ใต้อาณัติหัวใจ

ตอนที่ 6 : 2.2 รักไร้ข้อแม้ รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

                    ทัยวัตแอบชำเลืองมองตามสองสาวที่เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ จนทั้งคู่ลับไปจากสายตา เขาจึงหันมาบอกลาเพื่อนสาวซึ่งคงกำลังวุ่นวายใจอยู่กับเรื่องของมารดาจึงไม่ทักท้วงรั้งเขาไว้เหมือนปกติที่อินตรามักไม่ยอมให้เขาหนีเธอกับก่อนง่าย ๆ


                “เดี๋ยวผมกลับก่อนนะรี่ เอาไว้คราวหน้าจะขึ้นมาหาใหม่”


                “นี่จะกลับโคราชเลยเหรอวัต หรือว่าจะไปค้างกับน้องทิพย์ที่ห้อง” เธอถามด้วยความสนใจ


                “คงกลับโคราชเลย ทิ้งงานมาเฝ้าเจ้าทิพย์หลายวันแล้วชักเริ่มจะเป็นห่วงงานในไร่”


                “อ๋อ...ถ้าอย่างนั้นไว้รี่ว่างจะชวนแม่ลงไปเที่ยวที่ไร่บ้างได้ไหม”


                “ไร่ของเรายินดีต้อนรับรี่กับคุณน้าเสมอ ว่างเมื่อไหร่ก็โทรหาผมก็แล้วกัน วันนี้ผมคงต้องรีบกลับแล้วหละ” ทัยวัตบอกเพื่อนสาวก่อนจะหันไปลาคุณอินทุอร “ผมกลับนะครับคุณน้า สวัสดีครับ”


                “สวัสดีจ้ะ”


                นางอินทุอรรับไหว้หนุ่มรุ่นลูกที่เห็นกันมานานและอดเสียดายแทนบุตรสาวไม่ได้ อินตราไม่น่าที่จะมองข้ามผู้ชายคนนี้เลยจริง ๆ ไม่อย่างนั้นป่านนี้ลูกสาวของเธอก็คงมีชีวิตคู่ที่สมบูรณ์ไม่ต้องตกพุ่มม่ายตั้งแต่ยังสาวแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายถ้าอินตราจะไม่เอาแต่ทำเป็นนิ่งเฉยเสียจนทัยวัตหลุดมือไปอีกครั้ง และคราวนี้เห็นทีเธอจะต้องเร่งโน้มน้าวใจให้บุตรสาวรีบชิงหัวใจเพื่อนหนุ่มอย่างจริงจังเสียที


                ทันทีที่หลุดพ้นจากงานเลี้ยงออกมาได้ ทัยวัตรีบถอยรถออกจากคฤหาสน์หิรัญเดชาอย่างรวดเร็วเนื่องจากนึกห่วงสภาพความปลอดภัยของสองสาว เขาพอจะทราบดีว่าลิซ่าสาวลูกครึ่งคนนั้นมีนิสัยดื้อดึงสักแค่ไหนส่วนอินทิราหรือก็ยอมตามใจเพื่อนทุกอย่างอยู่แล้ว ทั้งคู่ย่อมไม่มีวันยอมให้รถของบ้านหิรัญเดชาไปส่งพวกเธอแน่ ป่านนี้อาจพากันเดินแบกสัมภาระรุงรังอยู่บนถนนแถวไหนสักแห่งหรืออาจจะยืนรอรถแท็กซี่อยู่มุมใดมุมหนึ่งแน่นอน


                สิ่งที่ทัยวัตคาดเดาไม่ผิดเลยสักนิดเพราะความดื้อดึงของลิซ่าทำให้เธอปฏิเสธไม่ยอมให้รถของบ้านหิรัญเดชาไปส่งด้วยความมีทิฐิเพราะไม่พอใจที่รัฐมนตรีผู้เป็นเจ้าบ้านทำตัวไร้เหตุผลเธอจึงเลือกที่จะหยิ่งไม่รับความช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้นจากพวกเขา


                ดังนั้นลิซ่าและอินทิราจึงต้องหอบข้าวของรุงรังเดินออกไปปากทางเพื่อจะหารถแท็กซี่โดยสารต่อโดยไม่คำนึงว่าเสื้อผ้าหน้าผมของพวกเธอตอนนี้จะอยู่ในสภาพไม่เอื้ออำนวยให้ทำยโสและถือดีเลยก็ตามที ถนนคอนกรีตหน้ากว้างซึ่งเป็นถนนส่วนบุคคลที่สองข้างทางมีแต่บ้านหลังใหญ่ ๆ หรูหรารั้วรอบขอบชิดแต่ก็ไม่ได้หมายความพวกเธอจะปลอดภัยกับการเดินเตร็ดเตร่อยู่บริเวณนี้ในเวลาค่ำคืนอย่างที่กำลังเป็นอยู่


                “หมั่นไส้พ่อคุณยศจริง ๆ เลย รู้อย่างนี้เราไม่น่ารับปากคุณยศว่าจะมาช่วยเลยเนอะมัทรี” ลิซ่าทำหน้างอบ่นเสียงหงุดหงิดไม่พอใจที่รัฐมนตรีชื่อดังนั่นดูถูกเพื่อนของเธอ


                “ช่างเถอะ ฉันผิดเองแหละที่ดันลืมคิดถึงเรื่องของพ่อไป คนระดับท่านก็ต้องกลัวเสียภาพพจน์เป็นธรรมดานั่นแหละจะไปโทษท่านก็ไม่ถูกหรอกลิซ่า” อินทิรายอมรับในเหตุผลของอีกฝ่ายอย่างทำใจได้


                “เฮอะ...ถึงอย่างนั้นก็ไม่ควรหักหน้ากันแบบนี้นี่ พ่อก็ส่วนพ่อ ลูกก็ส่วนลูกสิ และที่สำคัญพวกเรายังไม่ได้ทำอะไรที่สื่อไปในทางจะเข้ามาขอความช่วยเหลือจากท่านซะหน่อย ทำไมจะต้องรีบร้อนออกตัวเร็วซะขนาดนั้นด้วยเล่า” ลิซ่ายังไม่วายกล่าวอย่างมีโทสะ


                “ลิซ่านี่ก็บ่นเก่งเป็นคนแก่ไปได้ ตอนนี้เราลืมเรื่องท่านไปก่อนดีไหมเพราะเรื่องที่น่าห่วงที่สุดตอนนี้คือเราจะหารถกลับบ้านกันได้หรือเปล่าต่างหาก มืดค่ำขนาดนี้แถมเรายังอยู่ในชุดไม่ปกติกันอีก คนเขาจะไม่คิดว่าเราเป็นผีออกมาหลอกเขาใช่ไหมฮะลิซ่า” อินทิรารีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพราะไม่อยากให้เพื่อนเอาแต่อารมณ์เสีย


                “ไม่หรอกน่า...เดี๋ยวพอถึงทางแยกข้างหน้าก็คงมีรถสักคันให้เราโบกกลับบ้านหรอก แต่จะให้ฉันทำใจยอมรับความช่วยเหลือจากคนที่ด่าเธอป่าว ๆ ฉันทำใจไม่ได้จริง ๆ มัทรี” ลิซ่าอดบ่นถึงเรื่องที่เกิดอีกครั้งไม่ได้


                “ฉันขอบใจเธอมากนะลิซ่า ชีวิตของฉันถ้าไม่มีเธอ ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะมีใครอยากคบกับฉันเป็นเพื่อนอีกไหม” ดวงตาเศร้าเงยขึ้นมองเพื่อนด้วยความซาบซึ้งจนน้ำตาใกล้จะหยดลงบนแก้มนุ่ม


                “ไม่เอาน่ามัทรี เลิกเล่นบทโศกซะทีได้ไหม ฉันรักเธอเพราะเธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเหมือนกัน แล้วคนน่ารัก ๆ อย่างเธอก็มีคนอยากคบหาด้วยเยอะแยะถ้าเธอเปิดใจมองคนรอบตัวเองซะบ้างเท่านั้นแหละ”


                น้ำตาของเพื่อนทำให้เธอรู้สึกอ่อนใจ มัทรีทั้งน่าอิจฉาและน่าสงสารในเวลาเดียวกันเสมอ ๆ ทำให้เพื่อน ๆ บางคนเกิดความรู้สึกหมั่นไส้อินทิรามากกว่าจะเห็นใจและจริงใจที่จะเข้ามาคบค้าสมาคมด้วยอย่างจริงจังทำให้เพื่อนสาวมักจะโดดเดี่ยวและมีเธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวตลอดมา


                เพราะมัวแต่พูดคุยกันมาตลอดทางทำให้สองสาวไม่ทันสังเกตว่ามีรถคันหนึ่งกำลังชะลอความเร็วเมื่อเห็นพวกเธอทั้งคู่เดินดุ่ม ๆ อยู่บนถนนสายเปลี่ยวที่ไม่ค่อยมีรถโดยสารสัญจรไปมา ทัยวัตลดความเร็วรถลงพร้อมกับจอดเรียบข้างทางขวางหน้าสองสาวที่กำลังหอบหิ้วข้าวของรุงรังและเปิดประตูก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบเฉย


                “ขึ้นรถ เดี๋ยวผมจะไปส่ง” น้ำเสียงทุ้มกังวานเรียบ ๆ และดวงตาเฉยชาทอดมองสองสาวพร้อมกับออกคำสั่งง่าย ๆ โดยไม่คำนึงเลยว่าการกระทำของเขากำลังเขย่าหัวใจสาวน้อยให้เต้นแรง


                “คุณทัยวัตจะไปส่งพวกเราเหรอคะ” ลิซ่าเอียงศีรษะมองคนตรงหน้าพลางถามด้วยความแปลกใจ


                “ดึกขนาดนี้ทำไมไม่ยอมให้คนของบ้านหิรัญเดชาไปส่งที่บ้าน หยิ่งไม่เข้าเรื่องไม่กลัวอันตรายบ้างหรือไงฮะ” เขาไม่ตอบคำถามของลิซ่าแต่ตำหนิเด็กสาวเสียงขึง


                “พวกเราไม่อยากรับความช่วยเหลือจากคนที่ไม่ให้เกียรติเรา” ลิซ่าตอบพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี


                “อวดดีทั้งที่ไม่มีดีจะให้อวดอย่างนี้นะเหรอ แล้วไม่กลัวว่าจะถูกใครฉุดไปทำมิดีมิร้ายบ้างหรือไงฮะ” เขาส่งสายตาดุมองสาวลูกครึ่งจอมดื้อก่อนจะเหลือบตามองสาวหน้าเศร้าด้วยใบหน้าเย็นชา


                “อย่าบอกนะว่าคุณวัตจะฉุดเราไปทำมิดีมิร้ายซะเองน่ะ”


                ลิซ่าแกล้งพูดพร้อมกับทำหน้าทะเล้นมองหนุ่มหน้าเข้มอย่างไม่คิดจะกลัวในขณะที่เพื่อนของเธอเอาแต่หลบหน้าหลบตาไม่กล้าแม้แต่จะต่อปากต่อคำกับคนที่แอบมีใจ แล้วอย่างนี้จะเอาชนะใจเขาได้ยังไง แต่ถ้าขืนทัยวัตยอมเปิดใจยอมรับรักและรักตอบอินทิราจริง ๆ เข้าวันใดวันหนึ่ง เพื่อนของเธอนั่นแหละจะตกอยู่ในสภาพไก่รองบ่อนให้เขาข่มได้ง่าย ๆ แน่นอนทีเดียว ก็ดูสิแค่เธอแกล้งล้อชายหนุ่มเล่น อินทิราก็อ้าปากหวอทำตาโตใส่เธอแล้วก็รีบหลบสายตาต่ำไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคนหน้าดุเลยซะด้วยซ้ำ


                “ผมน่ะไม่ทำอะไรพวกคุณหรอก บอกตรง ๆ ว่าถ้าไม่เห็นแก่มนุษยธรรมและเห็นว่าเราเป็นคนบ้านเดียวกันแล้วละก็ ผมคงไม่ยุ่งกับคุณสองคน ตกลงจะให้ผมไปส่งไหม ถ้าจะไปก็รีบขึ้นมาเร็ว ๆ ผมยังมีธุระที่อื่นต้องไปทำต่อไม่มีเวลามาล้อเล่นกับคุณทั้งคืนหรอกนะ” เสียงทุ้มกล่าวอย่างเย็นชา 
TB
Thumbnail Seller Link
ใต้อาณัติหัวใจ
เตชิตา
www.mebmarket.com
ความรักทำให้อินทิรายอมทำทุกอย่างเพื่อขจัดความขัดแย้งระหว่างนรากรและบริรักษ์สกุลแต่คนหัวใจด้านชาอย่างทัยวัตไม่เพียงแต่ปฏิเสธ เขายังเหยียบย่ำหัวใจของเธอ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

282 ความคิดเห็น

  1. #6 25142551 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:15
    ยังดีที่มีมนุษยธรรมในใจ ไม่ใช่ฟังความฝ่ายเดียวยังพอมีสมองเป็นของตัวเองบ้าง
    #6
    0