ใต้อาณัติหัวใจ

ตอนที่ 10 : 3.1 รักคือการเสียสละ รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

               บรรยากาศหน้าห้องพักผู้ป่วยพิเศษกำลังตึงเครียด เมื่ออินตรายืนหน้าบึ้งส่งสายตาดุใส่สองนักศึกษาสาวที่ยืนถือกระเช้าดอกไม้สีสดและผลไม้หลายชนิดรอเยี่ยมมารดาของเธอ แต่เธอปฏิเสธไม่ให้ทั้งคู่เข้าไปเยี่ยมมารดาของตน แม้จะทราบว่าอินทิราเป็นเจ้าของเลือดที่บริจาคเพื่อช่วยชีวิตมารดาไว้ก็ตามที


                ท่าทางของอินตราทำให้สาวลูกครึ่งอย่างลิซ่าอดที่จะรู้สึกโมโหแทนเพื่อนไม่ได้หลังจากถูกอีกฝ่ายปฏิเสธไม่ให้เข้าเยี่ยมนางอินทุอร ทั้งที่อินทิราเป็นคนช่วยชีวิตผู้หญิงคนนั้นไว้ แล้วนี่คือสิ่งตอบแทนที่อินตราสมควรปฏิบัติต่อเพื่อนของเธอในวันนี้อย่างนั้นหรือ


                “ไปเถอะมัทรี เธอจะอยากเยี่ยมไปทำไม กับคนที่ไม่รู้จักบุญคุณแบบนี้” ลิซ่ากระชากข้อมือเพื่อนพลางส่งสายตาเกรี้ยวกราดมองอินตราที่ทำหน้าเชิดมองพวกเธอด้วยหางตาอยู่ในขณะนี้


                “เอ๊ะ! ถ้าคิดจะมาทวงบุญทวงคุณกันละก็หล่อนคิดผิดแล้ว เพราะเลือดทุกหยดของเพื่อนหล่อนน่ะสมควรแล้วที่จะต้องคืนให้แม่ของฉัน” อินตราส่งสายตาเกลียดชังมองสองสาววัยอ่อนกว่าตนเองอย่างเอาเรื่อง


                “คุณพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เพราะถ้าเพื่อนของฉันเลือกเกิดได้คงไม่อยากได้เลือดของคนใจร้ายที่ทิ้งลูกได้ลงคออย่างแม่ของคุณเหมือนกันนั่นแหละ” ลิซ่าตวาดสวนกลับไปทันทีเช่นกัน


                “ลิซ่า!” อินทิราตกใจรีบคว้าแขนเพื่อนเขย่าเบาๆ ไม่คิดว่าลิซ่าจะโมโหจนโต้ตอบกับอินตราแรงแบบนี้


                “ปากดีนักนะ แล้วคิดเหรอว่าถ้าเลือกได้แม่ของฉันจะยอมปล่อยให้มารชีวิตอย่างเพื่อนของหล่อนอาศัยท้องท่านมาเกิดน่ะ กลับไปเดี๋ยวนี้นะ แล้วก็ไม่ต้องกลับมาให้ฉันกับแม่เห็นให้เป็นเสนียดสายตาอีก” อินตราตอบโต้อย่างไม่ลดละเช่นกัน


                “ไปเถอะมัทรี เขาไม่อยากให้เราเยี่ยมเราก็ไม่ต้องไปเยี่ยม คนใจดำแบบนี้ยมบาลท่านคงไม่อยากเอาไปให้รกหูรกตาท่านไวนักหรอก เธอไม่ต้องไปเป็นห่วงคนที่ไม่เห็นความดีของเราแบบนี้หรอก” ลิซ่าพลิกข้อมือขึ้นกระชับมือเพื่อน พร้อมกับพยายามจะดึงอินทิราให้เดินตาม


                “นังเด็กบ้า...พาเพื่อนของหล่อนกลับไปเดี๋ยวนี้นะอินทิรา แล้วก็เลิกจองเวรกับพวกเราซะที” อินตราส่งเสียงเกรี้ยวกราดประกาศกร้าวด้วยแรงโทสะ


                “พี่เชอร์รี่...” อินทิราครวญเรียกพี่สาวเสียงเศร้า


                “ไปกันได้แล้วมัทรี พวกบัวในโคลนตมอย่างพี่สาวของเธอนี่ต่อให้เราพยายามอธิบายสักแค่ไหนก็คงไม่มีวันเข้าใจจนโผล่พ้นน้ำขึ้นมาได้หรอก อย่างนี้ต้องปล่อยให้เป็นอาหารกุ้งหอยปูปลาอยู่ใต้โคลนอย่างนั้นนั่นแหละดีแล้ว” ลิซ่าพูดประชดสาวรุ่นพี่ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้


                “โธ่ลิซ่า...” อินทิราทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มองเพื่อนสลับกับคนเป็นพี่ที่กำลังโกรธจนตัวสั่น


                “ไปเดี๋ยวนี้นะ ออกไปให้พ้นแล้วอย่ากลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก ไปสิ” อินตราตวาดเสียงใส่หญิงสาวด้วยโทสะที่เก็บไว้ไม่อยู่


                “เชอะ...นึกว่าฉันอยากอยู่ตายละ ไปกันได้แล้วอินทิรา แล้วก็เลิกคิดที่จะทำอะไรเพื่อคนที่ไม่เห็นค่าของเธอสักที” ลิซ่ากระชากดึงเพื่อนสาวที่ได้แต่ทำหน้าเศร้าเม้มปากแน่น ปิดกั้นน้ำตาที่เอ่อคลอไม่ให้ล้นจากดวงตาทั้งคู่อย่างสุดความสามารถ


                อินตราโกรธจนแทบควบคุมสติตัวเองไม่อยู่เมื่อต้องโต้คารมกับสาวลูกครึ่งปากกล้า แต่เพราะเธอมีภาพพจน์และชื่อเสียงที่ต้องรักษา ทำให้จำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ไม่ให้เผลอหลุดคำสบถหยาบคายด่าทอหญิงสาว ได้แต่ส่งสายตาอาฆาตมองตามหลังอินทิราไปเท่านั้น

 

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

282 ความคิดเห็น

  1. #9 25142551 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:31
    เห็นด้วยกับลิซ่า บัวใต้ตม แล้วคนที่เป็นเพื่อนสนิทจะเป็นแบบเดียวกันไหมคะ
    #9
    0