ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 20 : 6 น้ำซึมผืนทราย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    1 พ.ค. 63

เมฆินทร์ยอมรับว่าถ้าต้นกล้าไม่ใช่สามีของปิ่นลดาเขาคงลืมใบหน้าคมเข้มนั้นไปสนิทแล้ว แต่เพราะผู้ชายคนนั้นเป็นสามีอดีตคู่หมั้นของเขา ทำให้เขาจำต้นกล้าได้อย่างแม่นยำ แม้จะพบกันไม่กี่ครั้งก็ตาม และลักษณะท่าทางของคนคนนี้ก็ทำให้เขาอดสมเพชอดีตคู่หมั้นไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยที่ได้ทราบข่าวว่าปิ่นลดาถูกสามีทำร้ายร่างกายจนต้องซมซานหนีออกมาประสบอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน ถึงยังโกรธเกลียดหญิงสาวอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกยินดีกับชะตากรรมของเธอกับครอบครัว


เขาไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น แต่ยอมรับว่าเป็นคนรักยากเกลียดยาก ถ้ารักก็พร้อมจะทุ่มให้ทั้งตัวและใจ และหากเกลียดก็ยากที่จะเปลี่ยนเช่นกัน พวกวิษณุพงศ์เป็นบุคคลที่เขาขีดเส้นไว้ที่ความเกลียดชังจนหมดใจ ถึงไม่คิดแก้แค้น ก็ไม่คิดจะยกโทษหรือลดความเกลียด รวมถึงคนที่เขาพยายามเกลียดเธอให้ได้หมดหัวใจอย่างธารารินก็เช่นกัน ซึ่งน่าแปลกใจที่พอได้ยินต้นกล้าเอาเธอไปพูดถึงในทางเสียหายเขากลับโกรธชายคนนั้นมากกว่าธารารินที่กำลังกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาประจานตัวเองอย่างเต็มความสามารถ


“เป็นอะไรไปครับน้ำริน ไอ้เมฆมันทำอะไรให้โกรธอีกล่ะคราวนี้” ก้องภพถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นดวงตาสวยคลอด้วยหยดน้ำใส ตาคมเหลือบมองข้ามไหล่ของเธอออกไปมองเพื่อนรักที่ยืนคุยอยู่กับพิมพ์พจีด้วยท่าทางสนิทสนม เขาถอนหายใจหนักหน่วงเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าปาดน้ำตาลวก ๆ


“เปล่าค่ะ คุณเมฆินทร์ไม่ได้ทำอะไรน้ำ” เธอตอบเสียงสั่น


“ไม่ได้ทำร้ายร่างกายแต่ก็คงทำร้ายจิตใจล่ะสิ น้ำถึงกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่อย่างนี้” เขาบ่นเบา ๆ


“ใจน้ำมันไม่รักดีเองค่ะคุณก้อง รู้ทั้งรู้ว่าเขาเกลียดแต่ก็ยังไม่เจียม” เธอเม้มริมฝีปากแน่นกลั้นสะอื้น


“ความรักเป็นเรื่องเข้าใจยาก โชคดีที่ผมยังไม่เคยรักใครแต่สัญญาเลยว่าถ้ามีโอกาสได้เจอคนที่รักผมได้สักครึ่งที่คุณน้ำรักไอ้เมฆ ผมจะเฮให้ลั่นแล้วรีบคว้าหล่อนมากอดแน่น ๆ อย่างแน่นอน” เขาถอนหายใจหนัก ๆ


“เธอคนนั้นเป็นผู้หญิงที่โชคดีค่ะ น้ำเชื่อว่าเธอคงกำลังตามหาคุณก้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง น้ำเองก็จะรอแสดงความยินดีกับเธอถ้ามีโอกาสได้เจอกันสักวัน น้ำจะรีบกระซิบบอกเธอทันทีเลยค่ะว่าเธอโชคดีกว่าน้ำมากแค่ไหนที่หาคุณจนเจอ” เธอยิ้มเศร้า ๆ มัวแต่รู้สึกขมขื่นกับความรักของตัวเองจนไม่ทันเห็นดวงตาวับวาวเอาเรื่องจากผู้ชายที่เดินตามเข้ามา


“มัวแต่หว่านเสน่ห์อยู่แบบนี้ ลูกสาวฉันคงไม่ต้องกินข้าวเช้าแล้วมั้ง คงต้องขยับไปกินข้าวเที่ยงแทนเลยทีเดียวเพราะคนดูแลเอาแต่มายืนอ่อยผู้ชายอยู่หน้าบ้าน”เสียงทุ้มต่อว่าประชดประชันจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่น


“บังเอิญดิฉันเป็นแค่ครูไม่ใช่แม่ของคุณมนนี่ซะด้วยสิคะ ไอ้หน้าที่คนดูแลเธอก็เลยคงไม่ใช่หน้าที่ของดิฉัน” เธอนำคำของเขากลับมายอกย้อนใส่คนหน้ายักษ์ที่จ้องเธอราวจะจับฉีกเนื้ออย่างนั้น


“ตายจริง! หล่อนนี่กล้ามากนะเป็นแค่ลูกจ้างกล้ายอกย้อนเจ้านายแบบนี้น่ะ” พิมพ์พจีตวาดดุเสียงแหลม


“ปากดีนักนะ คงคิดสินะว่ามีไอ้ก้องคอยปกป้องแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอ” เสียงทุ้มกล่าวเข้ม


“ไม่เอาน่าไอ้เมฆ มนนี่กินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้วเหลือแต่พวกเรานี่แหละอย่ามามัวโมโหหิวกันตรงนี้เลยวะ ไปกินข้าวกันดีกว่า” ก้องภพตัดบทห้ามศึกน้ำลายด้วยความระอา


“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวนะคะ” ธารารินกล่าวจบก็รีบเดินเร็ว ๆ ผ่านเข้าไปในครัวไม่ฟังเสียงใครเพราะไม่อยากต่อความกับเขาอีก


“ดูเขาไม่เกรงใจใครเลยนะคะนี่ ไม่รู้เมฆทนได้ยังไง” พิมพ์พจีเบะริมฝีปากท่าทางไม่พอใจหญิงสาวที่เพิ่งจากไป


เมฆินทร์กัดฟันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมทอดมองตามแผ่นหลังเรียบตึงที่เดินตัวตรงเข้าไปในครัว หากไม่ติดพิมพ์พจีและก้องภพ เขารับรองเธอได้เจอดีแน่ที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาแบบนี้ และดูเหมือนเพื่อนของเขาจะรู้ซึ้งถึงความรู้สึกของเขาได้ ก้องภพจึงขยับมือยกขึ้นแตะไหล่แข็งแรงของเขาพลางถอนหายใจยกใหญ่


“ไปกินข้าวกันดีกว่าวะไอ้เมฆ อย่าเก็บเรื่องไร้สาระพวกนี้มาเป็นอารมณ์เลยดีกว่า ไปครับพิมพ์” ก้องภพหันมากล่าวกับหญิงสาวอีกคนที่ยังยืนทำหน้าหมั่นไส้ส่งไปถึงธารารินที่เดินลับกายไปเมื่อสักครู่


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดูน่าอึดอัดเมื่อดวงตาคมของเจ้าของบ้านจับจ้องมองทุกกิริยาอาการของเธอไม่วางตา แต่สายตาคมนั้นไม่ใช่สายตาส่อแววพิศวาสหากเป็นสายตาจับจ้องนิ่งเฉยในบางคราว แต่ในบางเวลาเธอก็สัมผัสได้ถึงความเกลียดชังในดวงตาคู่คมที่ทำให้เธอรู้สึกปวดแปลบหยอกแสลงไปทั้งใจ


“เมฆขา ลองทานนี่ดูสิคะอร๊อยอร่อยนะคะ ไม่ยักรู้ว่าแม่ครัวบ้านคุณนี่ฝีมือดีไม่เบาเลยนะคะนี่”


พิมพ์พจีตักไข่เจียวแผ่นบาง ๆ สีเหลืองทองที่อยู่ในชามน้ำซุปใสลอยผักชีต้นหอมส่งควันฉุยโรยหน้าด้วยพริกไทยหอมกรุ่นวางลงในจานข้าวของเมฆินทร์พร้อมชม้ายตามองชายหนุ่มอย่างมีจริตก่อนจะมีเสียงกระแอมเหมือนคนสำลักและเสียงหัวเราะในลำคอของก้องภพแทรกขัดจังหวะหวานทำให้เธอปลายตาส่งค้อนใส่คนอารมณ์ดี


“อร่อยจริง ๆ นะโว้ยไอ้เมฆลองกินดูสิ แกงจืดไข่น้ำนี่ฝีมือน้ำริน เขาอุตส่าห์ตื่นแต่ไก่โห่ลงมาทำให้มนนี่เองเลยนะเพื่อน นี่ถ้าแกหาแม่ใหม่ให้มนนี่ได้น่ารักเหมือนน้ำรินรับรองลูกสาวแกมีความสุขชัวร์” ก้องภพยักคิ้วกระเซ้า


“บังเอิญว่าฉันไม่ชอบอะไรที่มันดูจืดชืดเสียด้วยสิไอ้ก้อง แล้วมนนี่ก็ไม่จำเป็นต้องมีแม่ใหม่เพราะเงินฉันมากพอที่จะจ้างผู้หญิงอย่างธารารินไว้คอยดูแลลูกสาวของฉันให้มีความสุขได้อยู่แล้ว” น้ำเสียงเยาะหยันดังผ่านทุกคนตรงไปหาหญิงสาวที่นั่งเม้มริมฝีปากนิ่งไม่ตอบโต้เลยสักคำ


“เออไอ้ฉันก็ลืมไปว่าคุยอยู่กับเศรษฐีใหญ่อย่างคุณเมฆินทร์” ก้องภพเหลือกตากรอกไปมาพร้อมกล่าวประชดเพื่อนเสียงแสดงความหมั่นไส้


“มนนี่ทานข้าวแล้วใช่ไหมป้าบัว” เมฆินทร์ไม่สนใจน้ำเสียงประชดประชันของเพื่อนหันมาถามแม่บ้านที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของโต๊ะอาหาร


“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณเมฆ คุณครูเธอให้คุณหนูทานอาหารตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” ป้าบัวตอบเสียงนอบน้อม


คิ้วเข้มตวัดเฉียงขึ้นเหลือบตามองใบหน้าหวานที่ก้มมองจานข้าวของตัวเองไม่สบตาใคร


“แหม...เมฆนี่โชคดีนะคะ จ้างคุณครูคนเดียว ดูแลมนนี่ได้ทุกเรื่องคุ้มค่าจ้างดีจริง เบาแรงเมฆไปได้เยอะเลยนะคะนี่” พิมพ์พจีเปิดยิ้มเยาะมุมริมฝีปาก ดวงตาเหลือบมองใบหน้าหวานของครูสาวเหยียด ๆ


“ครับ ต้องขอบคุณไอ้ก้องมันที่หาครูอย่างน้ำรินมาให้มนนี่ เธอช่วยผมได้หลายเรื่องจริง ๆ”


ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มแฝงนัยในขณะที่ฝ่ายที่ถูกกล่าวอ้างถึงก้มหน้าซ่อนความละอายยอกแสลงใจไม่กล้าสบตาใครทั้งสิ้นเพราะเข้าใจนัยแห่งคำพูดของเขาได้ดี


“รู้สึกวันนี้แกกับพิมพ์จะพูดกันคล่องเหลือเกินนะเพื่อน ไม่หิวกันบ้างหรือไงฮึ ถึงเอาแต่พูดกันอยู่นั่นแหละ”


 ก้องภพถอนหายใจแรงประชดประชันเพื่อนก่อนจะไม่สนใจคนทั้งคู่หันมาจัดการกับอาหารในจานตนไปเรื่อย ๆ สลับกับพูดคุยกับธารารินตลอดมื้ออาหาร แต่หางตาของเขาก็ยังเหลือบเห็นท่าทางพะเน้าพะนอของพิมพ์พจีที่มีต่อเมฆินทร์กระทั่งแว่วเสียงบุตรสาวตัวน้อยของเพื่อนดังมาจากด้านหลัง ความสนใจต่าง ๆ ของเขาจึงหยุดลงที่เด็กหญิงมนต์มณี


“คุณพ่อขา...” เสียงร้องเรียกหวานใสของมนต์มณีดังมาก่อนร่างเล็กที่วิ่งเร็วโผเข้าหาบิดา


“ว่ายังไงคะคนสวย” เมฆินทร์คว้าตัวลูกสาวเข้ามากอดพร้อมกับหอมแก้มยุ้ยแรง ๆ


“มนนี่อยากไปเล่นน้ำทะเล คุณพ่อไปเป็นเพื่อนมนนี่หน่อยได้ไหมคะ” เด็กหญิงถามเสียงใส


“ตายจริงหนูมนนี่ขา ขืนลงทะเลตอนนี้มีหวังผิวเสียหมดสิคะ อาว่าเอาไว้ตอนเย็น ๆ เราค่อยไปเล่นน้ำทะเลกันไม่ดีกว่าเหรอคะ” พิมพ์พจีส่งเสียงห้ามแหลมก่อนจะส่งยิ้มหวานประจบเด็กหญิง


“เขาไม่ได้ชวนตัวเองสักหน่อย ถ้ากลัวผิวเสียก็ไม่ต้องไปสิ” มนต์มณีทำแก้มป่องแสดงความไม่ชอบใจในตัวพิมพ์พจี


“แต่พ่อเห็นด้วยกับอาพิมพ์นะครับคนสวย เอาไว้เย็น ๆ พ่อสัญญาว่าจะลงไปเล่นเป็นเพื่อนลูกสาวคนนี้ ตกลงไหมครับ” เมฆินทร์ยีผมบุตรสาวที่ทำแก้มป่องด้วยความเอ็นดู


“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้มนนี่ไปเที่ยวเขาตะเกียบกับอาก้องดีกว่าไหมครับ ชวนครูน้ำรินไปด้วยดีไหมเอ่ย” ก้องภพส่งยิ้มให้สาวน้อยโดยไม่สนใจใบหน้าเข้มของบิดาเด็กหญิงที่ขมวดคิ้วชนกันวุ่นในทันทีที่เขากล่าวจบ


“จริงนะคะ อาก้องจะพามนนี่ไปเที่ยวจริง ๆ นะ” มนต์มณียิ้มแก้มปริกับอาหนุ่ม


“ก็เรามาเที่ยวกันไม่ใช่เหรอ ขืนมัวแต่นอนอยู่แต่ในบ้านก็หมดสนุกสิ จริงไหม” ก้องภพยิ้มกับสาวน้อย


“คุณพ่อขามนนี่ไปเที่ยวกับอาก้องและก็ครูน้ำรินนะคะ” มนต์มณีหันมาส่งยิ้มตาปิดกับบิดา


“เดี๋ยวฉันกับน้ำรินจะดูแลมนนี่ให้เอง แกจะได้อยู่ทำหวานกับพิมพ์สะดวกไง” ก้องภพยักคิ้วให้เมฆินทร์


“พิมพ์เพิ่งเห็นว่าคุณก้องน่ารักก็วันนี้แหละค่ะ” พิมพ์พจียิ้มหน้าบาน


“คุณพ่อไปกับมนนี่ดีกว่าไหมคะ อย่าอยู่ตามลำพังกับอาพิมพ์เลย น่าเกลียดจะตายไป” มนต์มณีทำหน้าง้ำตีกันไม่ให้บิดาอยู่ตามลำพังกับหญิงสาวคนอื่นทันที


“หึหึ ถ้าอย่างนั้นพ่อไปด้วยดีกว่า เดี๋ยวลูกสาวจะเป็นห่วง”


 เมฆินทร์ยิ้มเอ็นดูบุตรสาวที่พยายามกันพิมพ์พจีให้ห่างเขาเสมอ และครั้งนี้บุตรสาวก็กันได้ถูกจังหวะเพราะเขาก็ไม่ต้องการให้ธารารินพาบุตรสาวของเขาไปเที่ยวตามลำพังกับก้องภพเช่นกันแต่ดูเหมือนสองสาวจะไม่ยินดีเหมือนเขาเท่าไหร่เพราะตาคมเหลือบเห็นใบหน้าขัดใจของพิมพ์พจีและดวงตาหวั่นของธาราริน


“แล้วพิมพ์ล่ะคะเมฆ คุณจะทิ้งพิมพ์ไว้ตามลำพังแบบนี้ไม่ได้นะคะ พิมพ์สู้อุตส่าห์แวะมาหาทั้งที” พิมพ์พจีทำหน้าง้ำขัดใจที่เมฆินทร์ไม่สนใจเธอ


“ผมว่าพิมพ์กลับไปหาเพื่อน ๆ ก่อนดีกว่า ครั้งนี้ผมตั้งใจพาลูกมาเที่ยวคงไม่มีเวลาเทกแคร์คุณหรอก กลับไปสนุกกับเพื่อน ๆ ในกลุ่มของคุณดีกว่านะพิมพ์” เมฆินทร์ตอบหน้าตาเฉย


“สวัสดีค่ะอาพิมพ์ แล้วพบกันใหม่นะคะ” มนต์มณียกมือไหว้ลาพิมพ์พจีทั้งที่หญิงสาวยังไม่มีทีท่าจะลากลับ


“เอ๊ะ! มนนี่ทำเหมือนจะไล่อาอย่างนั้นแหละค่ะ” พิมพ์พจีส่งค้อนให้บุตรสาวเมฆินทร์ด้วยความหมั่นไส้


“มนนี่เปล่าซะหน่อย คุณพ่อต่างหากที่ไล่อาพิมพ์ อาพิมพ์ฟังไม่เข้าใจเหรอคะ” เด็กสาวจอมแสบกล่าวหน้าตาเฉยไม่ผิดกับบิดาเลยทีเดียวจนทำให้พิมพ์พจีโกรธจนตัวสั่นแต่พูดไม่ออก เถียงก็ไม่ทัน หญิงสาวคว้ากระเป๋าของตนได้จึงสะบัดหน้าเดินออกไปทันที


“ฮึ...ร้ายพอกันทั้งพ่อทั้งลูก สมกับเป็นอาศิรวิษจริง ๆ ว่าไหมคะคุณก้อง” ธารารินทำเสียงในลำคอพร้อมกับหันมากระซิบกระซาบกับก้องภพ


“หึหึ แสบทั้งพ่อทั้งลูกจริง ๆ” ก้องภพหัวเราะพยักหน้าเห็นด้วยกับหญิงสาว


          “เฮ้ยไอ้เมฆ ฉันคงไปกับพวกแกไม่ได้แล้วว่ะ” ก้องภพร้องบอกเพื่อนที่กำลังจะก้าวขึ้นรถเสียงดัง


          “ทำไมวะ”


เมฆินทร์ชะงักปลายเท้าที่กำลังจะก้าวหมุนตัวกลับมาถามเพื่อนด้วยความแปลกใจก่อนจะเหลือบสายตากลับไปมองหญิงสาวที่ขึ้นไปนั่งรอพร้อมบุตรสาวของเขาอยู่ก่อนแล้วบนรถ


“ที่บริษัทโทร.ตาม เกิดปัญหานิดหน่อยว่ะ ฉันคงต้องกลับก่อน” ก้องภพอธิบาย


“อาก้องไม่ไปกับมนนี่แล้วเหรอคะ” เสียงใสดังจากเบาะด้านหลังที่กระจกข้างถูกเลื่อนลง


“ค่ะสาวน้อย อาขอโทษนะคะที่ผิดสัญญา แต่อารับรองว่ายังไงมนนี่ก็ไม่เหงาแน่ ๆ เพราะมีครูน้ำรินไปด้วยแล้วนี่คะ” ก้องภพส่งยิ้มให้หลานตัวน้อย


“ต้องไปจริง ๆ เหรอคะคุณก้อง” ธารารินอดรู้สึกใจหายไม่ได้เมื่อทราบว่าก้องภพไม่สามารถอยู่ร่วมทริปนี้ได้ต่ออีกแล้ว


“ครับ แล้วผมจะโทร.มาคุยด้วยนะจ๊ะคนสวย ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ” ก้องภพส่งยิ้มน้อย ๆ ให้หญิงสาว


“ฉันว่าถ้าแกมัวแต่ล่ำลากันอยู่แบบนี้ก็ทิ้งงานมันซะเลยดีกว่า ไม่ต้องก่งต้องกลับมันแล้วมั้งไอ้ก้อง” เมฆินทร์เบะปากด้วยความหมั่นไส้


“พี่ไปก่อนนะน้ำริน รำคาญไอ้คนปากมอมแถวนี้น่ะ อาไปนะจ๊ะสาวน้อย อย่าดื้อกับครูน้ำให้มากนักล่ะ ถ้าครูเขาทนไม่ไหวเดี๋ยวอาจะยึดตัวครูคืนแล้วรู้ไหม” ก้องภพเอื้อมมือยีผมหลานสาวที่ชะโงกตัวออกมากล่าวลาเขา


“มนนี่สัญญาว่าจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้ครูน้ำเบื่อค่ะอาก้อง แต่ถ้าคุณพ่อเป็นคนทำ อาก้องห้ามพาลยึดครูน้ำคืนจากมนนี่นะคะ” เด็กหญิงส่งเสียงแจ้ว ๆ


“หึหึ...เอาเป็นว่าถ้าครูน้ำไม่เสียใจจนทนไม่ไหว อาก็ไม่ทวงคืนดีไหมคะ” ก้องภพกล่าวเสียงกลั้วหัวเราะ


“พูดอย่างกับว่าหล่อนเป็นของ ๆ นายอย่างนั้นแหละเพื่อน” เมฆินทร์ประชดด้วยความหมั่นไส้


“น้ำรินไม่ใช่สิ่งของเหมือนที่นายเข้าใจแต่เธอเป็นเหมือนน้องสาวที่ฉันไม่มีเพราะฉะนั้นถ้าเธอทนไม่ไหว ฉันซึ่งเป็นพี่ชายก็คงทนไม่ไหวต้องกระทืบไอ้คนทำให้เธอหมดความอดทนซะให้จมดินนั่นแหละถึงจะหายโกรธ”ก้องภพกล่าวเสียงเรียบแสดงถึงความจริงจังในน้ำเสียง

 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น