เริ่มที่ร้ายลงท้ายที่รัก

ตอนที่ 6 : #2 เอาแต่ใจ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    7 มิ.ย. 60

        สายตาขุ่นเคืองก่อนจะเดินจากไปของธนิสราทำให้ปวิตารู้สึกไม่เสียใจ ทั้งที่ปัญหาทั้งหมดที่เกิดเธอไม่ได้เป็นคนก่อแต่ต้องมารับผิดชอบต่อความรู้สึกของญาติผู้น้องเพราะกวินเป็นต้นเหตุ เธอกับธนิสราต้องมาบาดหมางกันเพราะผู้ชายคนนี้คนเดียว รู้ไปถึงไหนคงได้อายเขาไปถึงนั่น พี่น้องตระกูลรัตน์สุวรรณ์แย่งชิงผู้ชายคนเดียวกัน แค่คิดก็แทบหาปี๊บคลุมหัวกันไม่ทัน


เพราะคุณคนเดียวเห็นไหม ปวิตาชักสีหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสดงความหงุดหงิดขณะทอดสายตามองเขาอย่างขุ่นเคือง


ผมทำอะไร...กวินเลิกคิ้วมองเธองอย่างไม่เข้าใจ


คุณก็รู้ว่าฉันมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ไอ้นิด แล้วดูคุณทำสิ ฉันกับไอ้นิดจะมองหน้ากันติดได้ยังไง


กวินถอนหายใจยาวและกล่าวอย่างสำนึกผิด คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้ตั้งใจ


ถ้าเป็นแบบนั้นก็เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว ก็บอกแล้วว่าที่ผ่านมาฉันไม่ติดใจเอาความไงปวิตาบอกอย่างใจป้ำ


ใจกว้างอย่างกับแม่น้ำเลยนะกวินประชดด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ในประโยคตัดรอนของหญิงสาว


คุณนี่เป็นผู้ชายแปลกนะ ผู้หญิงเข้าไม่ติดใจเอาความยังไม่ยอมปล่อยอีก


ปล่อยนะปล่อยแน่ แต่ขอให้เบื่อก่อนได้ไหมล่ะกวินประชดเสียงขุ่น ใบหน้าคมหงิกงอแสดงความไม่พอใจ


บ้าหรือไง ใครจะรอให้นายเบื่อเล่า เปลืองเนื้อเปลืองตัวปวิตาตวัดสายตามองค้อนกวินด้วยความหมั่นไส้


ตกลงอยู่กับผมนะปอยน้ำเสียงทอดอ่อนเอ่ยอ้อนราวเด็กน้อยประจบมารดา ทอดสายตามองเธอด้วยความพยายามที่จะหว่านเสน่ห์ใส่


ไม่! บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าน่ะ


ผมไม่ได้คิดว่าคุณเป็นอย่างนั้น แต่ผมอยากอยู่กับคุณนะกวินอธิบายอย่างอ่อนโยน


นี่พ่อเลี้ยง ถ้าอยากนอนกับผู้หญิง คุณก็มีคนเต็มใจสนองตั้งหลายคน ไม่จำเป็นต้องเป็นฉันหรอก เดี๋ยวพอไม่เจอกัน คุณก็จะลืมฉันได้เองแหละปวิตายืนยันที่จะตอบปฏิเสธ ชักเริ่มจะรำคาญคนช่างตื้อเต็มทน


แล้วคุณละ ลืมผมได้จริงเหรอเขาจงใจถามพร้อมกับรอฟังคำตอบจากเธออย่างใจจดใจจ่อ


คุณพูดเหมือนว่าคุณสำคัญกับฉันมากมาย เราแค่เพิ่งได้เจอกันด้วยซ้ำแต่คุณพูดเหมือนเรารู้จักกันมาเป็นปี ๆ ถึงจะทำให้ฉันลืมคุณไม่ได้


ผู้หญิงส่วนใหญ่เขาไม่ลืมผู้ชายคนแรกกันหรอก


ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะลืมเรื่องที่คุณเป็นคนทำให้ชีวิตของฉันมัวหมอง แต่ฉันก็คงจะไม่จำคุณไว้นานนักหรอกพ่อเลี้ยง


ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะลืมผมได้ในเวลาไม่นานอย่างที่พูด ไหน ๆ คุณก็คงลืมผมไม่ได้เพราะฉะนั้นผมว่าเราอยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปก่อนก็ดีแล้วกวินสรุปอย่างเอาแต่ใจ


เอ๊ะ! ก็บอกว่าไม่ยังไงล่ะ ฉันบอกคุณแล้วไง ถึงจะไม่ลืมแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจำนี่ ปวิตาเอ่ยพลางมองท่าทางเหมือนจะพูดกันไม่รู้เรื่องของเขาอย่างหงุดหงิด


ไม่รู้ละ ผมจะขังคุณไว้ ถ้าคุณไม่ยอมดี ๆกวินเอ่ยสรุปอย่างเอาแต่ได้พลางฉุดข้อมือคนตัวอวบกึ่งดึงกึ่งฉุดให้เดินตาม


“นี่! คุณจะพาฉันไปไหนอีกปวิตาพยายามสะบัดข้อมือพร้อมกับถามดุ ๆ ทว่าจำใจต้องเดินตามเขาเพราะอายสายตาคนที่จ้องมองอยู่


ไปเก็บของกวินลากเธอให้ตรงไปยังห้องพักของโรงแรม


เก็บทำไม คุณจะพาฉันไปไหนปวิตาพยายามขืนตัว


ไปบ้านผมกวินบอกง่าย ๆ


ฉันไม่ไป ฉันจะกลับบ้านแล้วปวิตาปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด เธอพยายามจะขืนตัวไม่ปล่อยให้เขาลากไปลากมาแบบนี้แน่


ไม่ให้กลับ กวินพูดเอาแต่ใจและเปลี่ยนใจดึงปวิตาเปลี่ยนเส้นทางเดินไปยังลานจอดรถของเขาแทน


“นี่คุณจะพาฉันไปไหนล่ะ ไหนว่าจะไปเก็บของก่อนไง ปวิตาขืนตัวไม่ไหวเลยต้องโดนคนตัวโตลากไป


ไม่เก็บแล้ว เดี๋ยวคุณมีลูกเล่นกวินตอบ


แล้วข้าวของของฉันละ! ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่คุณเคยคบนะ จะได้มาฉุดลากกันได้ง่าย ๆ แบบนี้ปวิตเอ่ยอย่างมีอารมณ์


ผมบอกแล้วไง ว่าคุณต้องอยู่กับผมกวินตอบพร้อมกับจับร่างอวบอิ่มดันเข้าไปในรถ


“คุณนิ! ทำไมถึงเป็นคนพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ฮะปวิตาสบถอย่างไม่พอใจ


คุณนั่นแหละ ในเมื่อคุณก็เป็นของผมแล้ว จะเป็นต่ออีกสักพักจะเป็นไรไป


ไอ้คนบ้า พูดบ้าบออะไรแบบนี้ฮะ มันจะเผด็จการเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะ


อีกหน่อยคุณก็ชินกับนิสัยผมเองแหละ


จะบ้าเหรอ! ทำไมฉันต้องชินกับนิสัยเลว ๆ ของคุณฮะ


คุณไม่ชินก็คงต้องทนเอาหน่อย คงจะสักครึ่งปี ผมก็คงจะเบื่อ ถึงตอนนั้นคุณก็ไม่ต้องทนแล้ว


ครึ่งปี บ้าหรือเปล่า นี่คุณจะให้ฉันอยู่กับคุณครึ่งปีนี่นะ ฉันไม่ใช่โสเภณีนะโว๊ย นึกอยากจะให้อยู่ด้วยได้โดยใช้เงินฟาดหัวนะ ฉันไม่ไปนะ ฉันจะกลับบ้าน ปวิตาส่งเสียงตวาดดุคนตรงหน้าที่ไม่เห็นค่าของเธอ เขาทำเหมือนเห็นเธอเป็นผู้หญิงข้างถนนที่ไม่จำเป็นต้องลดตัวมาให้เกรียติ


ผมก็ไม่ได้บอกว่าจะใช้เงินฟาดหัวคุณสักหน่อย ผมจีบผู้หญิงไม่เป็นนะปอย ชอบผมก็บอกว่าชอบ อยากอยู่ด้วยก็บอก แล้วผมก็อยากอยู่กับคุณ อย่างนี้คุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ


คุณเคยอยากได้อะไรแล้วไม่ได้บ้างหรือเปล่าฮะ พ่อเลี้ยงกวินปวิตาถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์


ไม่เคยมีอะไรที่ผมอยากได้แล้วไม่ได้ เพราะผมรู้ว่าอะไรควรอยากได้ไง


งั้นก็รู้ไว้ว่างานนี้นายไม่สมหวังแน่


ใครว่า งานนี้ผมสมหวังแน่ ๆ ต่างหากกวินเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะถอนสายตาจากเธอหันไปจ้องมองทาง


คอยดูนะถ้ามีโอกาสฉันจะหนี ปวิตาเอ่ยเสียงหนัก


หนีผมก็ตาม


คุณเข้าใจบ้างได้ไหมว่าฉันมีงาน มีครอบครัว มีชื่อเสียงในสังคมที่ต้องรักษาเหมือนกันนะ ไม่ใช่ว่าคุณจะทำอะไรตามอำเภอใจได้แบบนี้กวินกำลังจะทำให้เธอคลั่งเพราะความรู้สึกหงุดหงิดกับความไร้เหตุผลของเขา


คุณเป็นของผมแล้วนะปอย มันจะยากอะไรกับแค่คุณก็คบกับผมไปเรื่อย ๆ น่ะ


ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีชื่อเสียงของพ่อแม่ที่ต้องรักษา คุณจะให้ฉันทำตัวเหมือนบรรดาคู่ควงของคุณที่ยอมนอนกับคุณจนคุณเบื่อแล้วแยกจากกันไปให้สังคมนินทาฝ่ายหญิงเสีย ๆ หาย ๆ ไม่ต้องสนใจหรอกว่าครอบครัว วงศ์ตะกูลของฝ่ายหญิงจะเสียหายแค่ไหนอย่างนั้นเหรอ


คุณก็อยู่กับผมแบบไม่ต้องเปิดเผยก็ได้นี่กวินยังไม่ยอมแพ้


แล้วทำไมฉันต้องยอมทำขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่เรื่องที่เกิดฉันก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายยอมคุณด้วยเล่า


หยุดพูดมากได้แล้วปวิตา ผมบอกว่าไม่ปล่อยคุณก็คือไม่ปล่อยกวินสรุปตัดบทและหยุดเสวนาใด ๆ ทั้งสิ้น รีบขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านทันที ดังนั้นภายในห้องโดยสารจึงเงียบจนน่าอึดอัด

 

บ้านน่านฟ้าซึ่งใช้ชื่อเดียวกับชื่อโรงแรมน่านฟ้า ทุกคนเข้านอนกันหมดเหลือกวินที่ต้องออกแรงกึ่งฉุดกึ่งดันตัวแม่สาวแสนพยศให้เดินตาม เจ้าหล่อนออกฤทธิ์จนเขาต้องจับตัวอุ้มพาดบ่าพาขึ้นห้องนอน กว่าจะสำเร็จก็ทำเอาถึงกับหอบไปเหมือนกัน กวินหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาลูกน้องคนสนิทที่ทำหน้าที่เป็นบอดีการ์ดของตนพร้อมกับออกคำสั่งเสียงเข้มเมื่อฝ่ายนั้นรับสาย


อาคมสั่งทุกคนว่าอย่าปล่อยให้คุณปวิตาหนีไปไหนได้เด็ดขาดถ้าไม่อยากถูกไล่ออก


ฉันไม่ใช่นักโทษของคุณนะ ปวิตาตวาดเสียงแหลมขึ้นฉิว ๆ มองเขาอย่างไม่พอใจ


ถ้าคุณพูดรู้เรื่อง ยอมคบกับผมดี ๆ ผมก็ไม่ต้องขังคุณแบบนี้หรอก


มันจะมากไปแล้วนะพ่อเลี้ยง คุณเคยคิดไหมว่าพ่อแม่พี่น้องของฉันจะเป็นห่วงฉันขนาดไหน คุณเคยสนใจความรู้สึกของใครบ้างไหมฮะ


ผมรู้ ผมก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้คุณโทร.บอกคนในครอบครัวเสียหน่อย ผมกำลังจะให้คุณโทร.ไปบอกคนทางบ้านว่าเปลี่ยนงานกะทันหันและคุณตัดสินใจมาทำงานกับผม


ทำไมฉันต้องทำงานกับคุณด้วยเล่าหญิงสาวเท้าเอวฉับ ดวงตาเอาเรื่องจ้องมองคนเอาแต่ใจด้วยความโมโห


เพราะคุณเบื่อธนิสรา และผมก็ชวนคุณมาทำงานด้วยยังไงล่ะกวินคิดแผนการณ์เตรียมไว้สำหรับเธอเสร็จสรรพ


ปวิตาทำตาโตมองเขาด้วยความรู้สึกทึ่งหลังจากได้ยินประโยคที่เขาตระเตรียมให้เธอใช้โกหกมารดา โอ้โห นี่เตรียมการเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ


แน่นอน...โทร.ซะเขายื่นโทรศัพท์มือถือส่งให้หญิงสาว


เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าฮะพ่อเลี้ยง ทำไมฉันจะต้องทำตามคำสั่งของคุณไม่ทราบ ปวิตาเม้มริมฝีปาก มองเมินโทรศัพท์มือถือในมืออีกฝ่าย


เพราะถ้าคุณไม่โทร.ไปบอกคนทางบ้านตอนนี้ คุณจะไม่ได้ติดต่อกับไปอีกนานเลยทีเดียว กวินขู่


นี่คุณ! บ้านเมืองมีกฎหมาย คุกไม่ได้ไว้ขังหมาหรอกนะหญิงสาวเอ่ยฉุนเฉียว


ผมรู้ แต่เรื่องของผัวเมียนี่นะไม่มีตำรวจคนไหนเขาอยากยุ่งด้วยหรอก


ฉันไม่ใช่เมียคุณ!” คำตอบของเขาทำอารมณ์ของเธอเดือด กวินดื้อด้านเอาแต่ใจเกินกว่าที่เธอจะทนไหว


แล้วไอ้ที่เราทำทำกันทั้งคืนทั้งวันนั่น เขาไม่ได้เรียกว่าเป็นเรื่องระหว่างผัวเมียเหรอครับคุณผู้หญิงกวินแสร้งเอ่ยเย้าเธอด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้


นายข่มขืนฉันนี่ ปวิตาเถียง


มากไปคุณ ผมนะหรือข่มขืน คุณสมยอมกับผมต่างหากเขาเท้าเอวฉับเอ่ยด้วยประโยคอวดดี


ไอ้ปากเสีย ไอ้กวินบ้ากาม ไอ้..... ปวิตาเต้นเป็นเจ้าเข้ากับคำพูดและท่าทางกวนโมโหของกวิน


อ๊ะ อ๊ะ ห้ามด่าอีกนะ ไม่อย่างนั้นผมจะแสดงห้ดูว่าผมสามารถทำให้คุณสมยอมได้จริงไหม พอพูดเรื่องจริงทำเป็นเต้นนะ จะบอกอะไรให้นะปอย คนอย่างผมไม่จำเป็นต้องออกแรงปล้ำผู้หญิงหรอกเห็นจะมีแต่มาแก้ผ้ารอกันทุกรายกวินกล่าวอย่างเริ่มโมโหคนปากจัดที่ชอบด่าคนอื่น


ก็ไปนอนกับผู้หญิงพวกนั้นสิ ฉันไปแก้ผ้ารอนายตอนไหนฮะ


ก็ตอนที่ผมเข้าหานะ คุณใส่ผ้าหรือเปล่าเล่าจำได้ว่าผมไม่ต้องช่วยคุณถอดสักชิ้น แม้แต่กางเกงใน...ชายหนุ่มลำเลิก


กรี๊ด!! ไอ้....


ร่างอวบถูกกระชากเข้าชิดอกกว้าง ฝ่ามือใหญ่เลื่อนขึ้นประคองใต้ท้ายทอย ใบหน้าคมก้มลงประกบริมฝีปากกักกันเสียงด่าทอของอีกฝ่ายในทันที ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มแทนการลงทัณฑ์ ก่อนที่ความหวานของเธอจะเปลี่ยนความรุนแรงให้กลายเป็นความเร่าร้อน


อยากให้จูบใช่ไหมถึงได้ชอบด่ากันนักน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามขณะเคลื่อนริมฝีปากไซ้ไปตามซอกคอหอมของหญิงสาว


ปะ..ปล่อยได้แล้ว หญิงสาวพยายามจะขืนตัวออกห่าง น้ำเสียงสั่นเอ่ยปรามพร้อมกับออกแรงดันแผ่นอกกว้าง


ถ้าอย่างนั้นก็เลิกด่าซะทีสิคนสวย แล้วที่บอกให้โทรหาแม่ตกลงจะโทรหรือเปล่าฮึน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามชิดลำคอระหง


โทร.สิ” เธอรีบตอบรับพร้อมร้องขอ “แต่คุณออกไปรอข้างนอกก่อนได้ไหม


ไม่ได้ ผมไม่ได้กินหญ้านี่ จะได้ปล่อยให้คุณฟ้องแม่เรียกตำรวจมาลากคอผมคนเจ้าอารมณ์เงยหน้าขึ้นพร้อมกับปฏิเสธเสียแข็ง


กลัวด้วยหรือไงเล่าคนสวยทำหน้าง้ำเอ่ยเสียงสะบัด


ใช่สิ ผมยังอยากนอนกอดคุณไม่อยากนอนคนเดียวในคุกหรอกเขาไหวไหล่พร้อมกับยอมปล่อยร่างบาง


ฮึ...เอาโทรศัพท์มาสิปวิตาแบมือพร้อมกับยืดแขนไปข้างหน้าคนเจ้าอารมณ์


เอ้า” เขายื่นโทรศัพท์ให้เธอพร้อมกับกำชับด้วยเสียงดุ “พูดให้ดีล่ะไม่อย่างนั้นอย่ามาบ่นเชียว


ปวิตามองค้อนแล้วคว้าโทรศัพท์ดึงจากมือเขาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะโทร.หามารดา รอไม่นานก็ได้ยินเสียงปลายสายที่ทำให้เธอต้องพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สะท้านเพราะความรู้สึกผิดต่อผู้เป็นแม่


แม่คะ ปอยนะคะ


ปอยอยู่ไหนลูก ยายนิดเขาบอกว่าเราทิ้งเขาไปกับพ่อเลี้ยงกวิน ไม่จริงใช่ไหมลูกน้ำเสียงร้อนใจของคุณเก็จแก้วถามมาตามสาย


ไอ้นิดมันฟ้องอะไรแม่ปวิตาทำหน้าเซ็ง รู้สึกเอือมระอาญาติสาว


ยายนิดเขาฟ้องแม่ว่าปอยหายไปกับพ่อเลี้ยงทั้งวัน ไม่สนใจจะทำงานให้เขา มันหมายความว่าไงลูก


ก็ปอยเบื่อไอ้นิดมันน่ะแม่ แม่ก็รู้ว่าปอยไม่อยากทำงานกับมันเลย มันงี่เง่าจนปอยทนไม่ไหวจริง ๆ นะคะแม่


แล้วที่ยายนิดเขาบอกกับแม่ว่าพ่อเลี้ยงทำท่าจะจีบเขาแต่ปอยกลับแย่งเขาไปละลูก ความจริงมันเป็นยังไง


แม่ก็คิดดูว่าไอ้นิดมันสวยกว่าปอยตั้งเยอะ ใคร ๆ ก็ต้องเลือกมันอยู่แล้ว ปอยจะไปแย่งมันได้ไง แค่เรื่องบังเอิญ บอกมัน ๆ ก็ไม่ยอมเชื่อ หาว่าปอยแย่งเขาอยู่ได้ ปอยไม่เคยคิดอยากได้เขาเลยนะคะแม่ปวิตาตอบมารดาแต่ส่งสายตาค้อนใส่คนข้างกายที่ทำตาเจ้าเล่ห์มองเธออย่างลึกซึ้งอยู่ในขณะนี้


ปอยของแม่ถึงจะไม่สวยระดับนางงาม แต่ก็น่ารักน่าถนอม ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนโง่ แม่ว่าเขาจะต้องเลือกปอยมากกว่านิด คุณเก็จแก้วกล่าวกับบุตรสาว


แม่ก็ยอกันเองอยู่ได้ปวิตาขำที่แม่เข้าข้างเธอ


ว่าแต่ปอยใช้เบอร์ใครโทรมา แล้วตอนนี้ปอยอยู่ไหนลูก


เบอร์เพื่อนนะคะ ปอยอยู่กับเพื่อน กะว่าจะทำงานกับมันสักพักนะแม่


เพื่อนคนไหน แม่รู้จักหรือเปล่าคุณเก็จแก้วถามลูกสาวด้วยความห่วงใย


แม่ไม่รู้จักหรอก เพื่อนเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน บ้านมันอยู่เชียงใหม่ มันชวนปอยให้ลองทำงานกับมัน ปอยก็อยากหลบไอ้นิดกับแม่มันอยู่ด้วย ขี้เกียจฟังสองคนนั่นบ่น ปวิตาแก้ตัว


ตามใจลูกแล้วกัน แต่ต้องโทรหาแม่ทุกวันนะปอย


เจ้าค่ะ ปวิตารับปากก่อนจะตัดสายพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่


ไหนไม่คิดอยากแย่งจริงหรือเปล่า ไม่หึงเหรอถ้าผมจะไปจีบธนิสรา


ไม่หึง ไม่เชื่อก็ปล่อยฉันไปแล้วลองไปจีบไอ้นิดดูสิว่าฉันจะหึงไหม ปวิตามองค้อนชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,200 ความคิดเห็น

  1. #1713 เพียงออ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:12
    คำว่านิด ดูขัดๆยังไงไม่รู้ค่ะ
    #1,713
    0
  2. #1712 เพียงออ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 22:11
    คำว่านิด ดูขัดๆยังไงไม่รู้ค่ะ
    #1,712
    0
  3. #1237 Chariyaiem (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:32
    คือระดับพ่อเลี้ยงติดใจขนาดนี้ก็ควรจะแสดงออกดีๆก็ได้นะ เล่นลากมาแบบนี้โคตรไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลย พูดอยู่ได้จะอยู่จนกว่าจะเบื่อ มองผู้หญิงเป็นเพียงเครื่องบำบัดความใคร่ไม่สนใจพ่อแม่ ครอบครัวเค้าเลยหรอว่าจะเป็นใคร รู้สึกเช่นไร โห เอามาแฉลงโซเชียลเลย พ่อเลี้ยงค่ะไปศึกษากฎหมายมาใหม่นะคะ สมัยนี้ไม่มีคำว่าผัวเมียแล้วคนจะไม่ยุ่งแล้ว ยิ่งคุณทำแบบนี้ ชื่อเสียงคุณหนะยับแน่ ตั้งแต่ระบบความปลอดภัยของโรงแรมแล้ว
    #1,237
    0
  4. #1101 ouomee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 13:46
    พระเอกปัญญาอ่อน นิสัยยังเด็กสอบขวบ ไม่มีความเป็นสุขภาพบุรุษ โครตเห็นแก่ตัว สันดารแย่มากก
    #1,101
    0
  5. #907 Thungpang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 04:55
    เอือมปนรำคาน กัยนิสัยพระเอกมากก
    #907
    0
  6. #849 Goy_mini (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 17:00
    กวิน หน้าด้านเกินไป อินจัด
    #849
    0
  7. #776 ภาวน์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:21
    สนุกค่ะ แต่ว่าดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ เหมือนมันขาดอะไรไปนิดนึง แต่เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆ
    #776
    0
  8. #590 monmanon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 21:10
    #590
    0
  9. #556 มูตี้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 14:32
    ^_____^
    #556
    0
  10. #388 sophit28 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:38
    พูดเองเออเองนะอิวินนนน
    #388
    0
  11. #265 nooyung207744 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    อร้ายย.แบบเข้ามาอ่านแระชิบอ่ะ. อ่านตอนต่อไปดีก่า
    #265
    0
  12. #74 YulSica (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 17:06
    สงสารปอยอ่ะ อิวินก็แถสะแบบ
    #74
    0
  13. #3 Puechsing (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 08:07
    สุดท้ายก็ต้องยอมจนได้บางทีก็สงสารปอยนะ
    #3
    0