เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 19 : 7 ราชสีห์ขี้บ่นกับหนูนาช่างเถียง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

          “ฉันไม่รู้ว่ายายเด็กนั่นมีจุดประสงค์อะไรมากกว่า หวังรวยทางลัดหรือเปล่าไม่รู้ แต่ทุกอย่างต้องถูกวางแผนไว้ล้านเปอร์เซ็นต์ ยายเด็กใจแตกนั่นต้องสมรู้ร่วมคิดกับใครสักคน ลากฉันขึ้นไปที่ห้องนั้นแน่” ทิษฏิเอ่ยอย่างมั่นใจ


          “แล้วนี่พี่ฏิจะทำยังไงต่อละครับ พี่ต้องแต่งงานกับพิมแล้วคุณวีล่ะครับ...” ยศวินมองทิษฏิอย่างหนักใจแทน


          “นั่นเป็นปัญหาที่ทำให้ฉันหนักใจที่สุด และฉันยังไม่รู้เลยว่าจะบอกกับวียังไง” ทิษฏิถอนใจแรง


          “ผมไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าผู้หญิงลักษณะอย่างพิมจะเป็นเด็กใจแตก หรือพวกสิบแปดมงกุฎ กล้าเอาตัวเข้าแลกวางแผนจับผู้ชาย” ยศวินเอ่ยขึ้นอย่างเสียดายความรู้สึกดีๆ ที่มอบให้พิม


          “อย่าได้ไปหลงเชื่อหน้าตาอ่อนๆ กับท่าทางไร้เดียงสาของแม่นั่นโดยเด็ดขาดคุณยศ คนสมัยนี้มันมีหลายรูปแบบ”


          “คุณฏิได้ลองกลับไปสืบที่บลูสกายมาหรือยังครับ ที่นั่นน่าจะมีกล้องวงจรปิด”


          คำถามของจอมทัพทำให้คนที่ยืนแอบฟังอยู่นอกโรงเรือนถึงกับสะดุ้งสุดตัว


          “ฉันจะไปคืนนี้ และฉันต้องรู้ให้ได้ว่า ใครเป็นคนลากฉันขึ้นไปบนห้องนั่น และถ้าฉันรู้เมื่อไหร่ละก็ สาบานได้ว่ามันต้องไม่ได้ตายดีแน่”


          “ซวยแล้วอีนุ้ยเอ๊ย...”


          ธรรมรัตน์พึมพำอยู่ในคอและรีบผลุนผลันเดินออกไปทันที เขาต้องรีบหาทางลบภาพจากกล้องวงจรปิดให้ได้ ก่อนที่ทิษฏิจะตามไปขุดคุ้ยจนเจอหลักฐานมันตัวเขาให้ดิ้นไม่หลุด


          “ฮัลโหล...นังหวายเกิดเรื่องใหญ่แล้ว” หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ธรรมรัตน์รู้ดีว่าคนที่จะช่วยทำธุระแทนตนได้คือเพื่อนทั้งสองนั่นเอง


          จังหวะเดียวกัน หลังธรรมรัตน์เดินพ้นบริเวณคอกม้าออกมา ทิษฏิก็ถูกโทร.ตามตัวให้รีบเดินทางกลับโรงพักด่วน เนื่องจากผู้ต้องสงสัยในคดียา เสพติดที่เขากับทีมเฝ้าติดตามมานานกว่าครึ่งปีกำลังจะจนต่อหลักฐานมัดตัว งานดึงความสนใจของเขาออกจากเรื่องส่วนตัวทำให้เขาช้ากว่าธรรมรัตน์ไปก้าวหนึ่ง



          ทิษฏิกับกลุ่มเพื่อนตำรวจอีกห้านายแอบซุ่มสังเกตพฤติกรรมคนร้ายที่อาศัยเครื่องแบบบุรุษไปรษณีย์ขณะขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์ที่เต็มไปด้วยถุงสัมภาระ พัสดุและซองจดหมายในตะกร้าหน้ารถ ด้วยอาชีพและเครื่องแบบที่สวมใส่ทำให้ผู้ต้องหาสามารถเข้าไปในทุกตรอกซอกซอย โดยไม่มีใครสงสัย ทำให้ตำรวจต้องใช้เวลากว่าครึ่งปีในการติดตามดูพฤติกรรมจนแน่ใจเมื่อสายรายงานว่ากำลังจะมีการส่งของในวันนี้ และถ้าคนร้ายรายนี้ไม่มีส่วนพัวพันกับไอ้ต่อ ผู้ต้องสงสัยในคดีฆ่าเจ๊ปลาดาวเจ้าของบลูสกาย และเจ้าแม่เงินกู้รายใหญ่ที่เป็นคู่ขากับนายสามารถ สมาชิกสภาเทศบาลเมืองนครราชสีมาที่เสียชีวิตปริศนา เป็นคดีที่ทิษฏิรับผิดชอบอยู่ทั้งสองคดี เขาจึงถูกเรียกตัวมาร่วมแกะรอยคนร้ายรายนี้


          ขณะที่สายตำรวจกำลังจะทำตามแผน เข้าไปทำการล่อซื้อแต่อยู่ๆ ก็มีเสียงกรีดแหลมจากโทรศัพท์มือถือของคนร้าย และดูเหมือนคนร้ายจะไหวตัวทัน ทิษฏิกับพรรคพวกที่ยืนซุ่มสังเกตเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งกรูกันเข้าไป หวังจะให้ถึงตัวคนร้ายที่กำลังจะขับรถหนี ทิษฏินายตำรวจหนุ่มเลือดร้อนกระโดดเข้าคว้าตัวคนร้ายที่เตรียมจะขับรถฝ่าเจ้าหน้าที่ตำรวจชุดจับกุมอย่างไม่เกรงอันตรายที่จะเกิดกับตัวเอง การปะทะกันในครั้งนี้แม้เจ้าหน้าที่ตำรวจจะจับกุมผู้ต้องหาได้พร้อมหลักฐาน แต่ก็เป็นเหตุให้ทิษฏิได้รับบาดเจ็บ ถูกหามส่งเข้าไปรับการรักษาในโรงพยาบาล


          กำนันทศกับพิมเดินทางมาถึงโรงพยาบาลทันทีที่ได้ทราบข่าว พ่อกำนันมองค้อนบุตรชายที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงคนไข้พลางเอ่ยแดกดันในความมุทะลุ


          “แกคิดว่าตัวเองเป็นตำรวจกระดูกเหล็กหรือยังไงฮะไอ้ฏิ ถึงได้ชอบทำอะไรห่ามๆ บ้าบิ่น เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายจับคนร้ายแบบนั้นอยู่เรื่อย”


           “เจ็บนิดหน่อยแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอกน่าพ่อ”


          “เออ ไม่ถึงตาย แต่ก็คงจะออกไปซ่าไม่ได้ไปอีกพักใหญ่ทีเดียวล่ะแก” กำนันทศเอ่ยอย่างหมั่นไส้


          “นั่นสิพ่อ แค่คิดว่าต้องจับเจ่าอยู่แต่ในบ้านนานๆ ผมก็เซ็งแล้ว คราวก่อนตอนที่ผมตกม้าจนขาหักนั่นยังได้มัทรีเป็นเพื่อนคุยพอให้หงุดหงิดได้บ้าง แต่ครั้งนี้พี่วัตคงไม่ยอมให้เมียมาดูแลผมอย่างคราวที่แล้วแน่ รายนั้นหวงเมียอย่างกับจงอางหวงไข่ขนาดนั้น” ทิษฏิบ่นพึมพำ


          “แกก็กำลังจะมีเมียเป็นของตัวเองทำไมจะต้องไปพึ่งพี่สะใภ้ด้วย ฉันเลยพาหนูพิมมาคอยดูแลแกยังไงล่ะ” กำนันทศพเยิดหน้าไปที่พิม พร้อมเอ่ยกับบุตรชายคนเล็กด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


          พิมซึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงคนเจ็บหันไปมองกำนันทศตาปริบๆ


          “ยายเด็กใจแตกเนี่ยนะ ที่พ่อจะให้มาคอยดูแลผม” ทิษฏิทำตากลอกและรีบปฏิเสธอย่างไม่คิดจะถนอมน้ำใจคนฟัง 


          “ลำพังต้องนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง ผมก็ว่าแย่แล้ว ขืนต้องทนเห็นหน้าแม่นี่ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่มีทางเลี่ยง ผมคงต้องกลั้นใจตายแน่ๆ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น