เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 18 : 6.3 นี่คือสถานแห่งบ้านนรากร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    31 ส.ค. 63

ในระยะประชิดตัวกันแบบนี้ กลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ผสมกลิ่นหอมเจือจางของลูกอมหรือหมากฝรั่งในปากที่ตั้งเงื่อนไขของเขาสร้างความหวั่นไหวให้กับสาวน้อยไร้ประสบการณ์อย่างพิม หัวใจเธอเต้นระส่ำ ควบคุมจังหวะลมหายใจไม่ได้เลย เลือดสาวแล่นพล่านไปทั่วเรือนร่างจนส่งผลให้ใบหน้าเธอแดงก่ำ พิมทำใจดีสู้เสือเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยไม่หลบสายตา


ข้อแม้เยอะจริง มีอะไรอีกล่ะ


ถ้าฉันจับได้ว่าเธอแอบไปมีผู้ชายอื่นละก็ พันธะระหว่างเราเป็นอันสิ้นสุด ฉันจะหย่ากับเธอทันที และเธอจะไม่ได้อะไรจากนรากรแม้แต่สตางค์แดงเดียว


หมดแล้วใช่ไหม


คนอ่อนวัยกว่าทำหน้าง้ำพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดอย่างที่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้ว่ามันคือการเสแสร้งเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงที่เป็นอยู่ขณะนี้


ใช่เขาตอบดุ ๆ


คราวนี้หนูไปได้แล้วหรือยังพิมถามด้วยน้ำเสียงแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยหน่าย


จะไปไหนก็รีบไปเลยไป นึกว่าฉันอยากรั้งตัวเธอไว้นักหรือไงเขาไหวไหล่เบา ๆ


พิมทำหน้าเบ้ แบะปากใส่เขาแล้วต่างหันหลังเดินกันไปคนละทางขณะที่พิมเดินตรงไปทางบ้านนรากร ทิษฏิก็เดินสวนเข้าไปในฟาร์มเพื่อไปพบยศวินซึ่งเดาเอาเองว่าน่าจะอยู่กับจอมทัพกับยติที่คอกม้า นายตำรวจหนุ่มเดินไปที่โรงเรือนซึ่งอยู่ห่างออกจากบ้านพักคนงาน แต่ไม่ทันได้เข้าไปก็ได้ยินเสียงยศวินอุทานทำให้เขาชะงักเท้าโดยไม่ทันได้สังเกตเห็นธรรมรัตน์ที่รีบเร้นกายหลบหลังเสาทันทีที่เห็นเขา


อะไรนะ! พิมนะเหรอหมอจอม ที่จะแต่งงานกับพี่ฏิยศวินถามเสียงสูงจ้องมองจอมทัพตาโต


ใช่ครับคุณยศ ความจริงคุณฏิก็ไม่อยากจะแต่งหรอกครับ แต่สถานการณ์มันบีบบังคับ คุณพิมเธอเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดเท่านั้นเอง ถ้าคุณฏิไม่ยอมแต่งงานด้วย มีหวังโดนคดีพรากผู้เยาว์ หมดอนาคตแน่ ๆ


หมายความว่าพี่ฏิกับพิมเยเย้...กินกันไปแล้วจริงๆ นะเหรอ พี่จอม พี่ยอร์ชยศวินถามขึ้นอย่างผิดหวัง


ก็เป็นเพราะใครล่ะ


ทิษฏิเอ่ยอย่างฉุนเฉียวพร้อมกับกระแทกเท้าเดินเข้าไปในคอกม้าเป็นจังหวะให้ธรรมรัตน์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้รีบย่องออกมาแอบฟังบทสนทนาของสามหนุ่มต่อไป เมื่อเจ้าของน้ำเสียงห้วนและดุดันปรากฏกายกะทันหัน


คืนนั้นที่บลูสกาย ตอนผมลุกไปห้องน้ำ คุณใช้ให้ใครไปตามแล้วพาผมขึ้นห้องหรือเปล่าทิษฏิรอฟังคำตอบของยศวินอย่างตั้งใจ


บลูสกาย...ผมจะให้ใครพาพี่ขึ้นห้องทำไม คืนนั้นผมเมามากก็จริง แต่ผมก็จำได้ว่านั่งรอพี่จนเกือบหลับคาโต๊ะ แต่ไม่เห็นพี่กลับมาสักที ยังนึกว่าพี่คงมีงานด่วนเลยกลับไปก่อน ผมก็เลยโทร.ตามเพื่อนให้มารับกลับ


ถ้าไม่ใช่คุณ...มันต้องมีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่ทิษฏิเอ่ยอย่างหงุดหงิด


พี่ฏิจะบอกว่าพิมตั้งใจจับพี่ฏิอย่างนั้นเหรอครับ เขาจะทำแบบนั้นทำไมยศวินเอ่ยอย่างผิดหวัง


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น