เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 23 : 8.2 คนป่วนคนป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    11 ก.ย. 63

ไม่ว่าพิมจะอยากหรือไม่ก็ตาม แต่ถ้าผมอยาก...ได้


วันชัยหรี่ตามองภรรยาพลางเปิดยิ้มมุมปากพร้อมกล่าวแสดงเจตนาของตนด้วยน้ำเสียงราบเรียบเอาแต่ใจ


คุณก็รู้ใช่ไหมอรว่าคนอย่างผม อะไรที่ยิ่งได้ยาก ก็ยิ่งท้าทาย และไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนผมก็ต้องทำให้ได้ครอบครองในสิ่งที่ต้องการให้ได้


อรวรรณเม้มปาก พยายามข่มอารมณ์ รู้ว่าไม่มีประโยชน์จะมีเรื่องเมื่อวันชัยไม่เคยไยดีความรู้สึกของใครมากกว่าความปรารถนาของตน เธอจะต่อปากคำไปไร้ซึ่งประโยชน์และคงเป็นฝ่ายเจ็บปวดเสียเอง เป็นจังหวะเดียวกับโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือเธอส่งเสียงเตือนข้อความเข้าแต่เธอไม่ได้สนใจ  


ใช่ ฉันซาบซึ้งแก่ใจดีว่าคุณเป็นคนแบบไหน ฉันคงได้แต่ภาวนาขอให้คุณได้สมดังที่ปรารถนาเพราะฉันไม่อยากเห็นคุณอกแตกตายเวลาผิดหวัง ส่วนยายพิม ในเมื่อมันอยากเป็นอิสระถึงขนาดต้องหนีไปแบบนี้ ฉันหวังว่าฉันจะไม่ต้องเห็นหน้ามันในบ้านหลังนี้อีก ฉันทำหน้าที่แทนคุณแม่ดีที่สุดได้เท่านี้ ตอนนี้หมดหน้าที่ของฉันแล้ว ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของยายพิมอีก คุณจะไปจัดการกับความปรารถนาของตัวเองที่ไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ในบ้านหลังนี้


อรวรรณสะบัดตัวเดินห่างไปโดยไม่สนใจว่าสามีจะจัดการกับเรื่องของพิมอย่างไรหลังเอ่ยจบ ท่ามกลางสายตาวันชัยที่มองภรรยาเดินห่างไปอย่างเฉยชาไม่ตอบโต้แม้ใจจะต่อต้านและเลือกจะหันไปออกคำสั่งกับลูกน้องด้วยน้ำเสียงห้วน


มึงไปตามหาร่องรอยพิมให้เจอ กูมั่นใจว่าเธอต้องอยู่กับเพื่อนสนิทที่ชื่อธรรมรัตน์ มึงไปเอาตัวพิมกลับมาให้เร็วที่สุด


ครับนายคนสนิทของวันชัยรับคำสั่งรีบไปทำตามที่ได้รับมอบหมาย


ในขณะที่อรวรรณกลับขึ้นมาขังตัวอยู่ในห้องนอนด้วยอารมณ์หงุดหงิดขุ่นมัว แม้จะเริ่มผ่อนคลายได้บ้างหลังได้อยู่ตามลำพัง อดที่จะคิดถึงเรื่องราวของพิม เด็กสาวกำพร้าจากบ้านมิตรภาพที่มารดาของเธอขอมาอุปการะ ให้การดูแลกึ่งลูกหลาน กึ่งเด็กรับใช้ส่วนตัว พิมเป็นเด็กเรียนดีและเป็นคนเอาใจใส่คนรอบข้าง มารดาเธอตั้งใจส่งพิมเรียนพยาบาล เพื่อเอาไว้คอยดูแลท่านยามชรา แต่ท่านมาด่วนจากไปก่อนที่พิมจะเรียนจบมัธยมปลาย ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูพิมจึงตกเป็นภาระของเธอและหลังแต่งงานกับวันชัย ภาระทุกอย่างจึงเป็นหน้าที่ของเขารวมทั้งค่าเลี้ยงดูพิม


ความสวยกับวัยสาวแรกแย้มของพิม นับวันยิ่งเป็นบ่อเกิดความระหองระแหงของเธอกับสามี วันชัยจ้องหาโอกาสที่จะได้ครอบครองพิมทั้งตัวและหัวใจทำให้เธอหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลาเพราะพิมไม่เหมือนเด็กสาวคนอื่นๆ ของวันชัย บางอย่างในแววตาสามีบ่งบอกให้รู้ว่าเขาคิดจะจริงจังกับพิม ทำให้เธอทั้งแค้นและเจ็บปวด ดังนั้นเมื่อพิมเลือกที่จะหนีไปจากที่นี่ อรวรรณจึงค่อนข้างโล่งใจมากกว่าเป็นห่วงอนาคตของเด็กสาว แต่เธอก็อยากรู้ว่าพิมไปอยู่กับใครที่ไหน จะได้แน่ใจได้ว่าพิมจะไม่กลับมาเป็นภาระของตนอีก อรวรรณกำลังจะโทร.ติดต่อเพื่อนสนิทของพิมเพื่อสืบข่าวคราว แต่โทรศัพท์มือถือส่งเสียงเตือนข้อความเข้า เป็นข้อความของพิมที่ฝากเบอร์โทร.ใหม่ไว้ เธอจึงโทร.กลับไปทันที

 

เสียงโทรศัพท์มือถือราคาถูกดังออกจากในกระเป๋าเสื้อของพิมกระชากเธอให้ตื่นขึ้นจากความอ่อนเพลีย หญิงสาวเหลียวตามองไปทางเตียงคนไข้เป็นลำดับแรกก่อนจะรับสายพร้อมกับลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของคนเจ็บ


เสียงของอรวรรณดังมาตามสาย ตอนนี้แกอยู่ที่ไหนกะใครฮะพิม


พิมออกมาอยู่กับนุ้ยค่ะคุณอร เราย้ายมาอยู่กันไม่ใกล้ไม่ไกล แถว ๆ นี้แหละค่ะพิมเดินออกจากห้องพร้อมกับดึงประตูปิดขณะตอบอรวรรณเสียงเบา


หมายความว่าแกจะไม่กลับมาอยู่บ้านนี้อีกแล้วใช่ไหมอรวรรณถาม


ค่ะ แต่พิมมีเรื่องต้องรบกวนคุณอรสักเรื่องจะได้ไหมคะพิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์


ถ้าเป็นเรื่องเงิน ฉันคงไม่มีส่งเสียให้แกหรอกนะพิมอรวรรณรีบตัดรอนอย่างไร้เยื่อใย


พิมไม่กล้ารบกวนคุณอรเรื่องนั้นหรอกค่ะพิมตอบโดยไม่ได้รู้สึกใด ๆ กับการตัดรอนของอรวรรณ


แล้วแกจะให้ฉันช่วยเรื่องอะไร  นี่ถ้าคุณวันชัยเขารู้ว่าแกโทร.มาหาฉัน แกคงรู้นะว่าฉันจะกระดิกตัวไปไหนก็คงลำบาก เขาต้องหาทางตามไปให้ถึงตัวแกแน่ ตอนนี้เขากำลังวุ่นวายสั่งลูกน้องตามหาแกกับเพื่อนอยู่ทั่วเมือง


อย่าให้คุณวันชัยรู้นะคะคุณอร ว่าพิมติดต่อไป


ตกลงว่าแกจะทำยังไงต่อ แล้วจะให้ฉันช่วยอะไร


ทางเดียวที่พิมจะเป็นอิสระจากคุณวันชัยได้คือพิมต้องไม่ใช่เด็กในปกครองของคุณอร


แล้วจะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ ก็แกมันเป็นมรดกตกทอดที่แม่ทิ้งไว้ให้เป็นภาระของฉัน ไม่ว่าฉันกับแกจะเต็มใจหรือไม่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้นี่นะ


ถ้าคุณอรเซ็นอนุญาตให้พิมจดทะเบียนสมรส พิมก็จะไม่เป็นภาระของคุณอรแล้วค่ะพิมรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นไม่หวั่นไหวกับประโยคไร้เยื่อใยของอรวรรณ


จดทะเบียนสมรส! อย่าบอกนะว่าแกจะลงทุนจดทะเบียนสมรสกับเพื่อนของแกอรวรรณถามเสียงหลง


ไม่ใช่นุ้ยหรอกค่ะ แต่เรื่องมันยาว พิมยังไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าให้คุณอรฟังยังไง


เอาเถอะๆ ฉันไม่ได้อยากฟังเรื่องของแกนักหรอก แกจะจดทะเบียนสมรสกับใครก็ช่าง ถ้าแกแน่ใจว่าจะทำแบบนั้นฉันก็ไม่ห้าม ฉันจะยอมเซ็นอนุญาตให้เองอรวรรณเอ่ยอย่างโล่งใจและไม่ไยดีในชีวิตของพิม


น้ำเสียงของอรวรรณจะคงไว้ซึ่งความเย็นชาแต่ไม่ได้ทำให้หัวใจแข็งแกร่งของพิมหวั่นไหว ซ้ำยังทำให้เธอโล่งใจมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ แต่ชื่อของวันชัยกลับสร้างความหงุดหงิดให้กับพิมจนเผลอถอนใจยาวเมื่อได้ยินว่าฝ่ายนั้นยังไม่ยอมเลิกราการติดตามตัวเธอกับธรรมรัตน์


พิมขอบคุณคุณอรมากค่ะ ถ้าทางนี้พร้อมเมื่อไหร่ พิมจะรีบโทร.หาคุณอรนะคะพิมบอกก่อนวางสายอรวรรณ จากนั้นก็รีบโทร.ติดต่อธรรมรัตน์เพื่อเตือนให้เพื่อนคอยระวังคนของวันชัย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น