เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 39 : 13.3 น้ำท่วมปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    7 มี.ค. 64

พิมประคองทิษฏิเดินกลับเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล เพราะคนตัวโตจงใจกลั่นแกล้งเธอด้วยการทิ้งน้ำหนักเทมาให้เธอแบกรับ แต่สาวน้อยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว แม้ว่าเกือบจะเสียหลักพากันล้มหลายครั้งก็ตาม


พรุ่งนี้น้าฏิว่างไหมคะพิมตัดสินใจจะเอ่ยกับเขาตรงๆ


ทิษฏิเลิกคิ้วใส่พิมพลางเอ่ยถาม ถามทำไม


พิมจะได้โทร.ไปนัดผู้ปกครองของพิมไปเจอกันที่อำเภอให้จบๆ เรื่องไป


ทิษฏิทำหน้าบึ้งมองหญิงสาวอย่างหมั่นไส้ แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ว่างล่ะ


ถ้าพรุ่งนี้น้ายังไม่ว่าง ก็เป็นวันมะรืนนี้ก็ได้ค่ะเธอเอ่ยง่าย ๆ


มะรืนฉันก็ไม่ว่าง ช่วงนี้ฉันมีงานต้องเร่งสะสาง บอกผู้ปกครองของเธอให้รอไปอีกสักเดือนหรือสองเดือนก็แล้วกัน หรือเขากลัวว่าฉันจะเบี้ยว...”


แต่คุณอรอยากให้ทุกอย่างมันจบโดยเร็วที่สุดค่ะ


ฮึผู้ปกครองของเธอนี่ก็แปลกดีนะ ไม่สนว่าผู้ชายที่เธอจะอยู่กินด้วยเป็นคนนิสัยใจคอยังไง แค่ได้ปลดภาระพ้นตัวเท่านั้นเป็นพอสินะ...” ทิษฏิเอ่ยเสียงหยันผู้ปกครองของพิมที่เขายังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ


คุณอรก็คงคิดเหมือนกับน้านั่นแหละ หนูมันก็แค่กาฝากทำไมเธอจะต้องมาสนใจชีวิตที่เหลือของหนูด้วยล่ะพิมกล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าไร้ความรู้สึกทั้งที่ลึกๆ แล้วใจเธอกำลังยอกแสลง สมเพชชีวิตของตัวเองที่ดูจะไร้ค่าในสายตาของใคร ๆ      


 “เอาล่ะๆ ฉันขี้เกียจฟังนิยายชีวิตดราม่าของเธอทิษฏิตัดบทอย่างรำคาญแล้วกล่าวอย่างสรุป ยังไงวันสองวันนี้ ฉันก็ไม่ว่างแต่คนอย่างฉันไม่ผิดคำพูดแน่ มันแค่เลื่อนวันออกไปเท่านั้น หวังว่าเธอกับผู้ปกครองของเธอคงไม่ถึงกับรอไม่ไหวหรอกนะ ส่วนจะเป็นวันไหนเดี๋ยวฉันจะบอกอีกที


พิมนิ่งพลางถอนหายใจยืดยาวเมื่อใคร่ครวญแล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะโต้แย้งหรือหว่านล้อมเขาอีก และเป็นเพราะทั้งสองมัวแต่สนใจจังหวะการก้าวเดินที่ทุลักทุเลจึงไม่ทันให้ความสนใจกับสิ่งอื่นจึงไม่ทันเห็นหญิงสาวที่ลงทุนทิ้งงานมาเพื่อพบเจอกับภาพบาดตา


ฆฤษวีมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บจุกและพูดไม่ออก ท่าทางสนิทสนมของทิษฏิที่ปฏิบัติกับเด็กสาวซึ่งเธอรู้เพียงชื่อจากคำบอกกล่าวของอินทิรา พิมเป็นชื่อสั้นๆ แต่ทำให้หัวใจแข็งแกร่งของเทพทินกรคนเล็กเจ็บหน่วงขึ้นอย่างเสียดเสียว ดวงตาเศร้ามองวงแขนกว้างของทิษฏิที่โอบบ่าเด็กสาวขณะที่ท่อนแขนเล็กกับฝ่ามือของพิมโอบรัดรอบเอวกว้าง ประคองกันเดิน เพียงเท่านี้เธอก็สัมผัสได้ถึงความไว้วางใจของทิษฏิที่มีต่อพิม เช่นเดียวกับความอาทรของพิมที่มีให้ทิษฏิ


วี...” ทิษฏิครางเรียกชื่อหญิงสาวแผ่วเบา ยอมรับว่ารู้สึกตกใจที่พบฆฤษวีอย่างกะทันหัน เขาเหลือบตามองไปทางโซฟากลางห้องซึ่งบิดากับทัยวัตรวมทั้งอินทิรานั่งอยู่ ขณะที่แขกสาวเดินมาดักรอเขาหน้าประตูทางเข้า เขารีบดึงแขนที่วางบนบ่าพิมลงข้างตัว กลั้นลมหายใจชั่วขณะก่อนเอ่ยทั้งที่ไม่รู้ว่าควรเอ่ยอย่างไร คุณมาได้ยังไง


พิมกะพริบตามองหญิงสาวสมบูรณ์แบบตรงหน้าอย่างงงงัน รูปร่างระหงประกอบกับความงดงามสมส่วนได้รูปกันระหว่างใบหน้ากับทรวดทรงไม่ผิดนางแบบระดับโลกของหญิงสาววัยยี่สิบปลายที่เธอเห็น ยิ่งข่มพิมให้รู้สึกได้ถึงความต่ำต้อยของตนเองแจ่มชัดขึ้น


วีมาที่นี่เพื่อคุยกับคุณให้รู้เรื่องค่ะฏิ นึกไม่ถึงนะคะว่าถ้าไม่มาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้ วีก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณจะบอกความจริงกับวีเมื่อไหร่เธอมองเขาพลางเอ่ยถามอย่างเจ็บปวด


ผม...” ทิษฏิพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ในลำคอ


เด็กคนนี้เหรอคะฆฤษวีชำเลืองตามองพิม แววตาว่างเปล่าแล้วตวัดตากลับมามองชายหนุ่มต้นเรื่องพร้อมเอ่ยตัดพ้ออย่างขมขื่น คือผู้หญิงที่คุณจะแต่งงานด้วย


วี...ผม” ทิษฏิคนที่เคยพูดจาโผงผางไม่รักษาน้ำใจใครกลายเป็นมนุษย์ใบ้ที่จนคำพูดที่จะเอ่ยไปในบัดดล ในขณะที่พิมได้แต่ยืนก้มหน้าอย่างลำบากใจและไม่รู้จะวางตัวอย่างไร


วีขอเวลาคุยกับคุณตามลำพังสักครู่ได้ไหมคะ วีอยากเคลียร์ทุกอย่างระหว่างเราให้มันชัดเจนกันไปซะเลยทีเดียว


ทิษฏิถอนใจยาวแล้วพยักหน้าตอบตกลง ครับ...ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปคุยกันในห้องหนังสือของผมก็แล้วกัน


พิมซึ่งยืนก้มหน้าหลบสายตาผู้มาเยือนอยู่เนิ่นนานอย่างไม่กล้าสู้หน้าแต่ทันทีที่เห็นฆฤษวีเดินเข้าไปช่วยพยุงทิษฏิและพากันเดินหายเข้าไปในห้องหนังสือ หัวใจดวงเล็กก็พลันเจ็บแปลบขึ้นอย่างไม่เจียมตัว ยิ่งเล็งเห็นถึงความเหมาะสมระหว่างคนทั้งสอง เธอยิ่งเจ็บปวด


ไม่เป็นไรใช่ไหมอินทิราเดินเข้ามาเอ่ยถามพิมอย่างเป็นห่วง


พิมเงยหน้าขึ้นยิ้มเจื่อน พิมไม่เป็นไรค่ะ แค่รู้สึกตัวว่าเป็นคนผิด เป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องค่ะ


อย่าคิดมาก มันไม่ใช่ความผิดของพิม พี่ฏิต่างหากที่ผิด พิมปล่อยให้เขาแก้ปัญหาของเขาให้จบก่อนจะมารับผิดชอบกับสิ่งที่เขาทำกับพิมไว้ก็พออินทิราปลอบอย่างให้กำลังใจ


ถ้าพิมโตกว่านี้ รับผิดชอบตัวเองได้โดยไม่ต้องเป็นภาระของใครก็คงจะดีกว่านี้นะคะพี่มัทเธอเอ่ยอย่างทดท้อ


อย่าคิดมากน่า พาล้งภาระอะไรกัน เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว และพิมก็เป็นฝ่ายเสียหาย พี่ฏิต่างหากที่คนก่อเรื่องทั้งหมด สมควรแล้วที่เขาต้องเป็นคนรับผิดทุกเรื่อง แม้แต่เรื่องคุณวีซึ่งบางที มันอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้ พวกเขาอาจไม่ใช่เนื้อคู่กันถึงไม่มีพิม เขาสองคนก็อาจจะต้องเลิกกันอยู่ดี   


พิมก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาอินทิราอย่างคนมีพิรุธในใจเพราะเธอรู้แก่ใจว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของทิษฏิแม้แต่น้อย มันเป็นความเห็นแก่ตัวของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

***************************************

ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันนะคะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #74 fufu591150 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 01:35
    รอตลอดคร้า ไม่ทิ้งไปไหน
    #74
    0