ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 23 : 7 สาปส่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    2 พ.ค. 63

เข็มขัดนิรภัยถูกปลดล็อก พร้อมร่างสูงขยับหันหลังกลับมาจ้องมองเธอราวปีศาจร้าย ดวงตาคมดุเรืองรองราวมีประกายสีแดงฉาบฉายยามจ้องมองตรงมาที่เธอ หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอช้า ๆ เตรียมขยับตัวหนีห่างระแวดระวังแต่เพียงครู่เดียวร่างสูงก็กระโจนพรวดจากหน้ารถข้ามเบาะมาอยู่ด้านหลังรถรวดเร็วจนเธอตกใจ ฝ่ามือใหญ่เอื้อมคว้าไหล่บอบบางกระชากกดน้ำหนักมือบีบแรงลงบนบ่าเล็กอย่างไม่กลัวว่าเธอจะเจ็บดึงรั้งจนแนบชิด


“คุณทำบ้าอะไร ปล่อยนะ ฉันเจ็บ” เธอตะโกนเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว


“ดี! ฉันอยากให้เธอเจ็บ เจ็บให้มันสาสมกับสิ่งที่พ่อกับพี่สาวเธอทำกับฉัน อยากเป็นศัตรูกับฉันนักใช่ไหมน้ำริน ต่อไปนี้เธอจะได้รู้ว่า คนที่คิดจะเป็นศัตรูกับอาศิรวิษจะได้รับผมตอบแทนยังไง”


เขากุมคอเสื้อเนื้อเบา ดวงตาเจิดจ้าด้วยความแค้น โทสะครอบงำสติ เสี้ยววินาที เสื้อชีฟองเนื้อบางถูกกระชากขาดไร้ปรานี ริมฝีปากหนาทาบลงบนเรียวปากอิ่มอย่างไร้เมตตา รุนแรง หนักหน่วงจงใจสร้างความเจ็บปวดและเขาได้กลิ่นคาวเลือดบนริมฝีปากที่ปริแตกของเธออย่างไม่ใยดี


ธารารินพยายามผลักไสต่อต้านร่างหนาด้วยเลือดเนื้อของบุรุษตรงหน้าเพียงใดก็ไร้ประโยชน์ เขาแข็งแกร่งเกินกว่ากำลังเธอจะต่อต้าน เมฆินทร์ไม่ฟังเสียงร้องขอความเมตตาของเธอและไม่ใยดีน้ำตากับเสียงสะอื้นของเธอแม้แต่น้อย เขาผลักเธอเอนราบลงบนเบาะหนังสีดำที่ปรับเอนเพิ่มพื้นที่ให้กว้างขึ้นแล้วทาบตัวทับลงบนร่างเธออย่างจงใจหยามเกียรติ


“ไม่นะ คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้ กรุณาปล่อยฉันไปเถอะนะ” เธอวิงวอนทั้งน้ำตา แม้ว่าร่างกายกำลังเจ็บร้าวระบม แต่ยังไม่ละความพยายามจะร้องขอความเห็นใจจากเขา น้ำตาเธอไหลพราก สะอื้นไห้เหม่อมองเพดานรถตู้อย่างอดสู ทำไมเขาถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้...จงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอราวกับเห็นเธอเป็นเพียงแค่หญิงไร้ค่า ความโกรธทั้งหมดของเขาถูกระบายใส่เรือนร่างบอบบางคล้ายตั้งใจบดขยี้เธอให้แหลกคามือ


“เก่งนี่แม่ศัตรูตัวร้ายของฉัน ดูเหมือนเธอจะเป็นศัตรูพิศวาสของฉันได้อย่างดีเยี่ยมจริง ๆ ธาราริน วิษณุพงศ์”


หลังพายุโทสะพัดผ่านทิ้งซากความเสียหายไว้กับเรือนกายและจิตใจที่บอบช้ำของเธออย่างสาหัส เขาจึงขยับตัวออกห่างอย่างไม่ยี่หระคราบน้ำตาบนแก้มไร้สีเลือด ดวงตาแห้งผากสิ้นหวังของเธอประกาศถึงความพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิตของเธอไม่สามารถหยุดยั้งโทสะของเขา หญิงสาวสะอื้นตัวโยน ลนลานคว้าเสื้อผ้าที่ถูกฉีดขาดมาสวมใส่ ดวงตาคลอน้ำตามองสบสายตากระด้างอย่างเกลียดชัง เขาเอื้อมมือดึงเซ็นทรัลล็อกปลดออกพร้อมน้ำเสียงเข้มดังเป็นคำสั่งสั่นคอนให้ใจเธอสลาย


“ลงไป...”


ธารารินเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น หายใจลึกเชิดหน้าและไม่เอ่ยคำใดแล้วหลับตาปกปิดความสะเทือนใจไม่ให้เขาเห็น นศักดิ์ศรีทำให้เธอไม่รั้งรอที่จะกระชากประตูรถ ไม่ให้เขาไล่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง และไม่สใจเสียงรถที่กระชากตัวออกไป ไม่คิดจะหันกลับไปง้องอนเขาอีก ธารารินเดินไปข้างหน้าตามเส้นทางเข้าเมืองทั้งน้ำตา


เมฆินทร์กัดฟันอย่างมีโทสะเมื่อคนอวดดีไม่มีคำอ้อนวอนขอความเห็นใจ เขามองหญิงสาวที่อยู่ห่างออกไปทุกขณะผ่านกระจกมองท้ายแล้วเหยียบคันเร่งทิ้งห่างจนเธอลับไปจากสายตา 


 “อวดดี เด็กบ้า”


เขาสบถอย่างเกรี้ยวกราดแล้วเหลือบมองนาฬิกา เวลาเย็นเกินกว่าจะหารถโดยสารกลับเข้าเมืองทำให้เขานึกห่วงผู้หญิงอวดดีที่คงกำลังเดินดุ่มๆ อยู่บนทางสายเปลี่ยวลำพัง และอยู่ในสภาพที่เรียกว่าดูไม่ได้สักเท่าไหร่ บรรยากาศข้างนอกทำให้คิ้วของเขาขมวดอย่างตึงเครียด เมฆินทร์ถอนใจหนักพลางชะลอรถแล้วหักเลี้ยวกลับไปในทิศทางเดิมที่เพิ่งจากมา

 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #65 25142551 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:46

    ทำขนาดนี้แล้วยังให้อภัยกันได้ ก็ต้องยอมใจเธอแล้วน้ำ เธอเลือกที่จะเจ็บเองใครก็ช่วยเธอไม่ได้หรอกค่ะ เพราะไม่รักตัวเองก็เจ็บต่อไป

    #65
    0