรุงเพื่อมาบริหารงานที่หัวหินแทนทั้งที่ความเป็นจริงเขาควรดูแลกิจการในกรุงเทพฯ และหาตัวแทนมาเป็นผู้บริหารกิจการโรงเรียนแห่งนี้ต่างหาก


พายุ จิวรัชรา เจ้าของห้าง ‘The Bangkok Center’ หนุ่มหล่อขวัญใจสาว ๆ ทั่วกรุงที่บรรดาคุณหญิงคุณนายใต้ฟ้าเมืองกรุงต่างหมายปองอยากได้เขาไปเป็นเขย แค่ดีกรีบุตรชายคนเดียวของคุณหญิงกรรณิการ์ จิวรัชราก็เพียงพอที่จะทำให้พายุดังเป็นพลุแตกแต่ยิ่งเขาพ่วงปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยดังประเทศสหรัฐอเมริกากลับมาอีกใบยิ่งทำให้ชื่อเสียงของพายุ เป็นที่รู้จักกันดีกระทั่งสิ้นบุญคุณหญิงกรรณิการ์ สมบัติทุกชิ้นของจิวรัชราจึงอยู่ภายใต้การดูแลของพายุเพียงคนเดียว ใต้ฟ้าเมืองกรุงจึงไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขา


“แล้วตกลงกำลังคุยอะไรกันอยู่ค่ะ ได้ยินว่าจะชวนเพชรไปไหนกัน” เสียงครูสาวปลุกภวังค์ความคิดของธาราริน


“คุณพายุจะชวนคุณเพชรกับน้ำไปเป็นเพื่อนร่วมงานแต่งเพื่อนน่ะค่ะ” ธารารินอธิบาย


“ไปงานแต่งก็ควงแฟนไปสิคะคุณยุ จะเอาเพชรไปขัดคอทำไมกัน” เธอกระเซ้าเสียงรื่นเริง


“ผมกลัวว่าเขาจะตกใจน่ะครับหากผมจะชวนเขาไปด้วยกันตามลำพัง” พายุยิ้มเขิน ๆ ไม่กล้าสบตาครูสาวนัก


“แหมคุณยุขา ถ้าเพชรเป็นผู้หญิงคนนั้นรับรองเพชรไม่มีทางปฏิเสธคุณยุแน่ ๆ เพราะฉะนั้นคุณยุกล้า ๆ หน่อยสิคะ เพชรเอาใจช่วยเต็มที่เลย” น้ำเพชรยักคิ้วหลิ่วตาให้ชายหนุ่มเพราะคิดว่าเขากำลังจีบธารารินโดยไม่รู้ว่าคำพูดของตนทำให้หัวใจคนฟังเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น


“คุณเพชรคิดอย่างนั้นเหรอครับ”


พายุส่งสายตาสดใสพยายามสื่อความในใจส่งไปให้หญิงสาวแต่ดูเหมือนเธอจะมองไม่เห็นและไม่เข้าใจสายตาของเขาเมื่อริมฝีปากบางยังคงแย้มยิ้มกรุ่มกริ่มเหล่ตาชำเลืองมองหน้าธารารินล้อเลียน


“คุณน้ำรินล่ะ คิดเหมือนเพชรหรือเปล่าคะ” เสียงน่ารักสดใสถามเพื่อนใหม่ด้วยความรื่นเริง


“หึหึ...น้ำตอบแทนผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หรอกค่ะเพราะดูเหมือนเธอจะยังไม่ค่อยรู้ตัวเท่าไหร่”


ธารารินกลั้นเสียงหัวเราะเบา ๆ เมื่อน้ำเพชรยังไม่เข้าใจสายตาสื่อความหมายของพายุเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเธอน้ำเพชรเหมือนสาวน้อยจอมแก่นมากกว่าครูสาวจอมเฮี๊ยบ นิสิตสาวจากรั้วมหาวิทยาลัยการกีฬาสุดแก่นแก้วแต่กลับน่ารักจนเป็นที่หมายปองของบรรดาหนุ่ม ๆ ทั่วเมือง ทั้งทหาร ตำรวจ นักธุรกิจใหญ่ ๆ ในหัวหินต่างให้ความสนใจน้ำเพชรแต่เจ้าตัวกลับมองเมินทุกคนและมอบให้เพียงคำว่าเพื่อนเท่าเทียมกันเสมอมา เช่นเดียวกับพายุเจ้านายของพวกเธอที่เพียนส่งสายตาสื่อความในใจส่งตรงถึงครูสาว แต่เธอกลับไม่รู้ตัวเสียเฉย ๆ


“ว้าคุณน้ำรินน่ะ คุณยุรีบบอกคุณน้ำรินสิคะว่าคุณรู้สึกยังไงกับเธอ” น้ำเพชรรีบรุกให้เจ้านายหนุ่มทันที


“คุณน้ำริน!” พายุยกคิ้วนิดหนึ่งด้วยความแปลกใจ


“อ้าวก็คุณยุชอบคุณน้ำรินไม่ใช่เหรอคะ คุณยุก็บอกเธอไปตรง ๆ สิคะ” น้ำเพชรพูดโพล่งออกมาจนธารารินกลั้นเสียงหัวเราะของตนไว้ไม่อยู่ในขณะที่พายุทำหน้าเหวอคิดไม่ถึง


“ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับคุณน้ำรินนะครับเพชร” เขาตอบปฏิเสธวุ่นวาย


“ไม่ใช่คุณน้ำรินหรอกเหรอคะ” น้ำเพชรกะพริบตาไม่คิดว่าตนเองจะเข้าใจผิด


“ค่ะไม่ใช่ ตกลงว่าคุณเพชรว่างไปเป็นเพื่อนคุณยุกับน้ำได้หรือยังคะ” ธารารินอมยิ้มที่ค้างมาจากอาการหลุดหัวเราะเสียงดังเพราะกลั้นไม่อยู่จริง ๆ


“ไอ้ไปได้น่ะไปได้อยู่ค่ะ แต่สรุปว่าผู้หญิงคนที่คุณยุอยากชวนไปตามลำพังน่ะคือใครคะ” น้ำเพชรทำหน้าสงสัย


“ไม่บอกครับ” พายุทำหน้าเซ็งพร้อมกับกล่าวปัด


“ว้า...คุณน้ำรินล่ะคะทราบหรือเปล่า” เธอหันมาจ้องธารารินขอคำตอบแทน


“เอ้...น้ำก็ไม่ทราบนะคะ แล้วคุณเพชรไม่ทราบเหรอคะในเมื่อคุณเพชรรู้จักคุณพายุมาก่อนน้ำเสียอีกน่ะ” เธอถามยิ้ม ๆ


“เพชรไม่เห็นคุณยุสนใจใครเป็นพิเศษสักคน นอกจากคุณน้ำน่ะ” เธอทำริมฝีปากยื่นขมวดคิ้วครุ่นคิดด้วยท่าทางน่ารัก


“ผมว่าพวกคุณเลิกแซวแล้วก็เลิกคิดเรื่องของผมดีกว่าเสียเวลาเปล่า ๆ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ผมจะรอคุณสองคนตอนหกโมงเช้าแถว ๆ นี้นะครับ” พายุถอนหายใจพร้อมกล่าวสรุป


“ตกลงค่ะ แต่เพชรไม่มีชุดสวย ๆ นะคะ คุณยุไม่อายเพื่อนใช่ไหมคะถ้าเพชรจะใส่ชุดทำงานตัวที่ดีที่สุดของเพชรไป” เธอยิ้มแหย ๆ กับเรื่องเครื่องแต่งกายที่ปกติไม่นิยมและสนใจเท่าไรนัก


“ไม่เป็นไรครับเพราะไม่ว่าจะใส่อะไรคุณเพชรก็สวยเสมออยู่แล้ว” น้ำเสียงทุ้มฟังอ่อนโยนจนครูคนสวยอมยิ้มแต่กลับเป็นรอยยิ้มไม่เคอะไม่เขินประหนึ่งไม่รู้สึกใด ๆ กับน้ำเสียงทอดเบานั้นเลย


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น