เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 32 : 10.2 จะสยองหรือจะสยิว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    23 ก.ย. 63

พิมแบะปากทำหน้ายู่ยี่ใส่คนพูดแล้วเอ่ย หนูไม่ชอบและไม่ถนัดเรื่องสุ่มเสี่ยงเหมือนตำรวจอย่างน้าหรอก แต่ถ้าถามว่ามั่นใจแค่ไหน หนูก็มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์นั่นแหละว่ายังไงแมทต์นี้ปีศาจแดงของหนูก็ชนะใส ๆ อยู่แล้ว


เฮอะ...” เขาพ่นลมหายใจผ่านจมูกเอ่ยเสียงเจือเยาะพลางหรี่ตามองเธออย่างดูถูก ถ้ามั่นใจขนาดนั้นก็เทหมดหน้าตักเลยไหมล่ะ


แล้วน้าจะให้หนูวางเดิมพันด้วยอะไรล่ะคนอ่อนวัยกว่าถามอย่างหมั่นไส้


ถ้าลิเวอร์พลูชนะเธอต้องล้มเลิกความคิดเรื่องทะเบียนสมรสซะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรับรองว่าจะไม่เบี้ยวสัญญาที่จะส่งเสียให้เธอเรียนจนจบปริญญาตรีอย่างแน่นอน ตกลงไหมทิษฏิเอ่ยหนัก ๆ


พิมเม้มปาก ความแช่มชื่นหัวใจเมื่อนาทีที่ผ่านมาสลายไปในพริบตากับเดิมพันที่เขาท้าทาย แล้วถ้าทีมหนูชนะล่ะ หนูจะได้อะไร


แล้วเธออยากได้อะไรล่ะเขาถามอย่างใจป้ำ


หนูไม่ได้อยากได้อะไรสักหน่อย น้าก็ลองเสนอมาสิว่าถ้าหนูยอมรับคำท้าของน้าแล้วทีมที่หนูเชียร์ชนะขึ้นมาน้าจะให้อะไรหนู ที่มันดูสมน้ำสมเนื้อกับเดิมพันของน้าหน่อย


เงินไหม...สักสองหรือสามแสน เอาไหมเขากล้าเดิมพันอย่างไม่นึกเสียดายเพราะมั่นใจในตัวนักเตะของทีมชุดนี้มาก


ไหนว่าไม่เดิมพันเป็นเงินไง หนูไม่เอาเงินเดิมพันของน้าหรอก


พิมปรายหางตามองโฉบใบหน้าคนท้าด้วยความหมั่นไส้


งั้นเอาอย่างนี้ไหม...ถ้าทีมเธอชนะ ฉันจะยอมให้เธอใช้ฉันได้ทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้จนกว่าเธอจะพอใจเลยเอ้า แต่ต้องเป็นสิ่งที่ไม่เกินขอบเขตที่ฉันจะทำให้ได้ โอเคไหม


พิมทำหน้ายู่ยี่ใส่เขา เดิมพันของน้าเห็นได้ถึงความเสียเปรียบของหนูชัดเจนเลยนะ


ไหนว่ามั่นใจยังไงล่ะ พนันบอลมันก็ต้องมีแต้มต่อให้บอลรองสิ ถ้าคิดว่าชนะแน่จะต้องกลัวอะไรล่ะเขามองเธออย่างท้าทาย


หึ...ไม่เห็นจะกลัวเลยพิมเชิดหน้าและยักคิ้วใส่เขา


ทิษฏิพยักหน้าเบาๆ เข่นเขี้ยวเด็กสาว ตกลงว่าเธอรับคำท้าแล้วนะ ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมา...จะมากลับคำเป็นเด็ก ๆ ไม่ได้นะ


หึ...หนูชนะชัวร์ น้านั่นแหละจะกลับคำให้โดนเด็กถอนหงอกไม่ได้แล้วนะเธอยักคิ้วอีกครั้ง


เด็กผี แล้วคืนนี้เราจะได้รู้กันทิษฏิเข่นเขี้ยว


ถ้าอย่างนั้น...หนูขอพานุ้ยออกไปซื้อของกับพี่ยอร์ชด้วยนะคะ  เดี๋ยวหนูจะไปหาซื้อเป็ดมาตุ๋นไว้ให้น้ากินแกล้มกับเบียร์คืนนี้


พิมยิ้มตาปิดแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ของทิษฏิซึ่งยังนั่งเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตัวเดิม เพิ่มเติมคือปากที่ขมุบขมิบบ่นไม่มีเสียงก่อนจะตะโกนไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงข่มขู่


เธอจะทำอะไรก็ได้ แต่คืนนี้ห้ามใส่เสื้อทีมปีศาจนั่น ในบ้านของฉันอย่างเด็ดขาดเข้าใจใช่ไหม


พิมอ้าปาก กะพริบตาปริบ ๆ กับคำสั่งเผด็จการของแฟนฟุตบอลทีมหงส์แดงก่อนหันไปเท้าเอวมองเขาอย่างอารมณ์เสีย ถ้าอย่างนั้นน้าก็ห้ามใส่เสื้อทีมหงส์เหมือนกัน


เฮอะ...นี่มันบ้านของฉัน ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไร จะใส่อะไรก็ไม่เกี่ยวกับใคร แต่เธอเป็นแค่คนอาศัย ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรตามอำเภอใจ เข้าจั๊ยเขาเอ่ยอย่างยียวน


พิมทำหน้าง้ำบ่นพึมพำอย่างกระเง้ากระงอด


น้านี่เข้าข่ายเผด็จการตัวเบิ้มขนานแท้จริงๆ ชอบลิดรอนสิทธิ์คนอื่น ทำตัวไม่สมกับที่เป็นผู้รักษาความยุติธรรมเลยให้ตายสิ


แล้วยังไง...”เขามองเธอพร้อมกับยิ้มหยันมุมปากก่อนเอ่ยต่อ เพราะต่อให้ฉันเลวร้ายกว่านี้ ผู้หญิงอย่างเธอก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้วไม่ใช่หรือยังไง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ทุ่มสุดตัวเพื่อที่จะจับฉันหรอก จริงไหม


 นอกจากเผด็จการแล้ว น้ายังชอบโยนความผิดให้คนอื่นอีกนะ หนูเอากุญแจมือล็อกน้าไว้กับเตียงแล้วข่มขืนน้าหรือก็เปล่า แล้วด้วยสรีระแล้วผู้หญิงคงข่มขืนผู้ชายไม่ได้แน่ฉะนั้นอย่ามาใส่ร้ายว่าหนูจ้องจับน้านะพิมทำหน้ายู่แล้วแบะปากใส่ ไม่เอาล่ะ หนูเบื่อจะทะเลาะกับคนแก่หัวรั้นอย่างน้าเต็มกลืน หนูออกไปหาซื้อของมาเตรียมทำเป็ดตุ๋นมะนาวดองให้น้ากินดีกว่า


เอ่ยจบพิมรีบหมุนตัวหันหลังในจังหวะกะทันหันทำให้เธอเสียหลัก ประจวบเหมาะกับยศวินที่เดินเข้ามาคว้าเอวเธอไว้ทันอย่างเหมาะเจาะ ขณะที่หญิงสาวคว้าไหล่ของเขายึดไว้ ทำให้ทั้งสองตกอยู่ในท่วงท่าไม่ต่างกับพระเอก นางเอกในละครทีวีหลังข่าว กลายเป็นภาพความใกล้ชิดแบบสายตาสบประสาน ลมหายใจริดรดต้นคอกันอย่างสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าวของกันและกันเลยทีเดียว


อะแฮ้ม...”


ผู้ชมเพียงคนเดียวท่ามกลางนักแสดงทั้งคู่ส่งเสียงกระแอมออกไปเบา ๆ แทนเสียงตะโกนสั่งคัทของผู้กำกับละครเรียกสติของพิม ที่สูญเสียการทรงตัวไปชั่วขณะให้รีบขยับตัวแยกออกจากยศวินทันที


ขอโทษค่ะที่ซุ่มซ่าม และก็ขอบคุณที่ช่วยไม่ให้พิมล้ม ไม่อย่างนั้นคงได้มีคนพิการเพิ่มขึ้นอีกคนแน่พิมเอ่ยกับยศวินแต่ปรายตามองไปทางคนที่เธอกล่าวแดกกันอาการเจ็บของเขา


มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ผมเต็มใจและรู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่มีโอกาสได้ดูแลคนสวยๆ อย่างคุณยศวินยิ้มสดใสให้พิมอย่างไม่สนใจสายตาหนุ่มรุ่นพี่


แต่ฉันคงยินดีและเต็มใจมาก ถ้าคนที่เธอจะจดทะเบียนสมรสด้วยเป็นคุณยศไม่ใช่ฉันคนเจ็บเอ่ยเสียงหยันขึ้นลอย ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น