เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 28 : 10 เด็กน้อยเลี้ยงแกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    16 ก.ย. 63

พิมเดินลงจากเรือนด้วยสีหน้าไม่สู้จะดีนัก สวนกับสองสามีภรรยาที่กำลังจะขึ้นไปชั้นบน เธอจึงชะงักเท้าที่ก้าวเดินไปเล็กน้อย รีบหลบทางให้ทัยวัตกับภรรยา


ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าเจอพี่ทิพย์กับพี่ฆฤณมาแล้วล่ะสิอินทิราเดาจากสีหน้าไม่สบายใจของเด็กสาว


ค่ะพี่มัทพิมตอบและถอนใจยาว


เดี๋ยวมัทตามขึ้นไปค่ะ


อินทิราเห็นท่าทางของพิมจึงหันไปบอกสามี ซึ่งพยักหน้าง่ายๆ แล้วเดินขึ้นเรือนไปก่อน เธอจึงคว้าข้อมือสาวรุ่นน้องแล้วเอ่ย


ไปนั่งคุยกับพี่ตรงนู้นดีกว่าเธอจูงมือเด็กสาวพาไปนั่งใต้ร่มหูกระจงซึ่งมีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่ เกิดอะไรขึ้น พี่ทิพย์กับพี่ฆฤณรู้เรื่องของพิมกับพี่ฏิแล้วเหรอ


ความรู้สึกผิดทำให้สีหน้าเด็กสาวสลดลงเมื่อเอ่ย ค่ะ ท่าทางคุณฆฤณน่ากลัวมาก ดูจะโกรธน้าฏิมากๆ เลยค่ะพี่มัท


อินทิราถอนใจแรงด้วยความรู้สึกอ่อนใจและกล่าวอย่างคนในครอบครัวที่พอจะรู้จักนิสัยใจคอของคู่กรณีทั้งสองคน ถ้าสลับกันเป็นพี่ฆฤณที่ถูกจับได้ว่านอกใจพี่ทิพย์นะหรือ พี่ฏิคงซัดเขาไม่เลี้ยงทั้งๆ ที่เจ็บอยู่นั่นแหละ แต่คนหน้าเสมอหรึ่ม[1] ตลอดเวลาอย่างพี่ฆฤณคงไม่ทำอะไรพี่ฏิหรอก


คุณฆฤณเป็นพี่ชายคนรักของน้าฏิใช่ไหมคะพิมถามเสียงแผ่ว


อินทิราพยักหน้า ใช่ พี่ฆฤณถึงได้โกรธมากขนาดนี้ยังไงล่ะ แต่พิมไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอกนะ มันไม่ใช่ความผิดของเราสักหน่อย ในเมื่อพี่ฏิเป็นคนผิดก็ปล่อยให้พี่ฏิรับผิดชอบไป


คุณฆฤณกับคุณทิพย์จะเกลียดพิมไหมคะพี่มัท ยังมีแฟนน้าฏิอีก เธอต้องเกลียดพิมแน่ๆ


พี่ทิพย์กับพี่ฆฤณเป็นคนมีเหตุผล คุณวีเองก็เหมือนกัน พิมอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ พี่ว่าพิมไปอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีกว่า คิดไว้หรือยังว่าจะเรียนคณะอะไรอินทิราถามอย่างต้องการชวนคุย


ท่าน...” พิมนึกถึงมารดาบุญธรรมที่เสียชีวิตไปแล้ว แม่ของคุณอรวรรณท่านเคยบอกจะส่งพิมเรียนพยาบาลค่ะ


แล้วพิมอยากเรียนหรือเปล่าล่ะ ตอนนี้พิมมีสิทธิ์เลือกทางเดินให้กับชีวิตของตัวเองเต็มที่แล้ว พิมยังคิดจะเรียนพยาบาลอยู่ไหม


ไม่ค่ะ...พิมไม่อยากเรียนพยาบาล พิมอยากเป็นครู พิมจะเอาความรู้กลับไปช่วยครูนันท์สอนน้องๆ ที่สถานสงเคราะห์เธอนึกถึงครูที่ดูแลเธอกับนุ้ยและน้องๆ ในบ้านมิตรภาพมาตั้งแต่เด็ก 


ที่แท้ก็อยากเป็นแม่พิมพ์ของชาติ แต่ก็ดีนะ เพราะถ้าพิมเลือกเรียนพยาบาลละก็พี่ไม่มั่นใจว่าจะจดทะเบียนสมรสกับพี่ฏิได้ไหม ถ้าพี่จำไม่ผิดคุณสมบัติของนักเรียนพยาบาลต้องมีสถานภาพโสด แต่ไม่ว่าจะเลือกคณะอะไรตอนนี้พิมตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบก่อนดีกว่า เลิกคิดถึงเรื่องอื่นแล้วโฟกัสไปที่เรื่องเรียนต่ออย่างเดียวก็พอ พิมทำได้ใช่ไหมอินทิรายิ้มส่งกำลังใจให้เด็กสาว


พิมพยักหน้าแทนคำตอบ เธอถอนหายใจยาวอย่างตัดสินใจ จริงอย่างที่สาวรุ่นพี่แนะนำ อย่างไรเสียเธอก็คงไม่สามารถช่วยทิษฏิแก้ปัญหาที่ตนเป็นต้นเหตุ แต่สักวันเธอจะหาทางชดใช้หนี้ความผิดในครั้งนี้ให้เขาให้จงได้ เมื่อคิดได้เธอจึงสลัดความคิดว้าวุ่น ตั้งใจจะกลับไปขอกำลังใจจากแม่ครูที่เธอเคารพ แทน เธอจึงขออนุญาตกับทัยวัตแล้วกลับไปที่สถานสงเคราะห์

 

อาคารชั้นเดียวขนาดกะทัดรัดที่อยู่ภายในเขตล้อมรั้วตะแกรงเหล็กถักสีเขียวที่มีสนามเด็กเล่นอยู่ด้านข้างอาคาร เครื่องในสนามมีเพียงไม่กี่ชิ้นและที่ชิงช้าที่มีลักษณะเป็นแผ่นกระดานแผ่นเดียวเจาะยึดด้วยโซ่ แขวนติดกับเหล็กขาตั้งนั้นมีเด็กหญิงวัยเจ็ดถึงแปดขวบนั่งอยู่ลำพัง พิมมองสีหน้าเศร้าหม่นของเด็กหญิงด้วยความสนใจพลางเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเด็กหญิงที่โล้ชิงช้าเบาๆ อยู่ลำพัง


พลอย...ทำไมออกมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ ไม่เรียนหนังสือกับเพื่อนๆ หรือจ๊ะพิมซักถามเด็กหญิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ไร้คำตอบจากคนตัวเล็กที่ไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ พิมไม่ละความพยายามเธอจึงเอ่ยถามซ้ำเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่ตอบพี่ฮะ


ไม่มีคำตอบจากพลอยแต่พิมรู้แล้วว่าอะไรคือต้นเหตุที่ทำให้เด็กหญิงอยู่ตรงนี้ลำพังเมื่อเห็นผู้หญิงวัยยี่สิบปลายเดินออกมาจากอาคารไม้ชั้นเดียวพร้อมกับครูนันท์ หญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกลางๆ ที่ยังคงเค้าความงามไว้ราวกับสาวอายุสามสิบต้น  


สวัสดีค่ะแม่ครูพิมกระพุ่มมือไหว้ครูนันท์อย่างอ่อนน้อม


ไหว้พระเถอะครูนันท์พยักหน้ายิ้มให้กับเด็กสาวพลางเอ่ย ครูกำลังคิดถึงเธออยู่ทีเดียว แต่พิมไม่คงไม่ได้แค่คิดถึงและมาเยี่ยมครูอย่างเดียวใช่ไหม มีธุระอะไรกับครูหรือเปล่า


ค่ะ แต่แม่ครูมีแขกอยู่ ธุระของพิมก็ไม่ได้เร่งด่วนอะไร พิมรอได้ค่ะเธอเอ่ยเสียงอ่อนเบา


คุณรัมภา แม่ของยายพลอยครูนันท์แนะนำให้พิมรู้จักมารดาของเด็กหญิงพลอยรัมภาที่กำลังนั่งเศร้าๆ อยู่บนชิงช้า เขาจะมารับยายพลอยกลับไปอยู่ด้วย


สวัสดีค่ะพิมไหว้หญิงสาวที่ครูนันท์แนะนำพลางแอบเหลือบตามองเด็กหญิงพลอยรัมภาที่ยังนั่งซึมอยู่ที่ชิงช้าแทนที่จะยินดีที่มารดามารับตัวกลับไปอยู่ด้วย คุณจะรับน้องพลอยไปอยู่ด้วยและจะไม่พาน้องพลอยกลับมาที่นี่อีกเหรอคะ


ยังไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ว่าจะมีโอกาสพายายพลอยกลับมาอยู่ที่นี่อีกหรือเปล่ามารดาของเด็กหญิงตอบคำถามของพิมแล้วหันไปมองครูนันท์พร้อมกับกล่าวอำลา ดิฉันขอพายายพลอยกลับก่อนนะคะ  ขอบคุณที่ครูกับทุกคนที่นี่ให้การต้อนรับยายพลอยอย่างอบอุ่นมาโดยตลอด


พวกเราทุกคนเต็มใจ และถ้าพลอยอยากกลับมาที่บ้านหลังนี้เมื่อไหร่ เราก็ยังยินดีต้อนรับเธอเสมอแม่ครูของเด็กๆ ทุกคนในบ้านมิตรภาพเอ่ยด้วยน้ำเสียงปรานี


มารดาของเด็กหญิงโน้มศีรษะจดฝ่ามือพนมไหว้แล้วหันไปเอ่ยกับบุตรสาวที่ยืนข้าง ๆ ลาแม่ครูสิพลอย  


 พิมมองเด็กหญิงทำตามคำสั่งมารดาอย่างว่าง่ายแม้ดวงตาเศร้าจะคลอหยดน้ำตา และเดินห่างไปจนลับไปสายตา พิมจึงหันกลับมามองครูนันท์แล้วถามขึ้นอย่างสนใจ


เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะแม่ครู อยู่ดีๆ ทำไมแม่ของพลอยถึงมารับตัวแกกลับไปซะล่ะคะ


เห็นว่ามีความจำเป็นบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้บอกกับครูว่าความจำเป็นที่ว่ามันคืออะไร


น่าสงสารพลอยนะคะ ดูท่าทางคงไม่ได้อยากไปจากที่นี่สักเท่าไหร่พิมถอนใจยาว


เห็นท่าทางของยายพลอยวันนี้แล้วนึกถึงอดีตของตัวเองล่ะสินะครูนันท์มองพิมนิ่งแล้วเอ่ยขณะที่ในห้วงความคิดเต็มไปด้วยภาพเรื่องราวมากมายในอดีตที่ทำให้ต้องถอนใจแผ่วยาวสลัดภาพในห้วงความทรงจำ   


ค่ะ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พิมจะไม่ยอมออกจากที่นี่ไปเด็ดขาดค่ะเธอตอบพร้อมกับถอนใจหนักๆ


มันคงเป็นชะตาชีวิตที่เรากำหนดเองไม่ได้ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้วย่อมดีเสมอเพราะทุกอย่างในอดีตช่วยหล่อหลอมให้พิมของครูแข็งแกร่ง เป็นคนเข้มแข็งจนครูยังนึกไม่ออกว่าถ้าพิมไม่ออกจากอกครูไปในวันนั้น ครูจะปั้นพิมให้เป็นพิมที่สวยงามและสมบูรณ์แบบอย่างตอนนี้ได้ยังไงคนเป็นครูกล่าวพลางลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆ  


เด็กกำพร้าอย่างพิมไม่มีวันเฉียดเข้าใกล้คำว่าสมบูรณ์แบบอย่างที่แม่ครูพูดถึงหรอกค่ะ


เด็กโง่...ไม่มีใครกดให้เราต่ำได้หรอกนะ ถ้าเรายังมีความนับถือตัวเอง วันนี้พิมของครูมีทั้งความรู้ ความคิดความอ่านที่ดี และจิตใจที่งดงาม รูปร่างหน้าตาหรือก็สะสวยไม่เป็นรองใคร แบบนี้ จะไม่ให้เรียกว่าสมบูรณ์แบบได้ยังไงละจ๊ะ เอาล่ะ...เราพักเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้เหลือเราแค่สองคนแล้ว บอกครูมาสิว่าที่พิมมาหาครู มีธุระอะไรกับครูฮะครูนันท์ตัดบทเปลี่ยนเรื่องสนทนา


พิมจะบอกแม่ครูว่าพิมจะแต่งงานค่ะเธอตัดสินใจพูดออกไปตรง ๆ


ครูนันท์เลิกคิ้วมองเด็กสาวแล้วเอ่ย พิมกำลังจะเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยอยู่แล้วทำไมถึงคิดจะแต่งงานทั้งที่ยังเด็กขนาดนี้ฮึ มันเกิดอะไรขึ้นแต่เดี๋ยวเราไปคุยกันข้างในตึกดีกว่า เราคงต้องคุยกันยาวทีเดียว




[1] หน้าเสมอหรึ่ม เป็นภาษาโคราช เป็นคำวิเศษณ์ขยายกิริยา หมายถึง คนที่ทำหน้าราบเรียบไม่แสดงอารมณ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น