The Doctors สุภาพบุรุษชุดกาวน์ [Free E-book]

ตอนที่ 6 : บทที่ 6 เรื่องเรียนต่อของมาร์ค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    16 ก.ค. 63



 

“กลับมาแล้วเหรอลูก เป็นยังไงวันนี้ เหนื่อยไหม มาร์คเวรหนักรึเปล่าเมื่อคืน”

สตรีวัยกลางคนหน้าตาใจดีเอ่ยทักหนุ่มสาวที่เดินเข้ามาในห้องกินข้าวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอาหารหอมฉุย ส่วนตัวท่านนั้นอยู่หลังเค้าท์เตอร์เตรียมอาหารที่มีแม่บ้านอีกคนหนึ่งช่วยเป็นลูกมือ

        “เหนื่อยรถติดมากกว่าครับคุณน้า” นายแพทย์หนุ่มตอบด้วยรอยยิ้ม ขณะวางถุงผลไม้ลงบนโต๊ะอาหาร ซึ่งบัดนี้เริ่มมีการจัดเตรียมกับข้าวหลายจานแล้ว

        “แม่มีอะไรให้อัยช่วยไหมคะ”

        คนเป็นแม่รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

        “ไม่เป็นไรหรอกลูก ไปๆ ไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นกันเถอะ แล้วค่อยลงมากินข้าว นี่พ่อแม่มาร์คก็กำลังจะมาแล้วนะจ๊ะ เห็นว่าทำไก่อบมาเพิ่มด้วย”

        บอกแล้วผู้เป็นแม่ก็กลับไปเปิดเตาเพื่อเช็กความสุกของเนื้อที่อยู่ด้านในต่อ ไอรินทร์จึงหันมามองคนตัวโต

        “งั้นมาร์คจะกลับบ้านไหม หรือว่าล้างหน้าที่นี่ดี”

        “ล้างที่นี่ก็ได้ มาร์คจะขนต้นฉบับขึ้นไปให้อัยด้วย” เขาบอกพร้อมกับชูต้นฉบับสำหรับบรูฟขนาดใหญ่ที่ไอรินทร์หอบหิ้วมาจากบริษัทขึ้น

        “โอเค” หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้ม แล้วเอี้ยวตัวไปบอกกับมารดาในส่วนครัว

“เดี๋ยวพวกเราลงมานะคะแม่”

        “จ้า อ้อตามาร์ค ถ้าอยากอาบน้ำก็อาบได้เลยนะ เสื้อผ้าเราในตู้น่ะ น้าเพิ่งให้แม่บ้านเอาไปซักให้ใหม่เมื่อวาน จะได้สบายตัวก่อนกินข้าวนะ”

        “ขอบคุณครับ”

ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เขาจะมีข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอยู่ที่นี่ เพราะแม้แต่นอนค้าง เขาก็ยังสามารถทำได้เพราะได้ยึดห้องนอนแขกเป็นห้องนอนของตนเองบ่อยครั้ง ทั้งๆ ที่บ้านก็อยู่ห่างเพียงรั้วกั้น

สำหรับคนอื่นอาจจะแปลกใจที่ทำไมพ่อกับแม่ของไอรินทร์ถึงได้ยินยอมให้ผู้ชายเต็มตัวอย่างมัฆวานเข้าออกบ้านได้เช่นนี้ แต่สำหรับคนในครอบครัวแล้ว มันไม่ใช่เรื่องแปลก...ไม่แปลกมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

        ไม่ใช่เพราะพวกท่านไม่รู้ความรู้สึกของเขาที่มีต่อไอรินทร์ แต่เพราะรู้จึงได้เปิดทางและสนับสนุนให้เด็กทั้งสองคนใกล้ชิดกันในสายตาของผู้ใหญ่มาเสมอ

        เขามันก็เป็นแบบนี้เอง กล้าพูดกับทุกคน...ยกเว้นกับไอรินทร์คนเดียว...

 

“มาร์ค ตัดสินใจเรื่องเฉพาะทางไว้รึยัง”

        คำถามที่เอ่ยทำลายความเงียบที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่นาทีของโต๊ะอาหารที่ครึกครื้นอย่างเป็นปกตินั้น ทำให้คนทั้งโต๊ะหันไปมองผู้ถูกถาม แต่มีแค่ไอรินทร์เท่านั้นที่มัฆวานหันไปมอง เพื่อจะได้พบกับสายตาห่วงใยกึ่งๆ ให้กำลังใจที่ส่งมาเสมอ

        ยายน่ารัก...ก็ยังเป็นยายน่ารักอยู่วันยันค่ำ

“พ่อ อย่าใจร้อนสิคะ ลูกยังเรียนอายุรแพทย์ไม่จบ อีกตั้ง 1 ปี ยังมีเวลาให้คิดใช่ไหมลูก”

มาริษาสตรีวัยกลางคนท่าทางใจดีตามแบบคุณแม่ผู้อ่อนโยนและงดงามสมวัย ออกความเห็นแทนลูกชายกึ่งๆ ปกป้อง เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โกสินทร์เอ่ยถามมัฆวานถึงเรื่องนี้ และมันก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง นับตั้งแต่ที่มัฆวานเรียนจบในระดับแพทยศาสตร์บัณฑิต

ประเด็นนี้ เป็นประเด็นที่ทำให้สองพ่อลูกถกเถียงกันอย่างจริงจัง ทั้งๆ ที่ตั้งแต่มัฆวานเกิดมา ทั้งสองก็เข้าใจกันอย่างดีมาตลอด

        “เรสซิเดนท์ปีสุดท้ายแล้วก็ควรคิดได้แล้ว จะได้เตรียมตัวทัน ถ้าต้องไปต่อต่างประเทศ จะได้ดูมหาลัยเอาไว้เลย อเมริกา อังกฤษ สิงคโป ญี่ปุ่น แต่ละที่เขาก็มีรอบเทอมไม่เหมือนกัน ไหนจะที่อยู่ที่กินอีก ไหนตะอนาคตด้านอื่นๆ วางแผนเอาไว้แต่เนิ่นๆ ดีกว่านะมาร์ค อย่ามัวแต่ใจเย็น”

        ในใจของโกสินทร์นั้น ได้คิดเผื่อลูกชายถึงไอรินทร์ ที่หากมัฆวานจะไปต่อเฉพาะทางที่ต่างประเทศ ความสัมพันธ์ต่างๆ ของทั้งสองก็ควรจะชัดเจนและจัดการเรื่องต่างๆ ให้ถูกต้องแล้วเสร็จ

        ถ้าจะคบก็ควรคบอย่างจริงจัง จะหมั้นก็จัดการให้เรียบร้อย หรือถ้าแต่งก็ให้เป็นไปอย่างถูกต้องดีงาม หากจะตามไปอยู่ด้วยกันที่ต่างประเทศในระหว่างที่มัฆวานเรียนต่อ

        ช้ากว่านี้เกรงว่าจะรอให้มัฆวานสารภาพก่อนไม่ได้

        “ผมตั้งใจจะต่อเฉพาะทางที่ไทยครับ มีคุยๆ กับอาจารย์ไว้บ้างแล้ว ศาสตราจารย์ นายแพทย์ พัฒนพงษ์ จบจากอเมริกาและญี่ปุ่น เป็นศัลยแพทย์หัวใจที่เก่งที่สุดของไทยในตอนนี้ครับ”

        “แต่ว่า...”

        “คุณคะ” มาริษาปรามเบาๆ เพราะกลัวว่าถ้าพูดกันไปมากกว่านี้จะทำให้บรรยากาศเสีย เพราะสำหรับเรื่องนี้มันยังพอมีเวลา และด้วยนิสัยของมัฆวาน หากได้ตัดสินใจไปแล้ว หัวเด็ดตีนขาดก็ต้องเป็นตามนั้น

        “เอาเถอะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่ก็แล้วกัน”

 


 
 
 
 
ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ vintage line png

นวนิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน โดยไม่มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเหตุการณ์สมมุติ

ขอสงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558 ไม่อนุญาตให้คัดลอด สแกน หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนหนึ่งส่วนใด

เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนักเขียนเจ้าของลิขสิทธิ์แล้วเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น