เจ้าสาวหัวใจบานฉ่ำ You Are My Beautiful Girl

ตอนที่ 10 : 4 ความทรงจำสีจาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    24 มิ.ย. 63

น้าตำรวจของแกออกจะหล่อลากไส้ขนาดนั้น หุ่นรึก็เฟอร์เฟ็กสุดๆ ฉันเพิ่งแจ้งแก่ใจว่าปืนตำรวจมันทั้งยาวทั้งใหญ่น่าจับน่ากุม” หนุ่มข้ามเพศทำท่าเพ้อฝันตาเยิ้มตาอ่อนพร่ำรำพันถึงนายตำรวจหนุ่มพลางเอ่ยอย่างมันเขี้ยว “จริงๆ นะนังพิม แค่คิดถึงว่าที่ผัวแกแล้วฉันนี้ฟินเลย เป็นผัวอีนุ้ยหน่อยไม่ได้แม่จะเลียให้ล้มอมให้ซีดเลยทีเดียว


พิมปรายตาค้อนและแอบสงสารคนที่ถูกเพื่อนคิดถึงอย่างแทะโลม


ฉันไม่ได้ลามกจกเปรตอย่างแกกับพวกพี่เขานี่หว่า จะได้คิดถึงแต่เรื่องใต้สะดือ สงสัยรอยหยักในหัวแกคงเป็นรูปปลัดขิกซะละมัง เลยคิดได้แค่เรื่องเดียว


โอ๊ยอีนี่...” ธรรมรัตน์มองเพื่อนตากลอกตาหงาย คนอะไรจะมีรอยหยักในสมองเป็นรูปปลัดขิก พูดซะฉันรู้สึกเหมือนสมองฉันมันมีรูปร่างทู่ ๆ ปลายบานเล็กน้อยถึงปานกลางเลยแกอะ


พิมหัวเราะขันท่าทางยกมือลูบหัวลูบหูของเพื่อน แต่จะว่าไป...ไอ้ผมทรงดอกเห็ดของแกนี่ดูๆ ไปก็คล้ายๆ ปลัดขิกเหมือนกันนะนังนุ้ย


โว๊ย...พอแมะ วกไปวนมาอยู่กับหัวกบาลฉันนิแหละ หัวคนนะโว๊ยไม่ใช่หัวขวด พูดจาให้มันให้เกียรติกบาลเพื่อนหน่อย มาพูดเรื่องของแกกันต่อดีกว่าธรรมรัตน์เปลี่ยนเรื่องสนทนาฉับพลัน ตกลงว่าเขาจะจดทะเบียนสมรสกับแก ส่งเสียค่าเลี้ยงดูค่าเล่าเรียนให้แกฟรีๆ ตามแผนเราง่ายๆ อย่างนั้นนะเหรอ


ก็ไม่ง่ายนักนะแกพิมถอนใจยาว ฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะ ยังต้องมีผู้ปกครองเซ็นให้ความยินยอมในการจดทะเบียนสมรสนะสิ


ธรรมรัตน์ย่นคิ้ว มองสาวรุ่นน้องด้วยความรู้สึกยุ่งยากใจ หมายความว่าแกต้องบอกเรื่องนี้กับคุณอร แล้วถ้าคุณอรไม่ยอมล่ะ แกจะว่ายังไงฮะ


แกก็รู้ว่าคุณอรไม่ใช่ปัญหา คนที่น่าจะมีปัญหาคงเป็นผัวคุณอรมากกว่าพิมถอนใจแรงเมื่อนึกถึงปัญหา เธอก็หมดอารมณ์จะอมลูกอมต่อจึงทิ้งอมยิ้มที่ยังไม่หมดลงถังขยะ


เออว่ะ ถ้าไอ้ผัวอัปรีย์ของคุณอร เกิดจะไม่ยอมปล่อยแกขึ้นมา แล้วเป่าหูคุณอรไม่ให้ยกแกให้น้าตำรวจล่ะ แกจะทำยังไงวะนังพิม


ไม่มีทางหรอก คุณอรเอง...เขาก็อยากให้ฉันไปให้พ้นๆ อกเขาจะตาย ฉันมันเป็นแค่ภาระที่เขายังหาทางกำจัดออกจากชีวิตไม่ได้ก็เท่านั้นเองพิมเอ่ยเสียงหยัน


เฮ้อ...ฉันละสงสารแกจริงๆ นังพิมเอ๊ย นี่แกต้องทนอยู่อย่างหวาดผวา ไม่รู้ว่าเผลอเมื่อไหร่จะถูกไอ้คนตัณหากลับอย่างไอ้วันชัยรวบไปกินหัวกินหางกินกลางตลอดตัวแล้วยังจะต้องทนรองรับอารมณ์หึงหวงบ้าบอของคุณอรอีกนานแค่ไหนนะ


พิมยิ้มหยันให้กับโชคชะตาของตัวเองแล้วถอนหายใจหนัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องเข้ามาเกี่ยวพันกับหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเศษอย่างวันชัย  อิทธิพลชัยที่เป็นสามีอรวรรณ บุตรสาวคนเดียวของผู้มีพระคุณ วันชัยได้ชื่อว่าเป็นผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งในเมืองย่าโม ครอบครัวอิทธิพลชัยถือเป็นครอบครัวนักธุรกิจที่มีบทบาทในการให้การสนับสนุนนักการเมืองท้องถิ่น จึงทำให้ได้บารมีของคนกลุ่มนั้นสนับสนุนให้ท้าย


หกปีก่อนจารุวรรณมารดาของอรวรรณขอรับตัวพิมจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านมิตรภาพไปดูแลในฐานะบุตรบุญธรรม แม่ครูนันท์ซึ่งเป็นคนดูแลสถานสงเคราะห์และเลี้ยงดูพิมมาแต่เธอจำความได้ เห็นดีงามว่าพิมจะได้มีการศึกษาที่ดี ครอบครัวของอรวรรณสามารถส่งเสียเลี้ยงดูและให้พิมได้รับการศึกษาสูงสุดเท่าที่พิมต้องการ จึงรับตัวพิมมาอุปการะและส่งเสียให้เรียนในโรงเรียนรัฐบาลที่ดีที่สุดของจังหวัดกระทั่งขณะนี้พิมเรียนใกล้จบระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ชีวิตพิมต้องเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อจารุวรรณมารดาบุญธรรมถึงแก่ชีวิตอย่างกะทันหันด้วยโรคหัวใจ


หลังจากนั้นไม่นานอรวรรณก็แต่งงานกับวันชัย อิทธิพลชัย นักธุรกิจคนดังที่แสดงท่าทีสนใจพิมออกหน้าออกตา เธอมักถูกสามีพี่สาวบุญธรรมลวนลามด้วยสายตาเนืองๆ แม้ขณะอยู่ต่อหน้าอรวรรณ แต่ยังถือว่าพิมโชคดีที่คนอย่างวันชัยยังพอจะมีจิตสำนึก ไม่ข่มเหงรังแกคนไร้ทางสู้ เลือกที่จะใช้วิธีหว่านล้อมล่อลวงเธอด้วยคำพูดและข้าวของเงินทองซึ่งพิมรู้สึกอึดอัดและยังโดนอรวรรณพาลหาเรื่องข่มขู่ไม่เว้นแต่ละวันให้เธอคิดหาทางพาตัวเองออกไปจากสถานะการณ์นี้


พิมไม่อยากมีชีวิตที่จมอยู่กับความหวาดระแวงของอรวรรณหรือในกรงราคะมากตัณหาของวันชัย เธอจึงฉวยโอกาสในวันที่วันชัยกับอรวรรณเดินทางเข้ากรุงเทพฯ หนีมาอยู่กับธรรมรัตน์เพื่อนที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ในบลูสกายสถานบันเทิงแห่งนี้ และพิมจะตามไปนั่งรอเพื่อนทำงานทุกคืนกระทั่งคืนเกิดเหตุที่บังเอิญทำให้เธอได้พบกับทิษฏิอีกครั้ง 


 “แกไปอยู่กับฉันได้ไหมนุ้ยพิมถามเพื่อนและรอคำตอบอย่างจดจ่อ


ไปให้แผนแตกนะสิ ขืนน้าตำรวจของแกเห็นฉันแล้วเกิดจำได้ขึ้นมา มีหวังทุกอย่างที่เราลงทุนไปได้พังพินาศหมดล่ะสิ


เขาเมาขนาดนั้น เขาจำแกไม่ได้หรอกน่าพิมวิงวอนเพื่อนทั้งปากและตา


พูดง่ายๆ นะยะ ไหนจะนังหวายกับนังฝ่ายอีกล่ะ ฉันจะทิ้งพวกมันลงได้ยังไงธรรมรัตน์ปรายตามองค้อนเพื่อน


แต่ในโลกใบนี้ นอกจากแกแล้ว ฉันก็ไม่มีใครจริงๆ นะ ส่วนพี่หวายกับพี่ฝ้ายก็หาโอกาสกลับไปหาเขาได้นิพิมอ้อนเสียอ่อน แล้วอีกอย่างแกเป็นคนยัดเยียดฉันให้น้าตำรวจเองนะ ถ้าเขาไม่ได้ดีอย่างที่แกคิดไว้จริง แกไม่ห่วงฉันบ้างเหรอ ต้องเข้าไปอยู่ในบ้านของเขาคนเดียวแบบนั้น ถ้าเขาทำร้ายร่างกายของฉันขึ้นมา ไม่มีแกอยู่ด้วยแล้วฉันจะขอความช่วยเหลือจากใครได้อีกล่ะ


พิมเป็นทั้งเพื่อน ทั้งน้องและคนในครอบครัวเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ของธรรมรัตน์ ถึงเขาจะมีอายุมากกว่าเธอถึงสามปี แต่ไม่ให้พิมเรียกว่าพี่ เขาพอใจจะเป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขของกันและกันมากกว่า เมื่อพิมเว้าวอน เขาจึงตัดสินใจอย่างไม่ลังเล


เออๆ ไปก็ไปวะ ไปไหนไปกัน แต่ตอนนี้กินข้าวก่อนดีกว่า ฉันอุตส่าห์แอบไปขโมยพริกกับใบกะเพราหลังตึกมาผัดรอฉลองกับแกเลยนะนิ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #45 pookpook502 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 20:23
    หายไปนานมากๆๆๆๆๆๆๆ
    #45
    2
    • #45-1 เมฆดำ(จากตอนที่ 10)
      21 มีนาคม 2563 / 20:24
      เค้าขอโทษษษษ เค้าหายไปเขียนอีกเรื่องเพิ่งเขียนจบ มาต่อเรื่องนี้ยาวๆ ไม่หายไปแล้วจ้า ขอบคุณที่ยังรอกันนะ
      #45-1
  2. #44 gypso_11 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 19:50
    lanlalin11

    มาแล้วๆ
    รอเรื่องนี้นานมากกกค่ะ
    #44
    1
    • #44-1 เมฆดำ(จากตอนที่ 10)
      21 มีนาคม 2563 / 19:52
      รักกก ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันแม้จะปล่อยให้รอนานนะคะ มาคราวนี้จะไม่หายไปแล้วสัญญาาาาาาา
      #44-1
  3. #25 panida18 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 09:52
    ชอบเรื่องนี้มาก รออ่านอยู่นะคะ
    #25
    1
    • #25-1 เมฆดำ(จากตอนที่ 10)
      14 กันยายน 2560 / 21:49
      ขอบคุณมากค่า
      #25-1
  4. #23 alalay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 19:55
    ดีใจจังที่ไรท์มาลงให้อ่านต่อ
    #23
    0
  5. #11 fufu591150 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 10:20
    รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่ะ55
    #11
    0