ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 26 : 8 อิสรภาพจำแลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

พายุเหลือบสายตามองหญิงสาวที่บังเอิญไปพบเธอบนทางสายเปลี่ยวเมื่อหลายวันก่อน สภาพเธอในตอนนั้นใครได้เห็นคงพอรู้ได้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้นกับเธอ วงหน้านองน้ำตากับริมฝีปากขบกัดกั้นเสียงสะอื้นขณะเดินดุ่มๆ อยู่ข้างทางอย่างเดียวดายสะดุดตาจนเขาต้องชะลอรถเพื่อให้ความช่วยเหลืออย่างไม่คิดว่าจะเป็นคนที่ตนรู้จัก และเมื่อพบเขาเธอถึงกลับกั้นน้ำตาไม่อยู่ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเจ็บช้ำปานจะขาดใจ


ท่าทางเหมือนเด็กหลงทางของธารารินทำให้เขารู้สึกเวทนา แม้เหตุการณ์ดังกล่าวจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม เขายังแอบเห็นเธออยู่ในอาการหม่นเศร้าและมีน้ำตากับเสียงสะอื้นทุกครั้งที่อยู่คนเดียว เรื่องราวที่เธอพบเจอคงทำให้เธอเจ็บปวดอย่างที่เขาไม่อยากจะคิด


“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังครับน้ำริน อย่าเก็บเรื่องไม่สบายใจพวกนั้นมาคิดอีกดีกว่านะครับ” พายุกล่าวอ่อนโยน


“ค่ะ น้ำไม่เป็นอะไรแล้ว แค่อดคิดไม่ได้ว่าหากคุณไม่บังเอิญผ่านไป น้ำจะทำยังไงกับชีวิตตัวเองดี” เธอถอนหายใจเบา ๆ


“คุณน้ำพอจะบอกผมได้หรือยังครับ ว่าทำไมวันนั้นคุณถึงไปเดินอยู่คนเดียวแบบนั้น” พายุเหลือบตามองหญิงสาวเป็นคำถาม


“คุณเมฆินทร์เธอไล่น้ำออกจากงานค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว


“ไล่ออก...แล้วเขาทำอะไรคุณน้ำด้วยใช่ไหมครับ” พายุอดไม่ได้ที่จะต้องถามคำถามนี้เพราะสภาพของเธอในวันนั้นมันยืนยันชัดเจน


“มันไม่ร้ายกาจอย่างที่คุณพายุเข้าใจหรอกค่ะ” เธอยังคงแก้ตัวแทนชายหนุ่ม


“แต่ถึงยังไงคุณก็เป็นผู้หญิง เขาไม่สมควรทำรุนแรงแล้วยังทิ้งคุณน้ำไว้กลางทางอย่างนั้นอีกต่างหาก” เขาหันมามองหน้าเธอด้วยความประหลาดใจ


“เรามีปากเสียงกัน น้ำเป็นคนขอลงจากรถมาเองค่ะ” ถึงอย่างไรเธอก็ไม่อยากให้พายุมองเมฆินทร์ในแง่ร้ายนัก


“ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ เขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายคุณน้ำแล้วทิ้งคุณไว้ตามลำพังแบบนั้น ถ้าไม่เจอผม และเกิดเหตุร้ายขึ้นกับคุณน้ำ เขาจะรับผิดชอบเรื่องนี้ยังไง” พายุบ่นพึมพำไม่ชอบใจพฤติกรรมชายหนุ่มคนนั้นเท่าไรนัก


“ช่างเถอะค่ะ น้ำไม่อยากคิดถึงเขาอีกแล้ว” เธอกระซิบเสียงแผ่ว


“แล้วนี่คุณน้ำคิดไว้หรือยังครับว่าจะทำยังไงต่อไป” พายุถามเบา ๆ


“น้ำเองก็ยังไม่ทราบค่ะ บางทีน้ำคงต้องกลับกรุงเทพฯ ถึงยังไงน้ำก็ยังมีพ่อกับพี่สาวที่ต้องคอยดูแล” เธอตอบ


“แล้วเรื่องงาน”


“น้ำคงพอหางานได้ไม่ยากหรอกค่ะ” เธอถอนใจแรง


“คุณน้ำสนใจที่จะทำงานอยู่ที่หัวหินนี่กับผมหรือเปล่าล่ะครับ”


“ทำงานกับคุณพายุ...” เธอทวนคำเบา ๆ ไม่แน่ใจกับคำชวนของคนที่เพิ่งรู้จักกันอย่างพายุ


“ครับ ผมยังไม่ได้บอกคุณน้ำว่าผมเปิดโรงเรียนนานาชาติอยู่ที่หัวหินนี่เองครับ” เขาส่งยิ้มบาง ๆ ให้หญิงสาว


“โรงเรียน...คุณเป็นเจ้าของโรงเรียนนานาชาติเหรอคะนี่” เสียงหวานทวนเบาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นพิจารณาใบหน้าคมอ่อนเยาว์ของคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะทำธุรกิจเกี่ยวกับการศึกษา


“ทำไมครับ หน้าผมไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ คุณน้ำรินถึงทำหน้าเหมือนไม่เชื่อถือว่าคนอย่างผมจะเปิดโรงเรียนได้น่ะ” พายุถามยิ้ม ๆ ขบขันดวงตาหวานที่เพ่งพิจารณาเขาราวกลายเป็นตัวประหลาดไปอย่างนั้นเลยทีเดียว


“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แต่น้ำแค่แปลกใจไม่คิดว่าคุณพายุจะเป็นเจ้าของโรงเรียน” เธอกะพริบตาปริบรีบอธิบาย


“กิจการของครอบครัวนะครับ คุณแม่ของผมท่านเป็นผู้ริเริ่มกิจการนี้ไว้ แต่ตอนนี้ท่านเสียไปแล้วผมจึงจำเป็นต้องเข้ามาดูแลแทน” เขาอธิบายช้า ๆ


“เอ่อไม่ทราบว่าท่านเสียนานแล้วหรือคะ”


“กลางปีที่แล้วครับ ท่านเสียได้เก้าเดือนเท่ากับอายุงานตำแหน่งผู้บริหารโรงเรียนนานาชาติจิตรลัดดาหัวหินของผมนี่เลยครับ”


“เสียใจด้วยนะคะเรื่องคุณแม่ของคุณ”


“ครับ...แต่ ตกลงว่าคุณน้ำรินจะทำงานกับผมใช่ไหมครับ” เขากล่าวพร้อมสรุปก่อนเหลือบตามองเธอยิ้ม ๆ ในสีหน้า


“ค่ะ ถ้าคุณพายุไม่รังเกียจและต้อนรับคนไม่มีที่ไปอย่างน้ำ”


เธอกล่าวอย่างเกรงใจพร้อมกับถอนใจหนักๆ ใบหน้าเศร้าลงถนัดเมื่อคิดถึงสภาพไร้ที่ไปของตนเอง ช่างน่าสมเพชสิ้นดีที่เธอไม่มีแม้แต่กระเป๋าเดินทาง ไม่มีเสื้อผ้า โทรศัพท์ กระเป๋าเงิน ทุกอย่างถูกเก็บไว้ที่บ้านของเมฆินทร์ทั้งสิ้น นึกไม่ถึงว่าผู้ชายคนนั้นจะใจดำขับไล่เธอลงจากรถมาทั้งแบบนั้น


“จิตรลัดดาหัวหินยินดีต้อนรับครูน้ำรินอยู่แล้วครับ คุณอย่าคิดมากเลยดีกว่า เอาเป็นว่าผมยินดีช่วยเหลือลูกน้องคนใหม่ทุกอย่างเลยแล้วกัน” เขายิ้มปลอบใจ


“ขอบคุณค่ะคุณพายุ น้ำจะไม่ลืมบุญคุณของคุณเลยจริง ๆ” เสียงหวานกล่าวเบา ๆ ด้วยความซาบซึ้ง


“อย่าถือว่าเป็นบุญเป็นคุณเลยครับ ผมต่างหากที่ได้รับผลประโยชน์เพราะมีครูสวย ๆ อย่างคุณน้ำรินมาร่วมงานด้วย รับรองว่าเด็ก ๆ คงรักครูน้ำรินจนอยากมาโรงเรียนทุกวันแน่เลยครับ” พายุกล่าวยิ้ม ๆ


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น