The Doctors สุภาพบุรุษชุดกาวน์ [Free E-book]

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 อัย...มาร์คมีอะไรจะบอก II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    16 ก.ค. 63


ทำไมสุนัขเรา (พันธุ์โกลเด้นฯ) ถึงขนสั้นและไม่ฟูเหมือนของคนอื่นๆ ...

 

“โกโก้นั่งนิ่งๆ ดีมาก ไหนขอมือให้พี่หน่อย น่ารักมาก” เสียงหวานที่เอ่ยชมเจ้าหมาโกลเด้น พร้อมกับยื่นขนมให้เจ้าหมาเป็นรางวัล

       เพราะเป็นผู้หญิงร่างเล็ก ทำให้ยามนั่งตรงหน้าเจ้าหมาตัวโต เธอก็แทบจะตัวเท่ามัน...และนั่นก็เป็นภาพน่าเอ็นดูเหลือเกินสำหรับคนที่เดินตามมา

        “ไม่เสียแรงที่ฝึกอยู่เป็นปี ในที่สุดโกโก้หมาโง่ก็จับมือได้” มัฆวานเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะเข้ามานั่งยองๆ ข้างไอรินทร์

        “อย่าบุลลี่โกโก้! โกโก้ยังเด็ก หัวช้าไปหน่อยไม่เป็นไรหรอกเนอะ” คนตัวเล็กแก้ตัวแทนเจ้าหมา ขณะที่มือขาวผ่องขยี้หัวที่เต็มไปด้วยขนนุ่มสีน้ำตาลอ่อนอย่างเอ็นดู แล้วปลอบใจมันเพิ่มเติมด้วยขนมอีกชิ้นหนึ่ง

        “ยุงกัดรึเปล่า” มัฆวานถาม พร้อมกับหันไปมองรอบกายไอรินทร์เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มียุงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอ

        ไอรินทร์ส่ายหน้าจนผมกระจาย ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงบนพื้นสนามหญ้า ทำให้เจ้าหมาที่ตั้งหน้าตั้งตาออดอ้อนเต็มที่นอนลงตามอย่างรู้งาน และแน่นอนว่ามัฆวานเองก็นั่งขัดสมาธิลงข้างๆ เธอเช่นกัน

        “มาร์คเครียดรึเปล่า ที่คุณลุงพูดเรื่องเรียนเมื่อกี้”

        “ไม่เครียด แต่กดดันนิดๆ เพราะกำลัง...หาวิธีพูดให้พ่อเข้าใจและยอมรับคำตอบ”

        “ก็คงค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปแหละเนอะ” ไอรินทร์ปลอบและให้กำลังใจ

        มัฆวานมองคนตัวเล็กที่หันมายิ้มให้เขาที หันไปเล่นกับหมาตัวโตทีด้วยหัวใจเต้นระรัว

        “ฟังเพลงไหม” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น

        “อารมณ์ไหนเนี่ย”

        “ก็...อารมณ์อย่าผ่อนคลายมั้ง จริงๆ วันนี้อากาศดีนะ หมู่บ้านเราก็เงียบด้วย” เขาตอบ พร้อมกับหยิบกล่องแอร์พอตในกระเป๋ากางเกงออกมาพร้อมมือถือ หยิบหูฟังข้างหนึ่งให้คนตัวเล็กและเสียบอีกข้างหนึ่งใส่หูตัวเอง

        สำหรับไอรินทร์แล้ว เธอไม่เถียงเรื่องอากาศดี เพราะยามนี้อากาศค่อนข้างเย็นสบายเพราะยังอยู่ในช่วงฤดูหนาว แต่จริงๆ แล้ว...เธอคิดว่าฝนกำลังจะตก

ซึ่ง...เธอไม่ได้พูดออกไป ทั้งยังเอาหูฟังเสียบตามมัฆวาน

        “เพลงอะไรเหรอ”

        ที่ถามเพราะเห็นว่ามัฆวานกำลังพิมพ์ชื่อเพลงลงไปในแถบค้นหา

        “เมื่อเช้าในห้องผ่าตัดอาจารย์เปิดเพลงหนึ่ง เราว่ามันเพราะดี อยากให้อัยลองฟัง...”

        “อื้ม”

        ไม่นานเสียงอินโทรดนตรีแนว อาร์แอนด์บี-โซล ก็ดังขึ้น มันเป็นเพลงที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกสบายๆ เรียบเรื่อย และให้น่ารักหน่อยๆ จนริมฝีปากอิ่มเต็มสีระเรื่อเผยยิ้ม ก่อนจะชะงักไปนิด กับคำร้องที่เริ่มเล่าเนื้อหาในบทเพลงเป็นถ้อยคำ...


I like the vision of us, but something more [1]

(ผมชอบความสัมพันธ์ของเราตอนนี้นะ...แต่จะดีกว่าไหม ถ้ามันเป็นไปได้มากกว่านี้)

'Cause being just friends ain't enough

(เพราะจะให้เราเป็นแค่เพื่อนกันต่อไป สำหรับผมมันคงไม่พอแล้ว)

Girl we've been texting too much late at night

(คุณผู้หญิงครับ ถึงที่ผ่านมาเราจะคุยกันทุกวัน)

And I just got a confession

(แต่ตอนนี้ ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะสารภาพกับคุณล่ะ)

 

If it's a crime

(มันจะผิดไหมนะ)

To tell you how I feel then I don't

(ถ้าผมจะบอกความรู้สึกให้คุณฟัง โดยที่ผมไม่รู้ว่า...)

(Wanna be right) 'Cause it's killing me to set all these

((มันจะออกมาดีไหม) แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะปกปิด)

(Emotions aside) We don't have to hide this no more

((ความรู้สึกข้างในน่ะ) เราสองคนไม่ต้องซ่อนมันเอาไว้แล้วดีไหมครับ)

 

I don't know why it's so hard to tell you

(ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงยากที่จะบอกออกไปให้คุณรู้)

The feelings inside come sooner or later

(แต่อีกไม่นานหรอก ยังไงผมก็จะต้องเปิดเผยมันออกมาแน่ๆ )

And honestly I'm not afraid to say what we could be

(และด้วยความสัตย์จริงเลย ผมไม่กลัวสักนิดที่จะพูดเรื่องความสัมพันธ์ในอนาคตของเรา)

That, that's why I'm asking to be my everlasting love

(เพราะทั้งหมดคือเหตุผลว่าทำไม ผมถึงอยากวอนขอให้คุณมาเป็นความรักชั่วนิรันดร์ของผม)

 

โชคดีที่เวลานี้เป็นเวลาค่ำ ท้องฟ้ามืดมิด มีเพียงแสงไฟเพียงน้อยนิดจากเสาไฟตรงถนน และในตัวบ้านที่สะท้อนออกมาเท่านั้น ไม่เช่นนั้นทั้งสองคงเห็นว่าใบหน้าของอีกฝ่ายแดงระเรื่อและเต็มไปด้วยความอึดอัดขัดเขินมากเพียงใด และถ้ามองลงไปบนพื้นหญ้าข้างกายทั้งสอง จะเห็นว่ามีต้นหญ้าหย่อมหนึ่งถูกดึงถอนโดยที่คนทำไม่รู้ตัว

 

I've been really taking my time (anticipating)

(คุณรู้ไหม ว่าผมเคยเสียเวลาไปกับการไม่แน่ใจและรีรอที่จะบอกคุณ)

Your reply's been weighing on my mind (got me contemplating)

(แต่ก็เพราะคุณอีกนั่นแหละ ที่ทำให้ผมฉุกใจว่า (ผมควรจะใคร่ครวญเรื่องสารภาพรักดูอีกที))

If I tell you, you might shut me down

(แม้ว่าการที่ผมพูดออกไปแล้ว มันอาจจะถูกปฏิเสธตอบกลับมา)

But if I don't, you may not come around

(แต่ถ้าผมไม่พูดสักที เราสองคนก็คงเป็นได้แค่เพื่อนกันต่อไปจริงไหม)

We could be so special onto the next level

(ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์ของเราน่ะ มันควรจะเป็นได้มากกว่าเพื่อนแล้วด้วยซ้ำ)

 

“อัย...”

“หืมม์” ไอรินทร์หันไปมอง และเพราะความสูงที่ต่างกันค่อนข้างมากทำให้เธอต้องเงยหน้าจึงจะสามารถมองประสานสายตากับมัฆวานได้

ทั้งสองมองสบตากันนิ่ง เสียงเพลงรักที่ยังคงดังอยู่นั้นยิ่งทำให้ดวงตาที่มองสบกันวูบไหว

“คือเรามีเรื่องจะ...”

ซ่าาาาาา...

“...”

“...”

ท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยและไม่ลืมหูลืมตา พร้อมกับความเปียกปอนที่เริ่มครอบครุมร่างกายนั้น ค่อยๆ ดึกสติของทั้งสองให้กลับมาสู่ความเป็นจริง บรรยากาศที่เป็นไปก่อนหน้า เหมือนกับความฝันที่ถูกทำลายลงราวกับมีทานอทมาดีดนิ้ว ที่แม้แต่เจ้าหมาโกโก้ก็ยังวิ่งหางจุกตูดเข้าบ้านไปในพริบตา

สายตาของมัฆวานยังคงว่างเปล่ากับสิ่งที่เกิดขึ้น ขณะที่หูได้ยิน

“ฝ...ฝนตก!

ไอรินทร์เอ่ย ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ โดยเฉพาะในยามที่มองเห็นสีหน้าที่ทั้งงงทั้งเจ็บใจของคนตัวโต

“อ๊ากกกกกก”

มัฆวานหลับตาเงยหน้าร้องออกมาเบาๆ ก่อนที่ทั้งสองจะรีบลุกและพากันวิ่งเข้าบ้านด้วยอาการดูไม่จืด



[1] เพลง Everlasting ของ Albert Posis หมายเหตุ คำแปลนี้ มีการเสริมแต่งให้ความหมายลึกซึ้งมากขึ้น และเชื่อมโยงกันเป็นเนื้อเดียว อาจจะไม่ตรงทุกคำ แต่ความหมายโดยรวมยังคงเดิม


********************************************************************

     เพื่อความอินแนะนำเปิดฟังนะคะ

     V

       

:: Writer Talk ::


สงสารเขานะคะ 5555+

เดี๋ยวมาต่อกันคืนนี้ค่ะ มาลุ้นกันนะคะว่าหมอมาร์คจะทำยังไงต่อไป ^ ^

แต่ว่าก็ว่าเถอะน้าาาา อัยนี่จริงแล้วก็...

รัก

ฉัตรเกล้า


 

 
 
 
 
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ vintage line png

นวนิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โดยไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์สมมุติ

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอด สแกน หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใด

เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนักเขียนเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #30 fsn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 00:31

    คุณหมอคะ คุณหมอต้องเครียดมากๆ แน่ๆ เลย เลยลืมดูบรรยากาศ สู้ๆ คะ

    #30
    0
  2. #17 smollhun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 18:22
    แต่ก่อนแค่สงสาร แต่ตอนนี้เวทหมอมาร์คมาก ขนาดฟ้าฝนยังไม่เป็นใจ 55555555555555
    #17
    1
    • #17-1 krinpayom(จากตอนที่ 8)
      16 เมษายน 2563 / 19:06
      เป็นเวทนางจริงๆ ค่ะ โกโก้ก็คงรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ชิงวิ่งหนีก่อน ทนเห็นภาพพ่อนกไม่ไหว 5555+

      ปล. สดๆ ร้อนๆ เลยค่า Ebook วางจำหน่ายแล้วที่ Meb นะคะ
      #17-1
  3. #16 wayray (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 17:30
    นี่ อ้ากกกกกกกก ตามหมอมาร์คเลยนะ 55555555
    #16
    1
    • #16-1 krinpayom(จากตอนที่ 8)
      16 เมษายน 2563 / 19:05
      กร๊ากกก มาเร็วมาอ่านตอนใหม่ เค้าเพิ่งอัปเพิ่มค่ะ มีคนมาร่วมอ๊ากกับมาร์คเพิ่มด้วย 5555+

      ปล. สดๆ ร้อนๆ เลยค่า Ebook วางจำหน่ายแล้วที่ Meb นะคะ
      #16-1
  4. #14 alich25 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 13:12
    รออีบุ๊คแล้วค่าาาาา
    #14
    3
    • #14-1 krinpayom(จากตอนที่ 8)
      16 เมษายน 2563 / 19:04
      สดๆ ร้อนๆ เลยค่า Ebook วางจำหน่ายแล้วที่ Meb นะคะ
      #14-1
    • #14-3 krinpayom(จากตอนที่ 8)
      16 เมษายน 2563 / 19:49
      อ่านมาร์คแล้วเป็นยังไงอย่าลืมมาบอกกันบ้างนะคะ เล่มนี้ตั้งใจมากเลยค่ะ >///<
      #14-3
  5. #13 0867554755 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 12:42
    ชอบอีกร่ะ....
    ช่างคิดเรื่องเพลงเนาะ
    ตบมือให้ รัวรัว ค่าาา
    #13
    1
    • #13-1 krinpayom(จากตอนที่ 8)
      16 เมษายน 2563 / 19:04
      ตอนฟังเพลงนี้แล้วมันเขินๆ น่ะค่ะ ทั้งที่ก็ไม่มีใครมอบให้นาง 555+ พอมาเขียนเรื่องนี้เลยจับมาใส่ซะเลย

      ปล. Ebook วางจำหน่ายแล้วนะคะที่ Meb
      #13-1