บ่วงรัก บ่วงเสน่หา รีไรท์

ตอนที่ 9 : 3 เงามายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ส.ค. 61

หนังสือพิมพ์บันเทิงหลายฉบับกับประวัติดาราสาวอีกแฟ้มใหญ่ที่อาคมขนมารายงานเขาถูกโยนทิ้ง อย่างแรงด้วยความรังเกียจ อสิรวิสกัดฟันกรอดหลังอ่านข่าวคาว ๆ ของแพรพลอย ไม่เข้าใจว่าทั้งที่เกลียดและดูถูกเธอไว้แต่วันแรกที่เจอทำไมถึงต้องสนใจผู้หญิงคนนี้ขนาดนั้น กว่าจะสรุปกับตัวเองว่าเป็นเพราะห่วงอดีตคนรัก ไม่อยากเห็นปานชนกทุกข์ใจเพราะความใจง่ายของผู้หญิงอย่างแพรพลอยกับความมักมากของผู้ชายอย่างอัศวิน

“แม่ของหล่อนป่วยเป็นโรคอะไร” เขาถามการ์ดคนสนิททันที

“โรคไตครับ ดูเหมือนคุณลูกแพรจะเป็นความหวังเดียวของแม่ของเธอ”

“น้องสาวหล่อนล่ะ” อสิรวิสยกหัวคิ้วเล็กน้อย

“เอ่อ...ผมต้องขอเวลาอีกสักพักแล้วจะสืบเรื่องน้องสาวคุณแพรพลอยมาให้นายครับ”

“ช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องญาติพี่น้องของแม่นั่น”

“ครับนาย”

“ตอนนี้ไอ้อัศวินมันทำอะไรอยู่ที่ไหน”

“คุณวินอยู่กองถ่ายละครครับ”

“มันยังติดต่อกับผู้หญิงอื่นอีกหรือเปล่า”

“ตอนนี้นอกจากคุณลูกแพร คุณวินยังไม่เคยควงใครครับนาย”

“อย่างนั้นเหรอ”เสียงสายเรียกเข้าดังขึ้นขัดจังหวะทำให้อสิรวิสรีบรับสายเมื่อเห็นชื่อที่โชว์บนหน้าจอ

“สวัสดีค่ะรวิส” เสียงหวานเศร้าดังมาตามสาย

“สวัสดีครับป่าน คุณทำให้ผมยิ้มได้เชื่อไหม แค่ได้ยินเสียงคุณ”  อสิรวิสเอ่ยอ่อนโยนทันทีที่ได้ยินเสียงของอดีตคนรักแล้วหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องออกไปทำงานอื่นต่อ

ชาญชัยก็เข้าใจโดยดี เขาโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันหลังออกไปทิ้งให้นายหนุ่มอยู่เพียงลำพัง

“ไหนรวิสว่าจะมาหาป่านไงคะ”

“ผมตั้งใจจะไปรับป่านไปทานข้าว เย็นนี้ไงครับ” เขาเอ่ยอ่อนโยน

“เย็นเหรอคะ...ก็ได้ค่ะ” ปานชนกกล่าว

“แล้วเขาจะไม่ว่าอะไรป่านใช่ไหม” เขาหมายถึงสามีของเธอ

“วันนี้วินติดงานค่ะ คงจะกลับดึกแน่เชียว กว่าเขาจะกลับมา รวิสก็มาส่งป่านแล้วแหละ” เธอถอนหายใจแรง

“ป่านเหงาหรือเปล่าครับ”

“นิดหน่อยค่ะ ป่านถึงดีใจที่รวิสแวะมาหามาไงคะ”

“นั่นสิ ถ้าไม่เหงาป่านคงไม่คิดถึงผม”

“โธ่...รวิสทำให้ป่านรู้สึกผิด” เสียงหวานเศร้าดังอ่อย ๆ

“ผมล้อเล่นน่ะ เอาเป็นเย็นนี้ผมไปรับป่านที่บ้านแล้วกันนะครับ”

“ค่ะ”

 

บรรยากาศชานเมืองกับร้านอาหารท่ามกลางธรรมชาติสวย ทำให้ปานชนกรู้สึกสดชื่นขึ้นบ้าง หลังจากต้องทุกข์ใจกับความเจ้าชู้ของสามีมาเนิ่นนาน ใบหน้านวลอิ่มเอิบเมื่อได้พบและพูดคุยกับอสิรวิส รอยยิ้มที่ห่างหายจากใบหน้าสวยซึ้งเริ่มกลับมาแตะแต้มเหมือนดอกไม้ได้น้ำ แต่เพียงไม่นานเมื่อทั้งคู่ก้าวเข้ามาถึงบริเวรห้องอาหาร

“วิน” ดวงหน้าหวานซีดเผือดเมื่อเห็นสามีอยู่กับผู้หญิงอื่น

“นังแม่มด” อสิรวิสกัดฟันกรอดไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะยังกล้าแอบติดต่อกับหมอนั่นทั้งที่เขาเตือนเธอแล้ว

อัศวินถลันลุกยืน สีหน้าเคร่งเมื่อเห็นภรรยาสาวควงคู่มากับอดีตคนรักเก่าอย่างอสิรวิสจนลืมว่าตนก็ควงหญิงสาวอีกคนมาเช่นกัน ความหึงเข้าตาทำให้ดาราหนุ่มพาล ในขณะที่วงหน้าหวานเศร้าของปานชนกเผือดซีดเมื่อสบสายตาอีกคู่ที่มองเธออย่างท้าทาย รอยยิ้มหยันของดาราสาวทำให้เธอเผลอเม้มปากแน่น ก้อนสะอื้นแล่นจุกลำคออย่างน้อยใจสามี

“มาทำอะไรที่นี่สายป่าน” อัศวินเหนี่ยวแขนภรรยาแล้วกระชากเข้ามาปะทะแผ่นอก

“ป่านต่างหากที่ต้องถามคุณว่ามาทำอะไรที่นี่” ปานชนกเชิดหน้าขึ้นมองสบตาสามี

“ผมมาทำงาน แต่คุณกับหมอนี่ต่างหากที่ทำไมต้องแอบมาไกลถึงนี่” อัศวินถามเสียงแข็ง

“อ้อ...การมารับประทานอาหารที่นี้เรียกว่าแอบอย่างนั้นเหรอคะ แล้วที่คุณทำละเขาไม่เรียกว่าแอบอย่างนั้นเหรอ”ปานชนกผลักอกสามีแรง ๆ ด้วยความโกรธ แต่อัศวินที่กำลังหึงหวงภรรยากลับไม่ยอมปล่อยให้เธอหันหน้าหนี

“ผมว่าคุณควรให้เกียรติภรรยาของคุณมากกว่านี้นะ” อสิรวิสกล่าวแทรก

“อย่าเสือก” อัศวินที่กำลังหึงหวงภรรยาตวาดเสียงกร้าว

“คุณวิน” ปานชนกผลักอกสามีพร้อมตวาดเสียงดังเมื่อเขาเริ่มไม่ให้เกียรติเธอและเพื่อน

“กลับบ้านกับผมเดี๋ยวนี้ป่าน” อัศวินพยายามดึงแขนภรรยาให้เดินตาม

“แล้วผู้หญิงของคุณล่ะ คุณจะเอาไปไว้ไหน” ปานชนกสะบัดแขนแรง

“เขาเป็นแค่เพื่อน ไม่มีผมเขาก็กลับเองได้ แต่คุณเป็นเมีย ผมไม่ปล่อยให้ใครเอาเขามาสวมบนหัวผมแน่” อัศวินกระชากแขนภรรยาให้เดินตาม

“ปล่อยป่านนะคุณวิน” ปานชนกพยายามขืนตัว

“ผมว่าคุณปล่อยสายป่านดีกว่า” อสิรวิสจับบ่าดาราหนุ่มรั้งไว้ด้วยใบหน้าขรึมเครียด

“ปล่อยอย่างนั้นเหรอ”

ผลั้ว!

หมัดของอัศวินกระแทกเข้าที่สันกรามของหนุ่มหน้าดุ

“กรี๊ด!!” ปานชนกกรีดร้องอย่างตกใจและพยายามรั้งแขนสามีไว้และรีบแทรกตัวเข้ากั้นกลาง ผลักอกอัศวินอย่างแรงจนเขาเซออก เธอจึงตวัดมือตบหน้าเขาสุดแรง

เพี้ยะ!

อัศวินไม่ตอบโต้ภรรยาด้วยพละกำลังแต่เขาคว้าใบหน้านวลไว้ด้วยฝ่ามือทั้งสองแล้วก้มลงประกบริมฝีบดจุมพิตเธออย่างไม่สนใจฝ่ามือเล็กที่ทุบตีตน ขณะที่อสิรวิสยืนกัดฟันมองภาพตรงหน้าอย่างหงุดหงิดจนลืมหญิงสาวอีกคนที่แบะปากใส่สองสามีภรรยาพร้อมกับไหวไหล่เบา ๆ แล้วลุกเดินไปอย่างไม่สนใจใยดี

“กลับบ้านกับผมเดี๋ยวนี้ป่าน ถ้าไม่อยากให้ผมทำมากกว่านี้”

“แต่ป่านจะกลับพร้อมรวิส”

“ไม่มีทาง ไปกับผมเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากให้ผมกับมันมีเรื่องกัน” อัศวินกัดฟันกรอด

“คุณมันบ้า”

“ใช่ ผมมันบ้าเพราะหึงคุณไง”อัศวินตวัดสายตามองศัตรูหัวใจที่ยังคงตามราวีเขาแม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเลือกเขาและเป็นภรรยาของเขาแล้วก็ตาม

“รวิสคะ ป่านขอโทษ” ปานชนกหันไปกล่าวกับอดีตคนรักด้วยน้ำเสียงเศร้า

“ไม่เป็นไรครับ ไม่ใช่ความผิดของป่าน” อสิรวิสถอนหายใจพร้อมกับกล่าวเสียงอ่อนโยนกับหญิงสาว

“กลับบ้าน”

อัศวินกระชากแขนคนรักที่พยายามขืนตัวจนเขาหมดความอดทนย่อเข่าลงช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มเดินเร็ว ๆ โดยไม่แคร์สายตาหลายคู่ที่มองด้วยความสนใจ รวมถึงสายตาคมของอสิรวิสที่มองตามทั้งคู่ไปจนสุดสายตา 

ใบหน้าเข้มขึงเครียดเมื่อไม่สามารถทำอะไรกับเหตุการณ์ในครั้งนี้ เขาไม่ใช่คนที่เธอเลือกและเขาก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอเหมือนที่ผู้ชายคนนั้นมีสิทธิ์ในตัวภรรยาของเขาอย่างสมบูรณ์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

762 ความคิดเห็น