เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 48 : 16.2 สุภาพบุรุษนรากร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 มี.ค. 64

“คืนนี้หนูพิมสวยมากจริงๆ ว่าไหมครูนันท์ จริงไหมวะไอ้ฏิ” กำนันทศเอ่ยกลั้วหัวเราะกับแม่ครูผู้ดูแลสถานสงเคราะห์ก่อนจะหันไปยักคิ้วหลิ่วตามองบุตรชายคนเล็กอย่างหยอกล้ออารมณ์ดี


“ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งนั่นแหละครับ ถ้าจะชมก็ต้องชมมัทรีที่จับลูกเป็ดแต่งให้เป็นหงส์ได้” ทิษฏิไหวไหล่ตอบเสียงเรียบเหมือนไม่สนใจขณะที่อินทิราพาสาววัยสิบเจ็ดเดินมานั่งข้างๆ นายตำรวจหนุ่มที่ทำเป็นเมินเหมือนไม่ใส่ใจจะมอง


“คืนนี้หนูพิมของพวกเราสวยมากเลยใช่ไหมคะพี่ฏิ” อินทิราเอ่ยถามเสียงอ่อนหลังทิ้งตัวลงนั่งข้างสามี


ทิษฏิเลิกคิ้วมองอินทิราก่อนปรายตาชำเลืองมองพิมแล้วเอ่ยพร้อมพยักหน้าเบาๆ “อื้อ ก็สวยใช้ได้แหละ พอฟัดพอเหวี่ยงกับนางเอกละครลิงได้”


พิมทำหน้ายู่ยี่ตวัดตามองค้อนคนพูดพลางโต้ตอบเสียงสะบัด “แหมน้า อย่าเผลอตกหลุมเสน่ห์คู่แข่งนางเอกละครลิงคนนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวต้องปีนป่ายขึ้นมาสารภาพรักหนูบนยอดมะพร้าว แล้วแก่ๆ อย่างน้าตกไปไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแล้วเหอะ”


“ฮ่าๆๆ เออว่ะไอ้ฏิ คิดๆ ไปหากแกเกิดตกหลุมเสน่ห์ ไปรักนังหนูพิมมันจริงๆ พ่อมิต้องมีหลานเป็นลิงเป็นค่างเพราะพ่อแม่มันไปได้กันบนยอดมะพร้าวหรอกรึวะ”


พ่อกำนันหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจพลอยทำให้คนอื่นๆ เห็นขันตามไปด้วย มีแต่ทิษฏิเท่านั้นที่นั่งหน้าคว่ำทำปากขมุบขมิบใส่พิมอย่างคาดโทษ ในขณะที่เด็กสาวลอยหน้าลอยตาใส่อย่างจงใจล้อเลียนและท้าทายสายตาข่มขู่ของสามีตีทะเบียนก่อนเสียงอบอุ่นคุ้นเคยของแม่ครูจะดึงความสนใจของเธอออกจากทิษฏิ


“ครูไม่อยากจะเชื่อว่าพิมของครูโตขึ้นจะสวยสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้” ใบหน้าครูนันท์มีรอยยิ้มแต่ไปไม่ถึงแววตาเมื่อมองเด็กสาวอย่างพิจารณาราวประเมินผลงานศิลปะมีราคา


“ถ้าเทียบกับเด็กด้อยโอกาสคนอื่นๆ ก็อาจจะใช่ค่ะแม่ครู แต่ถ้าเทียบกับคนในสังคมที่พิมอยู่ตอนนี้ พิมของแม่ครูยังห่างไกลคำว่าสมบูรณ์แบบมากค่ะ” พิมเอ่ยอย่างที่คิด


“การศึกษา ความคิดและการกระทำของตัวเราต่างหากที่จะยกระดับเราให้เทียบเท่าทุกคนไม่ใช่ที่ฐานะหรือชาติกำเนิดเพราะฉะนั้นไม่ว่าจะยังไงห้ามทิ้งเรื่องเรียนเด็ดขาดเข้าใจไหม...” ครูนันท์กล่าว


“ค่ะแม่ครู”


พิมพยักหน้าและตอบรับคำแม่ครูก่อนเสียงแจ่มจันทร์กับยติจะดึงความสนใจทุกคนไปที่กลางเวทีโดยไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนนอกลักลอบเข้ามาสังเกตการณ์ในไร่นรากรอยู่อย่างเงียบเชียบและเฝ้ารอจังหวะที่จะทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายมาจากวันชัยด้วยความใจเย็น และโอกาสก็มาถึงเมื่อหญิงวัยกลางคนที่ทำหน้าที่ดูแลสถานสงเคราะห์บ้านมิตรภาพหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาและทำหน้านิ่วมองเบอร์โทร.บนหน้าจอมือถือ เลขหมายที่ไม่คุ้นเคยทำให้ครูนันท์มุ่นคิ้วมองด้วยความประหลาดใจก่อนตัดสินใจรับโทรศัพท์ด้วยความสงสัย


“นันท์ใช่ไหม...ฉันเหมือนแพรนะ”


“แพร!


ระลอกอารมณ์ในแววตาของสาวใหญ่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยก่อนจะถูกควบคุมไว้ภายใต้สีหน้าเฉยชาราวกับปกติด้วยความรวดเร็ว แม้จะคาดไม่ถึงว่าคนที่ทำตัวหายสาบสูญไปนานเท่าอายุของพิมจะกลับมาในวันนี้ แม่ครูสาวเหลือบชำเลืองมองสบตาพิมแว๊บหนึ่งแล้วหันไปเอ่ยปากขออนุญาตเจ้าของบ้านลุกขึ้นและเดินห่างออกไปท่ามกลางสายตาสนใจของพิม


“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนแพร แล้วเธอรู้เบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ยังไง” ครูนันท์สอบถามเสียงรัวหลังเดินห่างเสียงที่ดังจากลำโพงภายในงานเลี้ยง


“ฉันมาหาเธอที่บ้านมิตรภาพเลยได้เบอร์โทร.เธอจากคนที่นี่แหละนันท์”


“ฉันไม่รู้จะถามอะไรเธอก่อนดีแล้วรู้ไหมเหมือนแพร มีเรื่องอะไรตั้งมากมายที่ฉันอยากรู้จากปากเธอ และเรื่องที่เกิดขึ้นทางนี้ ที่ฉันอยากเล่าให้เธอฟังเพราะฉะนั้นเธออย่าเพิ่งไปไหนนะแพร ฉันจะรีบไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละ” ครูนันท์เอ่ย 


“ฉันมาที่นี่เพื่อจะมาพบเธอ รับรองว่าฉันจะไม่หายตัวไปไหนอีกแล้วนันท์” คนปลายสายตอบหนักแน่น


ครูนันท์ถอนหายใจหนักๆ “ถ้าเธอกลับมาเร็วกว่านี้อีกสักนิดก็คงจะดีนะเหมือนแพร”


“ทำไมนันท์ เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นเหรอ...” คนปลายสายมีน้ำเสียงร้อนใจขึ้นมาทันที


“สิบเจ็ดเกือบสิบแปดปีที่เธอหายตัวไป มันก็ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นมากมายอยู่แล้วละแพร เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปคุยกับเธอ เรามีเรื่องให้คุยกันยาวทีเดียว” ครูนันท์เอ่ยแล้วถอนหายใจแผ่วยาว


“แล้วลูกของฉันล่ะนันท์ เธอจะพาเขามาหาฉันด้วยหรือเปล่า”

************************************

กลับมาด้วยความคิดถึงงงงทุกคน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #89 noksan22 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 17:00
    มารอและเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ
    #89
    0