เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 24 : 8.3 คนป่วนคนป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    11 ก.ย. 63

ทิษฏิได้รับอนุญาตจากแพทย์เจ้าของไข้ให้กลับมารักษาตัวต่อที่บ้าน แต่ขาที่ยังอักเสบทำให้เดินเหินค่อนข้างลำบากเป็นปัญหาในการใช้ชีวิตประจำวันและคนที่ลำบากกว่ากลายเป็นพิม เพราะไม่ว่าทิษฏิจะต้องการหยิบจับอะไรก็จงใจเรียกใช้แต่พิมราวกับตั้งใจจะกลั่นแกล้ง


พิมทิษฏิตะโกน พิม มัวทำอะไรอยู่ เข้ามาหาฉันหน่อยสิ


คุณฏิจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวแจ่มจัดการให้ คุณพิมลงไปช่วยคุณมัทรีขนของลงจากรถอยู่ค่ะเสียงของทิษฏิทำให้แจ่มซึ่งกำลังปอกกระเทียมสำหรับทำอาหารเย็นรีบละมือจากงาน กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาถามทิษฏิ


ใช้ใครไปช่วยมัทรียกของแทนที แล้วเรียกเด็กนั่นมาให้ฉันหน่อย


คุณฏิจะเอาอะไร ใช้แจ่มทำแทนหนูพิมก็ได้นะคะ


แล้วถ้าฉันจะนอนกับเมีย จะให้แกทำแทนได้ยังไงฮะทิษฏิชักสีหน้าแล้วเอ่ยเสียงดุ


แจ่มจันทร์ทำตาโตอ้าปากหวอแล้วหุบฉับก่อนจะเปิดยิ้มกว้างพลางเอ่ยกระเซ้านายจ้างอย่างนึกขำ แหมคุณฏิละก็ ฟ้ายังสว่างโล่งโจ้ง จะมาอยากนอนกับเมียอะไรตอนนี้ล่ะคะ แต่ถ้าคุณฏิยอมให้แจ่มทำแทนหนูพิมจริงๆ แจ่มก็เต็มใจนะคะ


นิสัยครื้นเครงของทิษฏิประกอบกับความเป็นกันเองไม่ถือฐานะว่าเป็นนายจ้างของทุกคนในครอบครัวนรากรทำให้แจ่มลูกสาวแม่ครัวคนเก่าแก่ของครอบครัวนรากรที่เป็นแม่ครัวคนปัจจุบันกล้าจะกระเซ้าเย้าแหย่นายตำรวจหนุ่มอย่างนึกขำ ขณะที่คนถูกหยอกล้อไม่ทันได้เอ่ยโต้ตอบคำเย้าแหย่เมื่อหญิงสาวที่เขาเรียกหากึ่งเดินกึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง


น้าฏิเรียกหาหนูเหรอคะพิมรีบร้อนถาม


ใช่...มัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหนฮะ รู้ทั้งรู้ว่าฉันยังเดินได้ไม่สะดวก เธอยังมีหน้าที่ต้องดูแลฉัน ไม่ใช่เที่ยวไปเดินเตร็ดเตร่เสนอหน้าไปทำอย่างอื่นคนเจ็บเอ่ยเหน็บแนมไม่ไว้หน้า


ไม่เห็นหน้าเมีย คุณฏิเธอหงุดหงิดค่ะ แจ่มว่าหนูพิมคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วนะคะแจ่มมองค้อนทิษฏิพลางเอ่ยอย่างหมั่นไส้


น้ามีอะไรจะใช้หนูเหรอ


คุณฏิบอกแจ่มว่าอยากนอนกับเมียค่ะ แจ่มยังแซวว่าจะมาอยากนอนอะไรตอนนี้ ฟ้ายังสว่างโล่งอยู่แท้ๆแจ่มอมยิ้มล้อเลียน


พิมกะพริบตาปริบๆ เหลือบมองทิษฏิหน้างอหงิกแต่แก้มซับสีเลือดไปตลอดถึงใบหู รู้ว่าแจ่มเข้าใจผิดแต่ก็อดอายไปกับคำพูดเย้าแหย่ของฝ่ายนั้นไม่ได้ 


พูดมากจริงทิษฏิมองแจ่มตาดุพร้อมเอ่ยขุ่น แล้วจะเสนอหน้าอีกนานไหมฮะ


แหมคุณฏิละก็ แจ่มไม่อยู่เป็นก้างขวางคอก็ได้ค่ะ


แจ่มปรายตามองค้อนคนเจ็บแล้วเตรียมจะเดินออกจากห้องนอนของทิษฏิ


พี่แจ่ม...อย่าเพิ่งไปสิคะพิมเรียกและพยายามจะรั้งตัวแจ่มไว้แต่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่ได้ยิน


นี่ยายเด็กเหลือขอ


น้ำเสียงกึ่งรำคาญกึ่งหงุดหงิดของทิษฏิทำให้พิมเลิกรบเร้าร้องเรียกแจ่มและถอนใจแรงพลางเงยหน้ามองคนเจ็บพร้อมกับถาม น้าจะให้หนูทำอะไรอีกล่ะ


ฉันต้องพิมพ์รายงานส่งผู้กำกับ เดี๋ยวฉันบอกแล้วเธอพิมพ์แทนให้หน่อย


น้าแค่ขาเจ็บนะ มือไม่ได้เจ็บด้วย แล้วทำไมถึงไม่พิมพ์เองคนโดนใช้ค่อนขอดพลางมองค้อนคนเจ็บ


ทำไม...” ทิษฏิมุ่นคิ้วมองพิมดุ ๆ พลางเอ่ยเสียงหยัน ฉันใช้ให้พิมพ์งานทำมาเป็นอิดออด อยากจะให้ฉันใช้งานเธอบนเตียงอย่างเดียวหรือยังไงฮะ


พิมชักสีหน้า แบะปากใส่คนเจ็บพร้อมเอ่ยแดกดันอย่างหมั่นไส้ ใครจะไปอยากทำอะไรกับคนแก่อย่างน้า ยิ่งตอนนี้ด้วยนะ อย่าว่าแต่ทำเรื่องบนเตียงเลย ลำพังพยุงสังขารตัวเองก็เอาให้รอดก่อนเถอะ


ปากจัดนักนะทิษฏิส่งสายตาดุมองพิมพร้อมเอ่ยห้วน ๆ ไม่ต้องพูดมากรีบไปเปิดคอมฯ แล้วฉันบอกให้พิมพ์อะไรก็พิมพ์ไปตามนั้น เสร็จแล้วอยากจะไปไหนก็ไป


พิมปรายตามองค้อนเขาวงใหญ่ก่อนเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์พีซีที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับเตียงนอนชิดหน้าต่างฝั่งหนึ่ง ในขณะที่คนเจ็บขยับตัวกึ่งเอนกึ่งนั่งพิงพนักหัวเตียงพลางสั่งให้เธอพิมพ์ข้อความตามคำบอกของเขา


เรียบร้อยเสียที


พิมเอ่ยแผ่วเบาหลังจากอ่านทบทวนอย่างตั้งใจไม่ให้หลงมีคำสะกดผิดหลุดรอดสายตาก่อนบันทึกเอกสารแล้วปิดคอมพิวเตอร์เรียบร้อยจึงหันไปทางทิษฏิแต่ภาพที่เห็นทำให้พิมชะงักคำพูดที่เตรียมจะเอ่ยและลุกขึ้นเดินราวละเมอมาหยุดอยู่ข้างเตียงของเขา เผลอมองใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกหวั่นไหว พิมมองชายที่เธอปักใจรักเขาอย่างลึกซึ้งขณะรำพันความรู้สึกของตนในใจ


ยิ่งได้อยู่ใกล้ชิดน้า...พิมยิ่งรู้สึกถึงความห่างไกลระหว่างเรา พิมไม่มีอะไรที่คู่ควรกับน้าฏิเลยสักนิด พิมขอโทษที่เข้ามาสร้างความเดือดร้อนให้กับชีวิตน้าฏิ แต่น้าฏิคือฟางเส้นสุดท้ายของพิมจริง ๆ


พิมถอนหายใจยาว หันหลังให้คนบนเตียงและเตรียมจะออกจากห้องของเขา แต่ยังไม่ทันออกเดินก็ถูกคนบนเตียงคว้าข้อมือแล้วดึงแรงตัวเธอไปกองอยู่บนอกของเขาครึ่งตัว แผ่นหลังของเธอถูกเขาโอบไว้ พิมรีบใช้แขนทั้งสองดันตัวออกห่างออกมาได้เล็กน้อย ความแนบชิดที่เกิดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งตัวทำให้เธอสัมผัสถึงความแข็งแกร่งของแผ่นอกกว้าง เลือดสาวแล่นพลุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจที่เต้นระส่ำแล้วแผ่ซ่านลงสู่กึ่งกลางกายค่อย ๆ กระจายไปทั่วทุกอณูของเรือนร่างอย่างวาบหวาม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #63 fufu591150 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 21:23
    โอ้ยฟินอ่ะ
    #63
    0