เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 44 : 15.2 นัดหน้าอำเภอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    12 มี.ค. 64

สายตากับรอยยิ้มมีเลศนัยของเขาทำเอาใจเธอแกว่ง วางหน้าไม่ถูก แต่โชคดีที่เสียงทักทายกับรอยยิ้มของเจ้าหน้าที่ในอำเภอช่วยคลี่คลายบรรยากาศทำให้เธอได้สติรีบปรับสีหน้าได้ก่อนที่อรวรรณจะเดินขึ้นมายืนขนาบข้าง มองเขากับเจ้าหน้าที่ซึ่งดูจะสนิทสนมกับเขาเป็นอย่างดี


“สวัสดีครับสารวัตร วันนี้ลมอะไรหอบสารวัตรสุดหล่อมาถึงอำเภอได้ครับ หรือว่ามาทำธุระ มีอะไรให้ผมรับใช้ก็บอกมาเลยนะครับ”


“ผมจะมาจดทะเบียนสมรส นายอำเภออยู่ไหมครับ” ทิษฏิตอบและถามหาหัวหน้าของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


“ฮ้า! สารวัตรนะเหรอครับจะจดทะเบียนสมรส” เจ้าหน้าที่หนุ่มใหญ่มีสีหน้าตกใจ ก่อนเหลือบมองไปทางสองสาวที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลังของทิษฏิอย่างสนใจ “ขอโทษนะครับ ผมไม่ทราบจริง ๆ ว่าสารวัตรแต่งงานแล้ว”


“ยังไม่ได้จัดงานแต่งหรอกครับ แค่จะมาจดทะเบียนสมรสกันเฉย ๆ ตกลงว่านายอำเภออยู่หรือเปล่าครับ” ทิษฏิถามซ้ำด้วยคำถามเดิม


“เอ่อ...อยู่ครับ อยู่ เชิญตามผมมาทางนี้เลยครับ”


เจ้าหน้าที่วัยกลางคนรีบตอบเร็วปรื๋อ แม้จะไม่หายคาใจแต่ด้วยมารยาททำให้ไม่กล้าซักไซ้ และจำเป็นต้องรีบออกเดินนำทั้งสามไปที่โต๊ะนายอำเภอ และต่อจากนั้นก็เป็นการพูดคุย พร้อมกับตรวจเอกสารของคู่สมรสโดยมีอรวรรณ ผู้ปกครองของเด็กสาวให้การยินยอม เซ็นอนุญาตให้ดำเนินการได้อย่างถูกต้อง


“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ นับจากวันนี้พวกคุณทั้งสองถือเป็นคนคนเดียวกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายสมบูรณ์” นายอำเภอวัยกลางคนกล่าวและยิ้มอ่อนโยนให้กับหนุ่มสาว


“ขอบคุณครับ”


ทิษฏิเอ่ยและไหว้ขอบคุณนายอำเภอ ขณะที่พิมเอาแต่กะพริบตามองแผ่นกระดาษที่ถืออยู่ในมืออย่างไม่สบายใจนัก ทะเบียนสมรสที่เธอเพิ่งเซ็นลายมือชื่อลงไปนั้น ควรจะช่วยให้เธอโล่งใจที่สามารถพาตัวเองพ้นมือวันชัยได้โดยสวัสดิภาพ แต่ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอเครียดจัดกับความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ลึกๆ ภายในใจ


 “นี่...ยายเด็กใจแตก ใจคอจะนั่งจ้องจนกระดาษเปื่อยเลยหรือยังไงฮะ” ทิษฏิโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูภรรยาตามกฎหมายของเขาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย


พิมรีบกะพริบตาถี่แล้วเหลือบมองสบตาเขาก่อนจะปรายตามองค้อนและหันไปยิ้มเจื่อน ยกมือพนมไหว้นายอำเภอและลุกขึ้นยืนคู่กับคู่สมรสป้ายแดงของตนพลางเอ่ยล่ำลาผู้ใหญ่อีกครั้ง


“ขอบคุณมากนะคะสารวัตร ที่ช่วยยกภูเขาลูกนี้ออกไปจากอกของดิฉันเสียที” อรวรรณปรายตามองพิมพลางเหยียดยิ้มมุมปาก


ทิษฏิเลิกคิ้วน้อยๆ มองคนตรงหน้าโดยไม่เอ่ยสิ่งใดก่อนเหลือบตามองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาตามกฎหมายของตนด้วยความรู้สึกเห็นใจเป็นครั้งแรกแล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ


“ผมก็ได้แต่หวังว่าคุณจะไม่กลับมานึกเสียดายภูเขาที่ยกจากอกให้มาเป็นกรรมสิทธิ์ของผม เพราะถ้ามีวันนั้นคุณจะไม่ได้ตัวพิมกลับคืนไปอย่างแน่นอน”   


อรวรรณยิ้มหยันและเหลือบหางตามองอดีตเด็กในปกครองอย่างดูหมิ่นดูแคลน “อย่าห่วงไปเลยค่ะสารวัตร เพราะจะไม่มีวันนั้นแน่ๆ”   


ทิษฏิใช้สายตาดุดันมองฝ่ายนั้นนิ่งโดยไม่กล่าวตอบโต้ เลือกหันไปเอ่ยกับคนของตน “บอกลาคุณอรวรรณเธอซะพิม เราจะได้กลับบ้านกันซะที”


 พิมทำตามคำสั่งของทิษฏิและเมื่ออรวรรณสะบัดแล้วเดินกลับไปขึ้นรถของเธอขับออกไปจากที่ว่าการอำเภอแล้วพิมกับทิษฏิจึงเดินไปที่รถของตนแล้วเคลื่อนตัวออกจากลานจอด ขับออกจากอำเภอและพิมสังเกตได้ว่าเส้นทางที่ทิษฏิขับรถผ่านมานั้นไม่ใช่เส้นทางกลับสู่บ้านไร่นรากร


“ไม่ใช่ทางกลับบ้านนี่ น้าจะพาหนูไปไหนเหรอ อย่าบอกนะว่าจะพาหนูเข้ากรุงเทพฯ วันนี้เลยน่ะ” พิมหันไปมองคนข้างๆ หน้าตาตื่น


ทิษฏิปรายตามองภรรยาตามนิตินัยหมาดๆ ของตนอย่างระอาพลางเอ่ยเสียงดุ “มีสมองหรือเปล่า ข้าวของสักชิ้นของเธอมีติดตัวมาด้วยหรือยังไงถึงได้คิดว่าฉันจะพาเธอเข้ากรุงเทพฯ แล้วถึงฉันอยากทำแบบนั้นแทบขาดใจฉันก็ไม่ขยันพอจะหอบหิ้วของเข้าไปให้เธออีกรอบ หรือสิ้นเปลืองเงินทองไปหาซื้อของให้เธอใหม่หมดอย่างพระเอกในนิยายหรอกนะยายเด็กใจแตก”


พิมถอนใจยาวแล้วกลับไปนั่งหลังพิงเบาะเป็นปกติได้อย่างสบายใจก่อนเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย “แล้วไป ใครจะไปรู้ อยู่ๆ น้าก็ขับรถออกนอกเส้นทางกลับบ้าน จะไปไหนก็ไม่บอกกันสักคำ”


“ไปเทอมินอล มัทรีฝากซื้อของ พอใจหรือยัง” ทิษฏิตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


“อ่อ...ดีเลย หนูก็มีของจำเป็นต้องซื้อเหมือนกัน” พิมยิ้มออกแล้วแบบมือยื่นไปตรงหน้าชายหนุ่มพร้อมกับส่งยิ้มประจบ


“อะไร...” ทิษฏิทำหน้ามุ่ย


“ก็ขอเงินไง หนูไม่มีเงินสักบาทจะซื้อของได้ยังไงล่ะ ก็ต้องขอเงินจากน้าติดตัวไง” พิมทำตาวิบวับประจบ


ทิษฏิถอนใจหนักๆ บ่นเบาๆ “จดทะเบียนวันแรกก็แปลงร่างเป็นดาวไถ่เลยนะยายเด็กใจง่าย”


“พุทโธ่น้า...ไม่ขอน้าจะให้หนูไปขอใครล่ะ เอาไว้หนูมีงานทำแล้วหนูจะใช้คืนให้น้าทุกบาททุกสตางค์เลยเอ้า...” พิมรับปากเสียงหนัก


ทิษฏิทำตากลอก “คบเด็กสร้างบ้านจริงๆ ถึงห้างแล้วจะหยิบให้”


พิมยิ้มแล้วผิวปากฮัมเพลงสโมสรฟุตบอลทีมโปรดอย่างอารมณ์ดี


“จะไม่ให้ก็อีตรงผิวปากนี่แหละ หนวกหู”


ทิษฏิทำหน้ายุ่งมองคนข้างๆ อย่างรำคาญใจส่วนพิมหัวเราะคิกคักแล้วเลิกกวนประสาทสามีตามพฤตินัยของตนก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดเพลงที่ถือวิสาสะเชื่อมต่อบลูทูธโทรศัพท์ของตนเข้ากับรถของเขาเป็นที่เรียบร้อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #85 ywkrnt (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 09:07
    ช่วงนี้ติดหนูพิมงอมแงม รออีบุ๊คมาอ่านยาวๆเลยนะคะ
    #85
    0