เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 34 : 12 เด็กผี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    26 ก.ย. 63

น้าลองชิมฝีมือหนูก่อนแล้วค่อยปฏิเสธได้ไหม หนูอุตส่าห์เสียเวลาทำตั้งนานนะ


ทิษฏิเม้มปาก ขึงตามองหญิงสาวดุๆ แล้วเบือนหน้า เบี่ยงตัวออกห่างอย่างยากลำบาก อย่าเซ้าซี้ได้ไหม บอกว่าไม่ก็ไม่สิ


คำเดียวก็ได้ ลองหน่อยนะพิมยังตื๊ออย่างไม่ยอมแพ้


ทิษฏิถอนใจแรงๆ ช้อนตามองหญิงสาวดุๆ แล้วเอ่ยหยัน ถามจริงๆ เถอะยายเด็กใจแตก ไอ้ที่ตามคะยั้นคะยอเสนอให้ฉันชิมนี่ไม่ใช่แค่อาหารฝีมือเธอหรอกใช่ไหม แต่อยากจะเสนอตัวให้ฉันลองชิมด้วยใช่หรือเปล่าหึ...ถึงได้ตื๊อนักตื๊อหนาน่ะ


พิมอ้าปากหวอทำหน้าเหลอหลามองเขาตาตื่นแล้วรีบหุบปากฉับ ลุกลนถอยกรูดออกห่างเขาด้วยความว่องไวพลางแบะปากใส่เขาพร้อมตวาดเสียงแหลมอย่างหงุดหงิด


จะบ้าเหรอน้า อย่ามากล่าวหากันมั่วๆ แบบนั้นนะ....ใครจะไปคิดพิลึกพิลั่นอย่างนั้นกับคนแก่ แค่พูดยังขนลุกแล้ว” พิมลูบแกล้งลูบแขนตัวเองทำหน้าสยองแก้เขินพลางเอ่ยต่ออย่างกระเง้ากระงอด “ไม่กินก็อย่ากิน แล้วอย่ามาง้อให้หนูทำอะไรให้กินทีหลังก็แล้วกัน


พิมสะบัดหางตามองค้อนเขาวงใหญ่แล้วก้าวมาข้างหน้า คว้าโถเป็ดตุ๋นมาถือไว้ก่อนสะบัดตัวหันหลังเดินกลับเข้าไปในครัวท่ามกลางสายตาเย็นชาของนายตำรวจหนุ่มเลือดร้อน แต่ไม่ถึงสิบนาที เสียงคนบ้าอำนาจก็ตะโกนมาอย่างเอาแต่ใจ


พิมหยิบเบียร์ในตู้เย็นออกมาให้ฉันหน่อยสิ แล้วก็ทำกับแกล้มมาให้ฉันด้วย แต่ต้องไม่ใช่ไอ้เป็ดตุ๋นบ้าบอของเธอนะ


พิมทำตากลอกพลางถอนใจแรง ฟังคำสั่งเอาแต่ใจของคนบ้าอำนาจแล้วบ่นอุบอิบกับตัวเอง


นี่ฉันมาหลงรักผู้ชายที่ทั้งแก่ ทั้งบ้าอำนาจเอาแต่ใจแบบน้านี่เข้าไปได้ยังไงนะ เวรกรรมอะไรของฉันนักหนาก็ไม่รู้สิแต่สิ่งที่เธอตะโกนตอบเขากลับไปกลายเป็นคำตอบแสดงการยอมรับคำสั่งนั้นโดยดุษฎี ค่า...รอสักครู่นะคะ หนูขอเวลาทำให้ก่อน


พิมใช้เวลาไม่นานก็เดินออกจากครัวมาพร้อมกับเบียร์เย็นเฉียบกับอาหารรสเผ็ดเมนูง่ายๆ ให้นายตำรวจจอมบงการอย่างทิษฏิกินคู่กับเบียร์


ไปเปิดทีวีแล้วมานั่งดูหนังเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ กว่าบอลจะเตะคงดูหนังได้จบเรื่องพอดี


ทิษฏิพเยิดหน้าไปทางโทรทัศน์พร้อมสั่งหญิงสาวแล้วหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาค้นหาภาพยนตร์ที่น่าสนใจ เมื่อพิมเปิดโทรทัศน์เขาก็เลือกภาพยนตร์ที่ถูกใจได้ เชื่อมต่อเข้าสู่ระบบสมาร์ทีวีผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต


ไปหรี่ไฟลงสิเขาสั่งอีกครั้ง


อื้อ...ไม่เอา ถ้าน้าจะดูหนังผีน่ากลัวแบบนี้ น้าดูไปคนเดียวเหอะ หนูไม่ดูด้วยหรอกพิมส่ายหน้าร้องปฏิเสธ


ทิษฏิเลิกคิ้วมองท่าทางเด็กสาวแล้วหรี่ตาเล็กแล้วซ่อนยิ้มเมื่อเห็นอาการกลัวของพิมก็ยิ่งอยากแกล้ง จึงจงใจสั่งด้วยน้ำเสียดุดัน ฉันสั่งให้เธอไปลดไฟลง แล้วมานั่งดูเป็นเพื่อนฉัน เธอก็ต้องทำตามห้ามโยกโย้


แต่หนูกลัวผี แล้วนี่ก็มืดแล้วด้วย น้าหาหนังอื่นที่ไม่ใช่หนังผีดูสิเธอต่อรองและมองเขาอย่างวิงวอน


อย่าเรื่องมาก นี่เพิ่งจะสองทุ่ม ยังไม่ดึกนัก จะมากลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง อีกอย่างผีก็แค่เรื่องเล่า เรื่องหลอกเด็ก อย่าบอกนะว่าเธอเคยเจอมันมาก่อนจริงๆ ไอ้ที่เรียกว่าผีน่ะ ถึงได้ต้องกลัวขนาดนี้


ไม่รู้ล่ะ กลัวก็คือกลัว น้าอยากดูก็ดูคนเดียวสิทำไมต้องบังคับหนูด้วยล่ะพิมทำหน้าง้ำ


เฮอะ...ทีเธอยังบังคับฉันให้แต่งงานด้วยได้ ทำไมฉันจะบังคับเธอบ้างไม่ได้ยายเด็กผี


พิมเม้มปากพร้อมถามเสียงหงุดหงิด อ่อ...แสดงว่าน้าจงใจจะแก้แค้นใช่ไหม


น้ำเน่า แก้คงแก้แค้นอะไร กับแค่ให้มานั่งดูหนังเป็นเพื่อนแค่นี้


เขาทำเสียงรำคาญก่อนตัดบทด้วยคำสั่งเฉียบขาดอย่างเผด็จการ


 เลิกต่อล้อต่อเถียงแล้วทำตามที่ฉันสั่งดี ๆ ไม่อย่างนั้นเป็นเรื่องแน่


พิมไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องกลัวคำขู่ของเขา ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่มีทางทำอะไรกับเธอได้เพราะขาที่ยังเจ็บอยู่ อาจจะเป็นเพราะว่าลึกๆ แล้วเธอเองก็อยากที่จะอยู่ใกล้ชิดกับเขาเป็นทุน คนมีใจ ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรเธอก็เสียเปรียบเขาทุกประตูวันยังค่ำ เธอเลยยอมทำตามที่เขาสั่งอย่างว่าง่ายและเหมือนจะเห็นรอยยิ้มมุมปากคนเผด็จการแวบหนึ่ง แต่ก็แค่เสี้ยววินาทีก่อนเขาจะก้มหน้าลงสนใจหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือราวกับไม่รู้ไม่ชี้ต่อสายตาสังเกตของเธอ


ทิษฏิกลบเกลื่อนยิ้มมุมปากเลือกโปรแกรมรายการที่เล็งไว้ เมื่อเสียงเพลงประกอบภาพยนตร์บรรเลง คนที่เขาอยากแกล้งก็รีบเดินเร็วๆ กลับมาหย่อนตัวลงบนโซฟาตัวเดียวกัน ทิ้งระยะห่างเพียวเล็กน้อยเท่านั้น


บรรยากาศสลัวๆ กับภาพหลอนๆ บนหน้าจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ชวนขนหัวลุกให้กับพิมซึ่งกลัวผีมาแต่ไหนแต่ไรอย่างที่สุด ประกอบกับจังหวะการเล่าเรื่องทำให้ตื่นเต้น โดยมีเสียงกับตัวละครที่ผลุบโผล่ให้ระทึกขวัญบ่อยๆ จนพิมลืมตัวไปชั่วขณะ เธอเริ่มขยับมานั่งตัวติดกับเขาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งหนังจงใจใช้เสียงดนตรีประกอบเร่งเร้าอารมณ์คนดูให้ประสาทผวา ลุ้นว่าผีจะโผล่ออกมาเมื่อไร่ พิมยิ่งเผลอสัมผัสถูกเนื้อตัวนายตำรวจหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ เป็นไปเองตามสัญชาตญาณของคนที่ตกอยู่ในอาการหวาดระแวง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น